Λεξικό επαρχίας

Αθήνα. Αγαπάμε να μισούμε. Αυτή φταίει για όλα .Όταν όμως πάμε για ψώνια ή με το φρύδι ψηλά λέμε πόσες φορές έχουμε δει τον Πλούταρχο, τότε μας αρέσει.

Απλοί άνθρωποι .Μάλλον βλέπεις πολλές διαφημίσεις .Οι άνθρωποι στις επαρχιακές πόλεις δεν είναι όπως στις διαφημίσεις ελαιόλαδου. Οι περισσότεροι συμμετέχουν σε ένα κυνήγι ματαιοδοξίας που όμοιο του δεν έχεις δει.

Βλακεία Είναι παντού σε Αθήνα και επαρχία. Η διαφορά είναι ότι στην επαρχία δύσκολα μπορείς να αποφύγεις τον βλάκα ή τέλος πάντων τον ίδιο βλάκα . Στην Αθήνα έχεις ποικιλία. Όλο και σε διαφορετικό βλάκα θα πέσεις για να μην βαριέσαι.

Γάμος  Είναι το αποκορύφωμα της ματαιοδοξίας μας. Έχω δει μέχρι και ελικόπτερο να σηκώνεται για να ρίξει ροδοπέταλα. Είναι τόσο κιτς οι περισσότεροι γάμοι στην επαρχία που μπροστά τους  τα κτίσματα Μπάμπης Βωβός μοιάζουν με σεμνές κατασκευές.

Διατροφή. Ακόμα πιστεύεις ότι η τομάτα στην επαρχία μυρίζει διαφορετικά επειδή δεν χρησιμοποιούμε φυτοφάρμακα ; 

Δήμαρχος. Ταπεινώσεις και υποσχέσεις με στόχο μια καλή σύνταξη. Οι λακκούβες μένουν στην θέση τους όσο χρόνια και αν περάσουν όσοι δήμαρχοι και αν αλλάξουν , για να σου θυμίζουν ότι κάποτε  υπήρξες παιδί. 

Ελευθερία. Μόνο στον μικρόκοσμο που έχεις δημιουργήσει

ΕνωμένοιΜόνο όταν έχουμε προσωπικό συμφέρον. Είμαστε μαζί με ανθρώπους που έχουν κοινό συμφέρον ή μπορούν να μας βοηθήσουν να πετύχουμε αυτό που θέλουμε. Φυσικά με ανταλλάγματα 

Ζωή   Είναι αλλού 

Ήλιος Ξεκόλλα με τον μύθο που θέλει «ο ουρανός να γίνεται κόκκινος στην επαρχία μετά το ηλιοβασίλεμα και όλοι κρατάμε την αγαπημένη μας αγκαλιά ευγνωμονώντας τον Κύριο για την ημέρα που τελείωσε».Έχουμε και δουλειές ρε άνθρωπε 

(συνεχίζεται)

Λίστα με δέκα αγαπημένα αποφθέγματα του Pessoa

(Αφιερώνεται σε όσους προσπαθούν να «γαντζωθούν» από μια ατάκα  για να συνεχίσουν το ταξίδι της ζωής.) 

10.Λέω κάτι είναι ανώφελο ,όχι γιατί το υπονοώ είναι καλύτερο, αλλά γιατί το είμαι είναι καλύτερο

9.Πρώτα να είσαι ελεύθερος μετά αναζήτησε την ελευθερία

8.Ο άνθρωπος είναι πάνω από τον πολίτη δεν υπάρχει κράτος ισάξιο του Σαίξπηρ

7.Η δικαιοσύνη είναι για την καλοσύνη ότι και η εγκράτεια για την σεξουαλική δειλία.

6.Το κάλλος είναι ελληνικό αλλά η επίγνωση του ότι είναι ελληνικό είναι μοντέρνα

5.Κατά βάθος ο θρησκευόμενος άνθρωπος είναι ηδονιστής .Το γενικό θρησκευτικό συναίσθημα είναι ένα αίσθημα απόλαυσης , το να τα έχει όλα κανείς λυμένα στη ζωή. Το να στέκεται μόνος μπροστά στην Αλήθεια είναι οδυνηρό για τον άνθρωπο. Η πραγματικότητα είναι μουγκή και ψυχρή

4.Οικογένεια δεν είναι ομάδα συγγενών είναι κάτι περισσότερο από συγγένεια αίματος , πρέπει να είναι συγγένεια ιδιοσυγκρασίας. Ο ιδιοφυής άνθρωπος συχνά δεν έχει οικογένεια. Έχει συγγενείς. 

3.Τα πάντα είναι παρακμιακά. :δεν υπάρχουν καν παρακμιακοί.

2.Ποτέ δεν είχα χρήματα για να μπορέσω να νιώσω όλη την ανία που θα επιθυμούσα. 

1. Δεν υπάρχουν κανόνες .Όλοι οι άνθρωποι είναι εξαιρέσεις σε ένα κανόνα που δεν υπάρχει  

Από το Marginalia αφορισμοί και αποφθέγματα του Φερνάντο Πεσσόα. Εκδόσεις ΕΞΑΝΤΑΣ    

 (Αφιερωμένο στου κλάμπερς των 90's που χάθηκαν μέσα σε οικογένεις ,δουλειές και υποχρεώσεις)

ENJOY THE SILENCE 

  This week :Οινόφυτα 

Αυτό το Σαββατόβραδο μου έχει γίνει βραχνάς. Καλά την έβγαλα τον προηγούμενο μήνα με την γρίπη στο σπιτάκι μου. Αυτή την φορά καμιά δικαιολογία δεν με σώζει .Τι να κάνω που τα χω βαρεθεί τα κλάμπ! Δεν πάω πουθενά! Στάθης : «Μεροοόπηηη!» Καλά ντε , θα πάω στα Οινόφυτα. Χρήστο πάμε μια βόλτα στα καρπούζια ; «Μέσα τι ώρα ξεκινάμε ;»Κατά τις τέσσερις αρχίζει το πάρτυ. 

ΣΤΟ ΑΜΑΞΙ

«Πόση ώρα θα κάνουμε να φτάσουμε ;»Κανά μισάωρο , τρία τέταρτα. «Πες κάτι για να περάσει η ώρα ;»Λοιπόν θα σου πω ένα από τα τελευταία ανέκδοτα που άκουσα για τους Λαρισαίους (sorry ,δεν μπορώ να είμαι συνέχεια politically correct).

Πως λέγεται η Λαρισαία που είναι πίττα(λιώμα) ;«Χα , χα ,χα!Τυρόπιττα». «Σε λίγο θα φτάσουμε Θεσσαλονίκη έτσι όπως πάμε».Ωχ ναι ,στρίψε εδώ δεξιά. Αν το ήξερα ότι θα γινότανε τόσος δρόμος για να πάμε στού διαόλου τα μποστάνια , θα πήγαινα και στο μανάβη της γειτονιάς μου».Ναι , αλλά ο μανάβης της γειτονιάς σου δεν διοργανώνει rave . «Ναι αλλά ακούει καλύτερη μουσική από αυτήν που παίζουν εκεί πέρα».Άντε ρε μαλάκα σκυλά. Άντε πήγαινε να ακούσεις Φόνκι Φώτης. «Ρε συ αυτή η ουρά είναι για τη «Φάρμα».Ούτε στο Mercedes να πηγαίναμε.

 ΣΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑ

«Μερόπη ,ξαφνικά έφαγα χαστούκι.Νιώθω σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων».Κι εγώ σαν τον Τομ Σώγιερ. «Τι;».Ναι ,ρε .Νιώθω ορφανή και φτωχειά. Μπλόινγκ , μπλόινγκ  

ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΣΤΑΝΗ:

Ας καθίσουμε σε αυτά τα άχυρα. «Κοίτα αυτόν τον Τσιλιβίθρα που χορεύει μπροστά μας».Ναι κοίτα και αυτόν τον καραγκιόζη με το τεράστιο καπέλο. «Ναι κοίτα και τον εαυτό σου».Αααααα!«Αυτοί οι χυμοί που πίνουμε μου θυμίζουν χυμό ροδάκινο που μοίραζαν τσάμπα στις πρώτες τάξεις του δημοτικού»Δίκιο έχεις. «Και τώρα αυτοί οι παλιοαπατεώνες μας τους πουλάνε» 

ΣΤΑ ΧΩΡΑΦΙΑ 

«Πολύ πιο ωραία είναι εδώ».Ναι , η καλύτερη ιδέα ήταν να καθίσουμε στο γρασίδι. «Νιώθω ότι ο ηλεκτρισμός που υπάρχει μέσα μου αυτή τη στιγμή περνάει μέσα στο χορτάρι. «Μπορεί να φρικάραμε λίγο εκεί μέσα , αλλά τουλάχιστον άξιζε τον κόπο». «Έλα να βοσκήσουμε».Τι ; «Ωραίο χορτάρι».

(Περιοδικό 01.Τεύχος 23 ,Νοέμβριος 1995.Σελίδα 130.Ακριβώς πριν 13 χρόνια. Από την  στήλη της Μερόπης Κοκκινη «Σαββατόβραδο».

Στις φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο η Μερόπη με κόκκινα μαλλιά , είναι ξαπλωμένη στο χορτάρι της Φάρμας.Όταν είχε νόημα να βγαίνεις και να καταγράφεις με χιούμορ το καινούριο. ) 

(Αφιερωμένο στους Αθηναίους που θέλουν να αφήσουν την πρωτεύουσα για τους ήρεμους ρυθμούς της επαρχίας. Μακριά από την κίνηση ,το άγχος και την ακρίβεια θέλουν να ζήσουν ανθρώπινα)    

Ο οδηγός της κομμώτριας  

 Οι οδηγοί συνήθως είναι ήρεμοι . Για την ακρίβεια έχουν αυτό το χαμόγελο του αναίσθητου που γουστάρει την αναρχία.

Κοκαλώνουν το αυτοκίνητο χωρίς να υπάρχει σοβαρός λόγος.  Για μια καλησπέρα με το συμπολίτη ,για μια σύντομη κουβέντα με τον κολλητό ή ακόμα και για να κλείσουν ραντεβού με την κομμώτρια. Πως γίνεται αυτό αναρωτιέσαι ;  Η κομμώτρια με την ατζέντα της εβδομάδας τσεκάρει τις μέρες και τις ώρες που μπορεί ,ενώ εσύ βρίσκεσαι πίσω από τον οδηγό που με κατεβασμένο παράθυρο κλείνει το ραντεβού του. Αν τύχει και κορνάρεις ,ο οδηγός σου κάνει απ το παράθυρο την γνωστή κίνηση με το χέρι  «Τι συμβαίνει ρε ;» ,ενώ σκέφτεσαι σοβαρά το ενδεχόμενο την επόμενη φορά να γκαζώσεις και να πέσεις πάνω στο κομμωτήριο χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος.

 Καταλαβαίνεις ,λοιπόν , ότι απ την στιγμή που συμβαίνει στο δρόμο  το παραπάνω μπορεί να συμβεί το οτιδήποτε.             

Το γυμναστήριο των πρώτων Rocky 

Στον ένα τοίχο  κολλημένες φωτογραφίες ,από κάποιους αγώνες που πήρε μέρος την δεκαετία του ογδόντα. Φουσκωμένοι μύες και χαμόγελα ικανοποίησης. Στον άλλο τοίχο ένα πόστερ του θεού Άρνολντ. Πριν γίνει κυβερνήτης διαφήμιζε «φυσικές» τροφές   για μεγαλύτερους μυς. Στον άλλο τοίχο ο γυμναστής –ιδιοκτήτης χαιρετά με την γνωστή κίνηση των δάσκαλο του στο καράτε.  Και στον τέταρτο τοίχο ;Μια γυναίκα χωρίς στήθος απ την πολύ γυμναστική και η δήλωση στο κάτω μέρος του πόστερ «Κάνω διαφορετική προπόνηση κάθε μέρα για να μην βαριέμαι» Ο ιδιοκτήτης  με τα τελευταία Νike τριγυρίζει κορδωτός μέσα στα σκουριασμένα όργανα ενός γυμναστηρίου που θα μπορούσε να είναι αυτό που υποτίθεται ότι έκανε προπόνηση ο Σταλόνε στο Rocky νούμερο 1  Cult ;Σίγουρα. Μόνο που το πληρώνεις ακριβά. Πενήντα euro το μήνα. Αλλά είσαι πιο μάγκας από τους Αθηναίους γιατί δεν ξέρεις πότε θα σου έρθει το σκουριασμένο όργανο στο κεφάλι. 

Δώρο :Ένα βιβλίο του Λιακόπουλου πάνω στο γραφείο του ιδιοκτήτη.       

Μην αγγίζεις τον dj 

Ο dj στην επαρχία είναι ο βασιλιάς μας. Πρώτα έχουμε τον μπάτσο και μετά έχουμε τον dj.Θέλει να βάλει lost in the night και Χαριτοδιπλωμένο ;Θα βάλει. Θέλει να βάλει μετά την Άντζελα Tricky και να καμαρώνει ότι παίζει γαμώ τις μουσικές ;Θα βάλει .Θέλει να θυμηθεί Παπακωνσταντίνου  αφήνοντας το cd να παίζει μέχρι να πάει στο περίπτερο για τσιγάρα ;Θα το κάνει.  Κανείς δεν θα πει κουβέντα. Ούτε ο ιδιοκτήτης αλλά ούτε και οι πελάτες. Ο dj είναι κάτι ιερό για εμάς στην επαρχία. Αν καταφέρεις και γίνεις dj εδώ  (σ.σ Είναι λίγο δύσκολο αλλά αξίζει η προσπάθεια) θα τα καταφέρεις παντού ! Θα απολαμβάνεις τον σεβασμό και την εκτίμηση όλου του κόσμου. Όπως οι Ινδοί έχουν τις αγελάδες , έτσι έχουμε εμείς το dj.Κανείς δεν τον πειράζει και όλοι κάνουν χώρο για να περάσει.                  

(Πέντε ημέρες στο Βερολίνο. Τέλος Απριλίου –Αρχές Μαίου 2008. Εικόνες όπως μου έρχονται στο μυαλό ,μήνες μετά ,με αφορμή το ωραίο κείμενο του G:Sus πριν δυο εβδομάδες στην Lifo.Ο καθένας έχει τελικά να διηγηθεί κάτι διαφορετικό για αυτή την πόλη.

(Οι φωτογραφίες είναι δικές μου)

 Αφιερωμένο σε όσους δεν ταξιδεύουν με γκρουπ  

 Αεροπορικά εισιτήρια   της Swiss και της Lufthansa 

 Λίγο πριν προσγειωθεί το αεροπλάνο στην Ζυρίχη ένας σαραντάρης επιχειρηματίας βγάζει την μάσκα ύπνου. Μπορεί  τα στομάχια μας να χτυπούσαν στους ρυθμούς του drum’n’ bass από τις αναταράξεις αλλά αυτός σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού ,έμενε ψύχραιμος σχεδόν αναίσθητος, διαβάζοντας ένα βιβλίο για το πώς να είσαι κυρίαρχος και ταυτόχρονα αρεστός σε μια ομάδα. Όταν δεν κοιμόταν σαν τσαντισμένο παιδί.  

Zur fetten Ecke και Barbie Deinhoff’s  

Στο Schlesisches Tor τα δυο αυτά μπαράκια βρίσκονται δίπλα δίπλα. Στο Zur Fetten Ecke μόλις έχει τελειώσει ένας ποδοσφαιρικός αγώνας και το μπαρ επιστρέφει στους κανονικούς ρυθμούς. Δίπλα στο Barbie Deinhoff’s τα πάντα είναι πνιγμένα στο ροζ. Το θέμα όμως δεν είναι η Barbie αλλά o John-John. Ο John John είναι gay.Τέλος. Σε όλες τις πιθανές στάσεις ο γκόμενος της Barbie βρίσκει κάπου αλλού το άλλο του μισό. Πίνουμε την μπύρα και φεύγουμε για το Zur fetten Ecke.Καθόμαστε σε ένα τραπέζι με  Γερμανούς που δεν γνωρίζουμε .Oι γαλλικές λάμπες φωτίζουν το σκοτεινό μέρος, ο dj περνάει από τον Μοby σε άγνωστα γερμανικά συγκροτήματα . Αναρωτιέμαι πως  συνυπάρχουν αρμονικά αυτοί οι δυο κόσμοι ;Ο gay Johh john δίπλα στους φανατικούς των γηπέδων. Η απάντηση είναι μια : Αδιαφορία για αυτό που κάνει ο διπλανός σου .         

Πρωτομαγιά στην Oranienstrasse 

Ένα τεράστιο πάρτι. Πέντε διαφορετικά events στον ίδιο δρόμο. Ένα ζευγάρι με κόκκινα μαλλιά έχει σηκώσει πειρατικές σημαίες. To συγκρότημα λέγεται The Nix και έχει φανατικό κοινό. Μπύρες υψώνονται στον αέρα. Λίγα μέτρα  παρακάτω ένα κοινό 500 ατόμων έχει πέσει σε έκσταση με την ηλεκτρονική μουσική. Χέρια υψωμένα στον αέρα και βλέμματα χαμένα. Τελειώνουμε την βόλτα στο υπαίθριο πάρτι με μια τραγουδίστρια που μας ζητάει πριν από κάθε κομμάτι να μην ξεχάσουμε το όνομα της αλλά η ίδια έχει ξεχάσει τον εαυτό της με αυτά που έχει καταναλώσει. Επιστρέφουμε στο Intercity Hotel με ταξί. Ο ινδός ταξιτζής φοράει ένα πράσινο τουρμπάνι στο κεφάλι .Δυναμώνει  το Jazz radio.    

    Lido

 Αποφασίζουμε να κάνουμε τους cool στο club Lido.Ότι και καλά είναι το στέκι μας. Ούτε ψηφιακές ούτε  βλέμματα έκπληξης. Xαλαρά στο μπαρ με τους μόνιμους θαμώνες .Οι τουρίστες ουρλιάζουν στην πίστα του club με τις αλλαγές στην μουσική. Μόλις όμως ο dj βάζει joy Division πέφτουν οι μάσκες. Βγάζουμε τις ψηφιακές και τραβάμε βιντεάκια. Βερολίνο – Joy Division .Είμαστε χειρότεροι από γιαπωνέζους στην Πλάκα.Μήνες αργότερα βλέπω ένα ρεπορτάζ στην ΕΤ3 για ένα διαγωνισμό ηλεκτρικής κιθάρας που έγινε στο club    

 Στον υπόγειο το μεσημέρι 

Επιστροφή στο ξενοδοχείο με τον υπόγειο. Σκυλιά ,μπύρες και ποδήλατα. Μια γιαγιά κάθεται δίπλα σε έναν Ιταλό που έχει δυο τεράστια τατουάζ και στα δυο χέρια. Ένα ζευγάρι πανκ με αλυσίδες στην μύτη συζητά ήρεμα δίπλα σε ένα κουστουμαρισμένο τύπο που δουλεύει στο laptop.Ένας μαύρος άντρας με μια λευκή γυναίκα προσπαθούν να ηρεμήσουν το μωρό τους που έχει «πατήσει» τα κλάματα.Σκηνοθετεί κανείς ; 

Στον υπόγειο το βράδυ

 Τύποι με κέρατα ταράνδου στο κεφάλι κάθονται στις θέσεις τους σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Δεν γίνεται να μην τους κοιτάξεις. Μας επιστρέφουν το βλέμμα σαστισμένοι. Μοιάζουν να λένε « Συμβαίνει τίποτα παράξενο ;». «Θα πηγαίνουν σε κάποιο θεματικό πάρτι» μου λέει κάποιος από την παρέα. Μετά από λίγα λεπτά συνειδητοποιώ ότι όλη αυτή την ώρα που σχολιάζουμε τους τύπους με τα κέρατα , κάθομαι σε μπύρα. Δεν λέω τίποτα σε κανέναν 

Πύργος της τηλεόρασης 

Ανεβαίνουμε στον Πύργο της τηλεόρασης. Με μαύρους κύκλους από το ξενύχτι της προηγούμενης νύχτας. Καθόμαστε για καφέ. Είναι τουριστικό αλλά είναι τέλειο. Τι όμορφο που είναι και  από ψηλά το Βερολίνο. Ένα δημοτικό σχολείο έχει έρθει εκδρομή. Τυχερά παιδάκια ,σε κάτι κωλογήπεδα πηγαίναμε εμείς εκδρομή στην ηλικία τους!       

 Λίγο ακόμα

 Τρώμε ένα σάντουιτς την τελευταία μέρα  στο γρασίδι της Alexanderplatz πτώματα από το περπάτημα και το ξενύχτι των τελευταίων ημερών. Είναι μια ηλιόλουστη μέρα και σε λίγες ώρες πετάμε για Αθήνα μέσω Ζυρίχης ,όπως ακριβώς ήρθαμε .Δεν θέλουμε να σηκωθούμε από το γρασίδι. Ήταν όλα τόσα ωραία και φτηνά. Αρχίζει η γνωστή ιστορίαΑν μέναμε μια μέρα ακόμα θα πηγαίναμε στο παζάρι λέει ο ένας. Αν μέναμε μια μέρα ακόμα θα πηγαίναμε στο ζωολογικό κήπο λέει ο άλλος . Αν μέναμε μια μέρα ακόμα  ποιος ξέρει τι θα συνέβαινε ;Πως παρακαλάνε τα πεντάχρονα «λίγο ακόμα να παίξω μαμά».Το ίδιο ακριβώς. Το Βερολίνο είναι το παιχνίδι των ενηλίκων. 

Επιστροφή 

Στην Ζυρίχη λίγο πριν την απογείωση για Αθήνα οι αεροσυνοδοί προσπαθούν να χωρέσουν  σακούλες Gucci και Dior στα ντουλάπια  . Σκέφτομαι ότι αν γίνει η στραβή φτωχοί και πλούσιοι με ή χωρίς σακούλες από τα ακριβά καταστήματα θα έχουμε την ίδια μοίρα.Υπάρχουν κάποιες στιγμές που συνειδητοποιείς την ματαιότητα των πάντων .Όταν δεν έχεις τον έλεγχο. Για λίγο.           

Μην αφήσεις την Αθήνα (1) 

Εικόνες και πρόσωπα από την ελληνική επαρχία. 

Αφιερωμένο στους Αθηναίους που πιστεύουν ότι οι άνθρωποι της επαρχίας έχουν ακόμα την αθωότητα του βοσκού από το «στάσου μύγδαλα». 

Ο Μπάτσος με τα μαύρα γυαλιά  

Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους στο φιλμ των Κοέν «No country for old men» δικαιολόγησα τον μπάτσο του φιλμ. Ο άνθρωπος είχε ένα σκοπό. Κυνηγούσε ένα ψυχάκια.Οι μπάτσοι που ξέρω ,εδώ στην ελληνική επαρχία , δεν έχουν κανένα σκοπό. Δεν έχουν κανέναν να κυνηγήσουν. Κυνηγούν τον ίδιο τους τον εαυτό σταματώντας όσα αυτοκίνητα έχουν αθηναικές πινακίδες .Παρασκευή και Κυριακή απόγευμα.Κατά την είσοδο και κατά την έξοδο.  Στο ενδιάμεσο είναι ευγενικοί ,δίνουν πληροφορίες στους Αθηναίους τουρίστες  με αυτό το γλυκόπικρο χαμόγελο του μαλάκα που κάνει μια δουλειά που δεν θέλει αλλά τουλάχιστον ασκεί εξουσία. Φυσικά και δεν σταματά με την ίδια συχνότητα τα αυτοκίνητα που δεν έχουν αθηναικές πινακίδες. Μπορεί να πέσει πάνω σε κανένα ξάδερφο του Δημάρχου και να γίνει κανένα μπέρδεμα. Το να σβήνεις κλήσεις είναι χρονοβόρο          

Ο χοντρός παπάς 

 Κυκλοφορώντας με κοιλιά παλαιστή σούμο απέχει αρκετά από αυτό που ονομάζουμε «ασκητική μορφή»Με τα μάγουλα κατακόκκινα από την καλοπέραση ,κουνάει το κεφάλι με κατανόηση όταν βλέπει στα ρεπορτάζ του Alpha ,τους πιστούς κάποιας ενορίας να ξεσηκώνονται για την επιστροφή του   παπά τους  στο χωριό . Για τα τελευταία σκάνδαλα κουβέντα. Αυτά γίνονται στην Αθήνα και είναι έργα του διαβόλου. Τα έχει καλά με όλους , πράγμα που δικαιολογεί αυτό που λέγαμε στο στρατό: Ο παπάς είναι το καλύτερο βύσμα. Τρέχει για αγιασμό όπου τον καλέσουν. Πως μπορείς να πεις όχι όταν σου ζητάνε να εκτελέσεις αυτό το θεάρεστο έργο ;Έχει βέβαια και τα extra .Τα τυχερά.Βέβαια κανονικά ,αν ήταν σωστός χριστιανός , έπρεπε να ακολουθήσει το γνωστό με τους χιτώνες. Αν έχεις δυο δίνεις τον έναν. Άλλα και αυτός έχει τρία παιδιά να μεγαλώσει. Τι να κάνει ; Είναι κοντά στο ποίμνιο και στη χαρά (γάμος) και στην λύπη (κηδεία).Γιατί όχι .Αφού κερδίζει και από τα δύο! Τελευταία ένα ελαφρύ εγκεφαλικό του δημιούργησε κάποιες δυσκολίες ,όσο αναφορά την κίνηση του δεξιού του χεριού.Αρνήθηκε πεισματικά ,να τον αντικαταστήσει ένας  νεώτερος παπάς και να βγει στην σύνταξη. Θα έχανε τα extra.Άλλωστε είχε όλο το ποίμνιο μαζί του         

 Ο τουρίστας του Σαββατοκύριακου  

Συνήθως Αθηναίοι με Columbia μπουφάν. Ακόμα και αν ο ήπιος καιρός δεν το δικαιολογεί. Αγοράζουν τοπικά προιόντα ,με μια αίσθηση ικανοποίησης για τον δουλοπρεπή τρόπο που τους συμπεριφέρονται οι ντόπιοι. Είναι περίεργο. Τα ίδια προιόντα υπάρχουν και στην Αθήνα. Αλλά άλλο πράγμα  φαντάζει στα μάτια τους η αγορά από τον τόπο παραγωγής τους.  Δύσπιστοι  τα τελευταία χρόνια μετά τις αποκαλύψεις του Ευαγγελάτου ,κουνούν σκεφτικοί το κεφάλι όταν τους διαβεβαιώνουν οι ντόπιοι για την προέλευση των προιόντων.΄Όταν τους γράψει μπάτσος σιχτιρίζουν την ώρα και την στιγμή που ήρθαν. Ξεχνούν γρήγορα το γεγονός. Πρέπει να φαίνονται ευτυχισμένοι όταν τους τραβάει το ταίρι τους με την καινούρια ψηφιακή μηχανή.    

Απαραίτητη σημείωση 

Δεν είμαι Αθηναίος   

Αφιερωμένο στους αγενείς και μικρόψυχους πολίτες του internet

 Εκείνη η μέρα θα έρθει , έλεγε ο Σεττεμπρίνι με λεπτό χαμόγελο κάτω από το μουστάκι του-θα έρθει ,αν όχι με τα πόδια του περιστεριού, τότε με τα φτερά του αετού και θα ανατείλει ως η αυγή της παγκόσμιας αδελφοσύνης των λαών υπό το σημείο της λογικής , της επιστήμης και του δίκιου θα φέρει την ιερή συμμαχία της δημοκρατίας των πολιτών , το φωτεινό αντίπαλο δέος απέναντι στην τρισβέβηλη συμμαχία των ηγεμόνων και των ανακτοβουλίων ,των οποίων προσωπικός εχθρός ήταν ο παππούς Τζουζέπε –με μια λέξη την παγκόσμια δημοκρατική πολιτεία

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Thomas Mann – Το μαγικό βουνό)

Ακόμα έχω αρκετές σελίδες για να τελειώσω το αριστούργημα του Thomas Mann.Αυτό το βιβλίο σε πολλά σημεία είναι προφητικό. Η μέρα που περιγράφει ο συγγραφέας έχει φτάσει. Μπορείτε να φανταστείτε άλλη παγκόσμια δημοκρατική πολιτεία εκτός από το Internet ; Υπάρχουν στιγμές που οι κάτοικοι αυτής της παγκόσμιας δημοκρατικής πολιτείας δεν αναλώνονται σε μικρόψυχες μπούρδες αλλά υψώνουν άφοβα το ανάστημα τους. Αυτές οι λίγες στιγμές μου αρέσουν περισσότερο απ όλες σε αυτή την παγκόσμια δημοκρατική πολιτεία ,που μοιάζει κάποιες φορές με απομονωμένο χωριό στον τρόπο που βλέπουν οι πολίτες της τα πράγματα.

  Αυτό που με εντυπωσίασε στην καινούρια ταινία του Woody Allen ,είναι ο απλός τρόπος με τον οποίο παρουσιάζει ένα τόσο πολύπλοκο ζήτημα :Τον έρωτα. 

Μου αρέσει ο Woody Allen γιατί μας πετάει στα μούτρα τις αδυναμίες μας (του) χωρίς διάθεση να κάνει κριτική. Η προσπάθεια του ανθρώπου να βρει το άλλο μισό , τον βάζει σε περιπέτειες που ούτε μπορούσε να φανταστεί όταν ήταν μόνος του . 

Ο σκηνοθέτης απλά καταγράφει την προσπάθεια αυτή αφήνοντας με έξυπνο τρόπο να εννοηθεί ότι η ευθύνη της επιλογής ,είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Όλη η ταινία θέλει να σου υπενθυμίσει αυτό. Πήρες το ρίσκο ;Καλά έκανες .Δεν σου «έκατσε» όπως το φανταζόσουν ;Συγγνώμη, μοιάζει να σου λέει αλλά ακίνδυνη περιπέτεια δεν υπάρχει.

 Επιλέγεις να μείνεις βουλιάζοντας στα ίδια και στα ίδια  ;Καλά κάνεις , αλλά την ευθύνης φέρεις εσύ και μόνο. Δεν θα μιλήσω για τις ερμηνείες των πρωταγωνιστών  ,που είναι απίστευτες ούτε για το γνωστό σε όλους χιούμορ του σκηνοθέτη που δίνει ρέστα σε όλη την ταινία.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο όμως είναι το φινάλε της ταινίας. Οι δυο φίλες μοιάζουν να μην έχουν βρει απάντηση σε τίποτα ,παρά το ότι πέρασαν τόσα. Οι εμπειρίες τις ωρίμασαν ;Ο χρόνος θα δείξει.     

Υ.Γ 

Έχει πλάκα να βλέπεις στην παράσταση των 6:15 ,τις ουρές του κόσμου στο Αττικόν .Το Κολωνάκι μπερδεμένο με τα φρικιά περίμενε με εμφανή ανυπομονησία να ξεκινήσει το φιλμ. Λες και ο Woody Allen θα έλυνε όλα τα προβλήματα των Αθηναίων μέσα σε δυο ώρες