Αγαπητό ημερολόγιο, δεν ξέρω πού θα πάει αυτή η κατάσταση. Το υποσυνείδητό μου έχει αποδιοργανωθεί τελείως. Σε λίγο θα φοβάμαι να πέσω να κοιμηθώ και θα κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά με οδοντογλυφίδες, μην τυχόν και με πάρει ο ύπνος και δω πάλι κανέναν εφιάλτη. Όπως καταλαβαίνεις, το σημερινό μου πρωινό ξύπνημα δεν ήταν και τόσο ευχάριστο. Ποτέ δεν θα μπορούσε δηλαδή ένα πρωινό ξύπνημα να είναι ευχάριστο (εκτός αν συνοδευόταν από τυρόπιτα και Milko), αλλά πόσο μάλλον σήμερα, που ξύπνησα αλαφιασμένος μετά από το κλασικό όνειρο: Δουλεύω, λέει, ακόμα σαν πωλητής, και χτυπάω κουδούνια, και ανεβοκατεβαίνω ατελείωτες σκάλες, και δε μου ανοίγει κανένας, και ξαφνικά ανοίγει μια πόρτα, και είναι ένας μπρατσαράς με μούσια, και αρχίζει και φωνάζει, και μετά ξύπνησα - ευτυχώς, γιατί ποιος ...