Δεν μπορούσες να καταλάβεις πως από ένα σώμα τόσο κομψό όσο της Όλιας βγαίνει αυτή ηη φωνή - τρομακτική, βαθειά σαν από τα έγκατα μιας σπηλιάς.

Η παράσταση που άνοιξε το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών άφησε κοινό και κριτικούς διχασμένους. Η κύρια ένσταση των περισσοτέρων είχε να κάνει με την ευκολία που έχει το τέχνασμα της χρήσης των μικροφώνων: πόσο καθόλου καινούργιο και πρωτότυπο ήταν όλο αυτό και πόσο αφόρητο ορισμένες στιγμές που αισθανόσουν πως η χρήση του έμπαινε εμπόδιο ανάμεσα στην επαφή των ηρώων.

Μεγαλειώδης, συγκλονιστική, ανεπανάληπτη! Αν και τετριμμένα, τέτοια επίθετα ταιριάζουν γάντι στη φετινή, 6η Athens Pride, που επιβεβαίωσε τη διαρκώς αυξανόμενη δυναμική της ελληνικής LGBT κοινότητας.

Έφυγα από την Αθήνα με αυτοκίνητο για τον Πόρο, Σάββατο πρωί χωρίς να ξέρω τι με περιμένει. Δάση της Επιδαύρου, στο «Αγνάντι» παϊδάκια που γίνονται αλησμόνητα μόλις δαγκωθούν, περιβόλια της Τροιζηνίας, λεμονιές, κιτριές και κυπαρίσσια όλο κύρος και να μπροστά μας ο Πόρος: σμαράγδι από δέντρα και θάλασσα, με μια κωνική τουρτίτσα από νησιώτικα σπίτια, και ο πύργος του ρολογιού να μετράει τα κότερα.

Το βέβαιο είναι πως τα τατουάζ έχουν μπει για τα καλά στην ελληνική πραγματικότητα και αυτό είναι καλό, διότι αποτελούν αρχαιότατη μορφή τέχνης. Όπως και στις υπόλοιπες τέχνες, έτσι και εδώ τα γούστα διαφέρουν, το καλαίσθητο σε πολλές περιπτώσεις είναι υποκειμενικό, όπως και η έννοια της υπερβολής.