(και πως ανακάλυψα την Dervla Murphy)

«Θα δήλωνα ευτυχής αν ο αναγνώστης τελειώνοντας το βιβλίο αισθανθεί ότι έφαγε μέχρι σκασμού και ότι κάθε πορεία του προσέφερε ένα τουλάχιστον πιάτο που τον εξέπληξε και τον ικανοποίησε»γράφει ο Έρικ Νιούμπι στο εισαγωγικό σημείωμα  της ανθολογίας  «Τα μεγάλα ταξιδιωτικά ρεπορτάζ».

Ο επιμελητής της ταξιδιωτικής στήλης της εφημερίδας Observer την δεκαετία του 60 όχι μόνο προσφέρει αρκετή ποσότητα για να χορτάσει ο αναγνώστης (πάνω από πεντακόσιες σελίδες) αλλά και μια ποικιλία στα πιάτα που σερβίρει. Από το πέρασμα των Άλπεων του στρατηγού Αννίβα, γραμμένο από τον ιστορικό Πολύβιο μέχρι την επίθεση από λιοντάρι ,που δέχεται ο σκοτσέζος ιεραπόστολος και εξερευνητής Ντέιβιντ Λίβινγκστον και από το πρώτο βράδυ στο Χόλιγουντ του συγγραφέα Χένρι Μίλερ μέχρι ένα κλασικό απόσπασμα από το On the Road του Κέρουακ (μια ήρεμη διαδρομή με τον Νταν Μοράιαρτι που μόνο ήρεμη δεν είναι) τα μεγάλα ταξιδιωτικά ρεπορτάζ προσφέρουν μια συναρπαστική ανάγνωση .

Χωρισμένο σε 8 ενότητες(Ευρώπη , Βόρεια Αμερική , Αρκτική και Ανταρκτική , Αφρική , Έγγυς Ανατολή ,Άπω Ανατολή , Κεντρική και Νότια Ασία ,Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία)  ανάλογα με τον τόπο που διαδραματίζεται η κάθε  ιστορία, το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί με όποια σειρά το επιθυμεί ο αναγνώστης .

Το μόνο που ίσως ξενίσει κάποιους είναι ότι η αλλαγή των πρωταγωνιστών συνεπάγεται την αλλαγή στο ύφος γραφής και αναγκαστικά θα πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτό .Ας το δουν σαν περιπέτεια , άλλωστε αυτός είναι και ο στόχος του Νιούμπι που «όταν δεν ταξίδευε έμοιαζε σαν να είναι σε διακοπές»

Τα μεγάλα ταξιδιωτικά ρεπορτάζ , εκδόσεις Νάρκισσος , σελίδες 503, 25 Euro

Υ. Γ

Σε αυτή την ανθολογία ,τα κείμενα γραμμένα από γυναίκες ταξιδιώτισσες είναι λίγα αλλά είναι από τα καλύτερα .Έχοντας να αντιμετωπίσουν εκτός των άλλων δυσκολιών και τις προκαταλήψεις του κόσμου αναγκάζονται σε πολλές περιπτώσεις να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους.

Η ιστορία της Ιρλανδέζας ποδηλάτισσας  Ντέρβλα Μέρφυ που αντιμετωπίζει ένα λάγνο Κούρδο στα τουρκο –ιρανικά σύνορα το 1963 ήταν από τις διασκεδαστικότερες του βιβλίου. Μου έκανε εντύπωση και ξεκίνησα να ψάχνω πληροφορίες για αυτή .

Ανακάλυψα μια   πρόσφατη συνέντευξη(αρχές Ιουλίου) που έδωσε η ογδοντάχρονη σήμερα συγγραφέας – ταξιδιώτισσα  . Μιλά για τα ταξίδια της με το ποδήλατο , τους κινδύνους που αντιμετώπισε και κουτσοπίνοντας μια Guiness δηλώνει  You never want travelling to be too easy

http://www.telegraph.co.uk/travel/artsandculture/travelbooks/7865817/Dervla-Murphy-interview-Around-the-world-in-80-years.html

 (καινούριο pop είδωλο ;)

1

Γιατί εργένης  είναι ότι γουστάρει κάνει

2

Γιατί με φουσκωτή μπάλα το έχει κάνει και η κουτσή Μαρία

3

Γιατί είναι καλοκαίρι , ώρα για κάτι ανάλαφρο .

4

Γιατί  τον Ιούλιο όλα είναι  pop και κανείς δεν θα σε παρεξηγήσει με αυτή την ζέστη

5

Γιατί η φωτογραφία είναι τέχνη και όποιος κατάλαβε , κατάλαβε

6

Γιατί πως αλλιώς να συνδυάσεις λινό κουστούμι , χωρίς παπούτσια με φόντο την θάλασσα ;Με ένα φουσκωτό κροκόδειλο αγκαλιά, φυσικά !

7

Γιατί νόμιζε ότι κανείς δεν θα δώσει σημασία στον φουσκωτό κροκόδειλο αλλά στο αγέρωχο βλέμμα του

8

Γιατί αισθάνεται τόση αυτοπεποίθηση που δεν έδωσε σημασία στο concept της φωτογράφησης.

9

Γιατί είναι άλλος ένας κόντρα ρόλος στο σοβαρό προφίλ του (coming soon και σε σήριαλ;)

10

Γιατί πήγε στην φωτογράφηση κατευθείαν μετά τα  jumbo.Ο φωτογράφος ούρλιαξε «Το κρατάμε ;» είπε ναι.

11

Γιατί αφού αυτή πείθει τον κόσμο ότι διαβάζει χοντρά βιβλία κάτω από τις ομπρέλες , δεν θα πείσει αυτός τον κόσμο ότι πάει για μπάνιο με ένα κροκόδειλο , σωσίβιο ;

12

Γιατί κάτσε να χάσει και τα λίγα κιλάκια που έμειναν και θα δεις τι θα γίνει τον Ιούλιο του 2011

13

Γιατί ο κροκόδειλος αντιπροσωπεύει τους εχθρούς του , που είναι μια φούσκα , ένα «παφ» να κάνει θα χαθούν στο υπερπέραν .

14

Γιατί  θέλει να στείλει ένα οικολογικό μήνυμα για την σωτηρία του κροκόδειλου  στους έλληνες μετανάστες της Αυστραλίας

15

Γιατί τελικά ίσως ο άνθρωπος να έχει περισσότερο χιούμορ , απ όσο περιμέναμε .

(συν πέντε αγαπημένα)

Πριν πολλά χρόνια , επιστρέφοντας από την Σκιάθο με την πλάτη καμένη από τον ήλιο και το σβέρκο πιασμένο από το ψυχρό αέρα της ντίσκο BBC είχα ακούσει το απίθανο  «Αν πάτε Αλόννησο πάρτε μαζί σας και την εγκυκλοπαίδεια». Έτσι το  «εκεί που πηγαίνουν οι φώκιες»  γρήγορα αντικαταστήθηκε στο εικοσάχρονο μυαλό μου από το «εκεί που πηγαίνουν οι φώκιες και αυτοί που θέλουν να διαβάσουν» ή ακόμα χειρότερα «εκεί που πηγαίνουν οι φώκιες για να διαβάσουν».

Πολύ γρήγορα στο πλοίο κατάλαβα ότι δεν είχα να κάνω με διανοούμενους αλλά με απλό καθημερινό κόσμο που διάβαζε τα διαφημιζόμενα από το Alter βιβλία και σχολίαζε τον ασπρομάλλη πρωταγωνιστή του Κάρματος  («Είδατε τον σκύλο του ;Με αυτή μαζί είναι ;Θλιμμένος φαίνεται λέτε να τους έκοψαν;»).Έτσι ηρέμησα

Εκτός από έλληνες τηλεθεατές οι παραλίες της Αλοννήσου είναι γεμάτες με οικογένειες άγγλων , Ιταλών και Ρώσων . Οι άγγλοι δίνουν νέο νόημα στον όρο οικογενειακές διακοπές. Τα παιδιά τους είναι ήσυχα σαν να τους ρίχνουν κάτι στο γάλα κοιμούνται κάτω από τις ομπρέλες, με τους γονείς να χαμουρεύονται δίπλα . Τελικά οι εικόνες από τα αγγλικά φεστιβάλ με τα παιδιά μέσα στις λάσπες , τα μπυρόνια και τις σκηνές δεν είναι για τα μάτια του κόσμου. Με έπιασε μια νοσταλγία για την κυρά Χρυσούλα που κυνηγά το Δημητράκη της με το τάπερ , λες και το κεφτεδάκι λειτουργεί ως σωσίβιο σε περίπτωση πνιγμού. Επίσης οι άγγλοι δεν είναι πια τόσο κόκκινοι όσο παλιά μάλλον έχουν ανακαλύψει την χρήση αντηλιακού.  

Οι Ιταλοί κοντεύουν να μετατρέψουν την παραλία Χρυσή μηλιά σε στούντιο με παρουσιάστρια την Ραφαέλα Καρά .Παίζουν κάτι παιχνίδια στο διπλανό ξενοδοχείο , γκαρίζουν απ τα μικρόφωνα ακούμε και εμείς κάτω από τις ομπρέλες αλλά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι λένε. Να γιατί μια δεύτερη γλώσσα χρειάζεται  αλλά που μυαλό .

Οι Ρώσοι είναι ίσως οι καλύτεροι τουρίστες. Μπουκώνονται οι άνθρωποι  με αστακομακαρονάδες δεν ενοχλούν κανέναν , σκάφος –ταβέρνα-μπάνιο –σκάφος .Ούτε φωνές , ούτε θόρυβο. Το μόνο περίεργο που βρίσκω σε αυτούς είναι το βλέμμα που ρίχνουν πάνω στους αστακούς . Κοιτάνε με μια λιγούρα το πιάτο που κρατά ο σερβιτόρος έτοιμοι να ορμήσουν πριν καν το κατεβάσει στο τραπέζι. Δεν ξέρω γιατί γίνεται αυτό . Μάλλον ο νεοπλουτισμός συνοδεύεται από την έλλειψη τρόπων σε κάποιες περιπτώσεις .

Ένα άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι το μεγάλο ποσοστό ξένων σερβιτόρων στην Αλόννησο . Μάλλιασε η γλώσσα μας να λέμε την τυρόπιτα τσίζ πάι , που ούτε και αυτό είναι κακό σου δίνει ένα κοσμοπολίτικο αέρα εκεί που δεν το περιμένεις.

Κοσμοπολίτικο αέρα σου δίνουν και τα σκάφη που είναι αραγμένα στο λιμάνι .Ξεχνάς για λίγο όλο αυτό με την κρίση  καθώς πίνεις το Μοχίτο  σου στο Πατητήρι και βλέπεις τα υπερωκεάνια με τα γυναικεία ονόματα (άραγε αυτή η Τζίνα πόσες καρδιές έχει κάψει μέχρι να πετύχει τον  πλούσιο της ζωής της ;).

Τέλος να σας πω ότι το πιο περίεργο  που είδα ήταν ο Ηλίας Ψινάκης να περπατά στην Χώρα παραμονή της ονομαστικής του γιορτής (Μικρή αγγελία :Ζητώ δουλειά σε κουτσομπολίστικο έντυπο πληροφορίες στο e-mail μου) χωρίς να δίνει σημασία για τα τηλέφωνα των απλών(!) ανθρώπων  που είχαν πάρει φωτιά δίπλα του ,με την λούπα για ώρες να παίζει στα αυτιά μου «Είδα τον Ψινάκη , Είδα τον Ψινάκη».

5 Αγαπημένα

Τυρόπιτα και τονοσαλάτα Αλοννήσου. Κόλαση .

Παραλία Βύθισμα .Δέκα λεπτά περπάτημα μέσα στο δάσος χωρίς ταμπέλα με το όνομα της παραλίας γραμμένο πάνω σε μια κολώνα της ΔΕΗ.

Ταράτσα της Πανσέληνου στη Χώρα.

Μπαρ Puerto Loca στο Πατητήρι .Αφίσες ταινιών και παλιές διαφημίσεις με φοβερή μουσική

Παραλία Κόκκινο Κάστρο .Τατουάζ και γκρούβαλοι

(Ozzy  meets  Bouzoukleri)

1

Ότι μικρή είχε και αυτή την δική της μπάντα .Ένα γκρουπάκι ίσα , ίσα τα τσιγάρα βγάζανε τα παιδιά και μια τυρόπιτα αλλά ήταν νέοι γεμάτοι όνειρα να αλλάξουν τον κόσμο. Ύστερα ήρθαν τα μπουζούκια

2

Ότι δεν ήθελε να το πει τόσο καιρό αλλά να τώρα με την οικονομική στενότητα και το ΔΝΤ το τάιμινγκ που λένε στα χωριά είναι το κατάλληλο

3

Ότι οι πρόβες γινόντουσαν σε ένα μικρό δώμα , προβάδικο της συμφοράς μην φανταστείς κάτι σπουδαίο ,αλλά υπήρχε αγάπη και πάθος για την κιθάρα.

4

Ότι κάποια βράδια ακόμα και η ίδια την γρατζουνούσε όμως την παράτησε γρήγορα γιατί το ταλέντο της ήταν στα φωνητικά.

5

 Ότι κάθε φορά που την αποκαλεί κάποιο έντυπο «ντίβα της πίστας» εκείνη στρέφει  θλιμμένα το βλέμμα της πάνω στον τελευταίο δίσκο του Ozzy και μετά τον βάζει στο πικάπ για εκτόνωση

6

Ότι αυτό το καλοκαίρι όλοι οι μεταλάδες είναι καλεσμένοι στις συναυλίες της αρκεί να είναι φρεσκολουσμένοι και να έχουν απλώσει στα μαλλιά τους μαλακτική κρέμα .Αν δεν έχουν κόψει τις άκρες δεν πειράζει θα το ανεχτεί

7

Ότι στο δίλημμα κιθαρίστας ή ντράμερ αυτή διαλέγει μπουζούκια που πάνε με όλα

8

Ότι δεν χρειάζεται να ανησυχούν οι γονείς εφήβων που έχουν κρεμάσει νεκροκεφαλές στα δωμάτια τους και περίεργα σύμβολα. Είναι απλά θαυμαστές της Δέσποινας (σ. σ να σημειώσουμε ότι με αυτό το βίντεο έρχεται το οριστικό τέλος της νεκροκεφαλής ως «σύμβολο τρόμου». Ίσως δούμε και νεκροκεφαλές σε τραπεζομάντιλα παραλιακών κέντρων φέτος το καλοκαίρι)

9

Ότι έχει πάει χωρίς να την καταλάβει κανένας σε όλες τις heavy metal συναυλίες που έγιναν φέτος στη χώρα μας . (σ.σ ναι ρε βλάκα μεταλά η Δέσποινα ήταν αυτή δίπλα σου που νόμιζες ότι ήταν απ τα μπυρόνια .Στο «Αν» δεν πρόκειται να την πετύχεις το χειμώνα γιατί ο καπνός στους κλειστούς χώρους κάνει κακό στο δέρμα της)

10

Ότι και Meyhem και άμα λάχει και Venom ακούει αλλά δεν θα την δεις να βγαίνει με κεφάλια ζώων και μπαλτάδες στη σκηνή .Είπαμε μέταλ μέταλ να κρατηθούν και οι ισορροπίες .

11

Ότι δεν θα είχε πρόβλημα να της πάρουν συνέντευξη και από το Metal Hammer .Γιατί όχι ;Βέβαια οι συντάκτες και οι αναγνώστες του περιοδικού θα είχαν κάποιο θέμα αλλά δεν βαριέσαι .

12

Ότι γουστάρει τρελά να την καλέσει ο Χάκος στο Tv war του  Mad να τινάξει πίσω τα μαλλιά της στο αιματοβαμμένο σκηνικό και να απαντήσει στην ερώτηση ποιο κομμάτι σου άλλαξε την ζωή «Το poison του Alice Cooper έφερε τα πάνω κάτω μέσα μου»

13

Ότι εκτός από τους μεταλάδες καλεσμένοι στις συναυλίες της είναι και οι γκρούβαλοι της Ικαρίας για αυτό το λόγο έβαλε τον ράστα μαν μπροστά , μπροστά να φαίνεται. Χωρίς μπάφο όμως γιατί πρέπει να κρατηθούν οι ισορροπίες όπως προείπαμε

14

Ότι χρειάζεται επειγόντως διακοπές για  ανασυγκρότηση .Όχι στη Μύκονο .Κάπου που το απέραντο γαλάζιο θα της καθαρίσει μυαλό ,

η ησυχία θα καλμάρει τα νεύρα της    και τα τζιτζίκια θα τις δώσουν έμπνευση για τον επόμενο δίσκο.

Υ. Γ1

Εάν κουρέψετε τα μακριά σας μαλλιά μετά την παρακολούθηση του βίντεο και μετά το μετανιώσετε το blog δεν φέρει καμία ευθύνη

 http://www.youtube.com/watch?v=vyDHp4VUD2g

Υ. Γ2

Άντε από αύριο το κλείνω το μαγαζί για λίγες μέρες  , βγάζω τα καλώδια και πάω να κάνω καμιά βουτιά. Τα λέμε σύντομα

(φλας για Οινόφυτα)

Ιδρώτας .Το προϊόν της επιτυχημένης  χημικής αντίδρασης μεταξύ  κοινού και καλλιτέχνη. Μια ερμηνεία της λέξης που άνετα θα μπορούσαν , να δώσουν όσοι βρέθηκαν το Σάββατο στο Rockwave Festival αδιαφορώντας για το αν θα συμπεριληφθεί σε κάποιο λεξικό.

Με τον  Fatboy Slim να μην δίνει δεκάρα τσακιστή για τον άγραφο νόμο του djing («O σωστός dj δεν χορεύει την ώρα που δουλεύει»), καταφέρνοντας από την αρχή όταν οι νότες του praise you , έφεραν στη μνήμη όλων την εκπνοή της χρυσής δεκαετίας  της χορευτικής σκηνής , να κρατήσει την επαφή με τον κόσμο χωρίς να την χάσει στιγμή μέχρι το τέλος.

Ακόμα και δεκαεξάχρονοι που μόλις είχαν βγάλει τις πάνες την χρονιά κυκλοφορίας του You’ve come a long way , baby (1998) σήκωναν τα χέρια ψηλά στον αέρα ,έκλειναν τα μάτια σε ένα ταξίδι στο παρελθόν που δεν είχαν ζήσει .Αυτό είναι  και το κλειδί της επιτυχίας του Norman Cook .Να παρουσιάζει τον παλιό του εαυτό  χωρίς νοσταλγική διάθεση  ολόφρεσκο ,αντιμετωπίζοντας σαν sample τα πάντα από την φωνή του Cobain μέχρι το Satisfaction των Rolling Stones και από το δικό του Right here , Right now μέχρι το σάουντρακ του Ρόκι.

Πριν το εξαντλητικό dj set του Fatboy Slim είχε προηγηθεί ο Dj Shadow .O παραγωγός που με το δίσκο In/Flux το 1994 άλλαξε για πάντα την ηλεκτρονική μουσική εμφανίστηκε μέσα από μια περιστρεφόμενη μπάλα .Το σχεδόν μιας ώρας σετ ένα ηλεκτρονικό ρίγος στις δυο  αισθήσεις , μια σύνδεση της μουσικής με τα πάντα  από την ανθοφορία των λουλουδιών μέχρι της αεροφωτογραφίες και από τις 50’s αμερικάνικες εικόνες μέχρι τα βγαλμένα από παραμύθια σπίτια .  Ο πρώην Unkle χάθηκε μετά από εξήντα λεπτά μαγείας , μέσα στην χρονοκάψουλα  του δίνοντας την υπόσχεση ότι θα προσγειωθεί ξανά στα μέρη μας .

Ήταν τόσο καλά που στο δρόμο της επιστροφής ήθελα να ανάψω φλας για Οινόφυτα .  H πράσινη ένδειξη 11-7-10 στο πίνακα του  αυτοκινήτου με ανάγκασε να συνεχίσω ευθεία

Υ. Γ

Οι White Lies στις έξι κάτω από την ζέστη .Καλά παιδιά στα λευκά ντυμένα λίγο συνεσταλμένα ,λίγο πριν οι  γκρούπις και οι καταχρήσεις τους χτυπήσουν την πόρτα  , λίγο πριν το δεύτερο δίσκο.

Οι Garcia Plays Kyuss ήταν η το συγκρότημα που προκάλεσε την μεγαλύτερη αμηχανία σε αρκετό κόσμο .Οι κιθάρες  και τα βαριά φωνητικά θα κολλούσαν καλύτερα την metal μέρα όμως ένας θερμός πυρήνας οπαδών έμοιαζε να έχει έρθει αποκλειστικά για αυτούς .

Ο γαλάζιος Δούναβης(!) ήταν το κομμάτι που ακουγόταν καθώς η ομάδα του Fatboy Slim μάζευε τον εξοπλισμό και ο κόσμος ούρλιαζε για συνέχεια ,με αρκετούς να χορεύουν το βαλς σαν κάτι να είχαν πάρει. Μπορεί και να είχαν

Τοp3 μηνύματα σε t-shirts :1 God bless the blow Jobs (σεκιουριτάς) , 2 Fuck the google.Ask me  3 The Godfather με την φωτογραφία του Μητσοτάκη

Η εικόνα του Iggy Pop στο video wall (Μεσσίας πάνω από το πλήθος)με το Fatboy Slim να έχει φύγει στα παρασκήνια ήταν από τις πιο δυνατές της βραδιάς.

(ένα τεύχος μόνο ταξίδια)

1

Στην Αμερική πήγαμε πρώτα στη Νέα Υόρκη .Τα παιδιά τα παρέλαβαν οι Αμερικανοί , ενώ εγώ θα επέστρεφα την επόμενη μέρα στην Ελλάδα .Παρά την κούραση του ταξιδιού βγήκα αμέσως στο δρόμο για να δω ότι προλάβαινα .Περπατούσα όλη τη νύχτα μέσα στην ερημιά αναζητώντας ένα μέρος με κόσμο .Τα βήματα μου με οδήγησαν στην 9^η Λεωφόρο που ήταν γεμάτη , τότε τουλάχιστον , με Πορτορικανούς , Ιταλούς , μετανάστες κάθε προέλευσης .Την άλλη μέρα όταν είπα σε φίλους που έμεναν στη Νέα Υόρκη ότι περπάτησα το βράδυ μόνη σ εκείνα τα μέρη , πήγε να τους στρίψει .Προσωπικά , πίστευα και πιστεύω ότι ο φόβος είναι πολύ κακός σύμβουλος. Αν είχα ακούσει τους φόβους μου , από τη Νέα Υόρκη θα είχα δει μόνο το ξενοδοχείο μου.

2

ΗΠΑ-2

Στην Αμερική , από την στιγμή που παντρεύτηκα ,πηγαίναμε κάθε χρόνο επειδή ο σύζυγος μου ο Αντρέας είχε εκεί παιδιά από τον πρώτο του γάμο και τα επισκεπτόμασταν .Σε μια από αυτές τις επισκέψεις αγοράσαμε ένα αυτοκίνητο και διασχίσαμε την Αμερική από το ένα άκρο στο άλλο .Φλώριδα –Καλιφόρνια και πάλι πίσω .Ήταν η χρονιά που στους δρόμους μπορούσες να πέσεις πάνω στους Μαύρους Πάνθηρες και να σε καθαρίσουν επιτόπου.Ο άντρας μου ανησυχούσε , αλλά πες πες τον έπεισα να το τολμήσουμε .Από αυτό το ταξίδι μου έχει μείνει μια ανεξίτηλη εικόνα :διασχίζοντας το Γκραν Κάνιον .Δεξιά και αριστερά , δάσος πυκνό.Καθώς τρέχαμε , διακρίναμε στο βάθος του δρόμου ένα στίγμα , που όσο πλησιάζαμε τόσο μεγάλωνε .Μόλις φτάσαμε κοντά διαπιστώσαμε ότι ήταν ένα τεράστιο αρσενικό ελάφι, που στεκόταν ακίνητο .Σταματήσαμε .Γύρισε τότε το κεφάλι του προς το δάσος από όπου ξεπετάχτηκαν η ελαφίνα και το μωρό τους και διέσχισαν τον δρόμο .Το λέω και ανατριχιάζω. Το ελάφι αυτό έπαιζε την ζωή του –γιατί ο συγκεκριμένος δρόμος είναι γεμάτος σκοτωμένα ελάφια από τα αμάξια που τρέχουν με ταχύτητα –προκειμένου να περάσει με ασφάλεια απέναντι η οικογένεια του. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτή την εικόνα

3

Δεν υπάρχει τζετ λαγκ .Όλο αυτό το εφεύρημα περί «αλλαγών» ζώνης είναι μια τεράστια μπούρδα, που την έχουν κατασκευάσει και τη συντηρούν οι αεροπορικές εταιρείες για να μας παραπλανήσουν από την αλήθεια .Αυτό που ονομάζουμε «τζετ λαγκ» είναι , απλώς , το λογικό αποτέλεσμα του απάνθρωπου στριμώγματος , του φρικτού ταΐσματος και του απαράδεκτου εξαερισμού στις οικονομικές θέσεις των αεροπλάνων. Λίγες φορές στην ζωή μου έχω ταξιδέψει πρώτη θέση και μυστηριωδώς δεν έχω πάθει απολύτως κανένα τζετ λαγκ.Εμένα ν’ ακούτε όχι τους γιατρούς .Πουλημένοι είναι και αυτοί

4

Έφαγα φίδι .Ήταν χάλια .Δεν υπάρχει περίπτωση να σας αρέσει κάτι σιχαμένα εξωτικό , που δεν θα το βάζατε ποτέ στο στόμα σας αν ήσαν σπίτι , μόνο και μόνο επειδή είστε «ταξίδι».Εσείς το ξέρετε ότι είστε ταξίδι .Τα πεπτικά σας όργανα , πάλι δεν είναι σίγουρα και αντιμετωπίζουν όλη την εμπειρία , σαν κατάσταση έκτακτης ανάγκης , αποβάλλοντας βίαια και θεαματικά οτιδήποτε άγνωστο επιχειρήσετε να τους δώσετε τροφή

5

Στο Μπαλί , ο ξένος , ο τουρίστας , λέγεται «tamu».Το πρόθεμα για τον πληθυντικό αριθμό είναι «nia», με αποτέλεσμα όταν το γκρούπ σας κατεβαίνει στο αεροδρόμιο , να σας υποδέχονται οι ντόπιοι αλαλάζοντας «Τα μουνιά! Τα μουνιά!»

6

Ολόκληρη η Ισλανδία έχει  μόλις 250.000 κατοίκους και είναι σε έκταση τόσο μεγάλη όσο και η Ελλάδα , σημειωτέον δε ότι υπάρχουν λιγοστά χωριά και μόνο δύο πόλεις …Όπως είναι φυσικό , κατηφορίζοντας για το κεντρικό μπαρ , χαιρετιόμασταν σχεδόν με όποιον συναντούσαμε στο δρόμο συμπεριλαμβανομένης και της Bjork , η οποία έτυχε να βρίσκεται εκεί , κάθισε στο τραπέζι μας και όλοι ήταν εντελώς ήρεμοι , εφόσον είναι παιδική τους φίλη! Δυστυχώς , ώσπου να εγκατασταθούμε , έχασα την καθημερινή συνήθεια των Ισλανδών , το χαλάρωμα σε τζακούζι –αντιστοιχεί σε κάθε τέσσερα σπίτια περίπου – μια που το νερό τους είναι ιαματικό .Μυρίζει λίγο θειάφι , αλλά κάνει θαύματα!

7

Ισχύει ότι καθ οδόν προς το Άγιο Όρος κάνατε οτοστόπ στον Μάρκο Βαμβακάρη ;

Αυτό έγινε το 1952.Κάποια στιγμή , εκεί που έκανα οτοστόπ , σταματάει ένα φορτηγάκι κι ένας τύπος με βαριά φωνή μου λέει : «Που πας βρε παιδί ;». «Στο Άγιον Όρος» , του λέω. «Έλα σπίτι , θα δεις άλλους καλόγερους !»μου λέει.Ήταν ο Μάρκος .Πήγαμε στο Μενίδι και μείναμε δυο τρεις μέρες στο σπίτι του .Εκεί άκουσα τα ρεμπέτικα πρώτη φορά .Τότε δεν καταλάβαινα καλά ελληνικά και δεν ήξερα ποιος ήταν αυτός ο άνθρωπος που με πήρε μαζί του.

8

Το βράδυ , φορούσα το γοόκμαν μου , το αεράκι με χάιδευε , κάπνιζα και κοίταζα τα αστέρια.Το πρωί ερχόταν ο κόσμος στην παραλία  κι έτσι επέστρεφα σιγά σιγά στη ζωή , χωρίς να περιμένει κανείς από μένα να βιαστώ ή να αποδείξω κάτι .Όλα επιτρέπονταν – να σαι κακόκεφος , γκρινιάρης ή στον κόσμο σου. Μια φωλιά που σε αγαπά και σε δέχεται όπως είσαι .

9

Κοιμόμαστε στο αυτοκίνητο και το πρωί συνειδητοποιώ πως είμαστε πάνω σ έναν πελώριο βράχο , το προπύργιο της Ιβηρικής απέναντι στις επιθέσεις του ωκεανού .Αισθάνομαι δέος και μετά λιγούρα .Διασκεδάζω την πείνα μου με τσίκλες , μέχρι να φτάσουμε στο Santiago de Compostela .Ένα από τα ιερότερα προσκυνήματα των καθολικών .Η Τήνος της Ισπανίας .Τρώμε άνοστο ψάρι και μπαίνουμε σε τροχιά επιστροφής. Ταξιδέυαμε  επι 14 ώρες μέχρι τη Βαρκελώνη και δεν είπαμε κουβέντα. Δεν μιλήσαμε ποτέ ξανά από τότε

10

Αφιερώνω αυτό το τεύχος που μιλάει για ταξίδια στη γιαγιά μου την Πόπη , που δεν ταξίδεψε ποτέ. Και στα πρόσωπα που , όπου κι αν

ταξιδεύουμε , δεν φεύγουν απ το μυαλό μας

 Περιοδικό Symbol , ένθετο στην εφημερίδα Επενδυτής  .Τεύχος Voyage 14-7-2001 , ένα τεύχος αφιερωμένο στα ταξίδια  .Αποσπάσματα : 1 - 2 από την συνέντευξη της Ιωάννας Χατζηνικολή στον Αντώνη Τσιπιανίτη , 3-4-5 από το κείμενο «Πώς να επιβιώσετε διασχίζοντας τον πλανήτη» της Ρίκα Βαγιάννη ,6 η Μαρίνα Φωκίδη στην Ισλανδία , 7 από την συνέντευξη του γάλλου συγγραφέα Ζακ Λακαριέρ στον Αλέξη Σταμάτη ,8 Άριαν Λαζαρίδη στη Μύκονο ,9 Ο Δημήτρης Τσακούμης στην χώρα των Βάσκων, 10 editorial.

Φωτογραφίες του Σωκράτη Σωκράτους από την στήλη ένα

Υ.Γ

Το Symbol μπορεί να ήταν ο κύριος εκφραστής της γενικότερης ευφορίας που επικρατούσε τότε στην χώρα (χρήμα και κοσμικότητες ) όμως  οι παλιοί αναγνώστες του 01 και των Εικόνων του κόσμου , πάντα βρίσκαμε θέματα που μας αφορούσαν. Έτσι αρκετοί «κουρασμένοι ravers» αγόραζαν αποκλειστικά και μόνο για το συγκεκριμένο ένθετο την εφημερίδα .Μια συνέντευξη του Κωνσταντίνου Βήτα ή οι φωτογραφίες του Στάβερη θύμιζαν την παλιά καλή εποχή

Το συγκεκριμένο συλλεκτικό τεύχος  είναι στημένο με τέτοιο τρόπο ώστε τίποτα να μην θυμίζει 2001.Θα μπορούσε να κυκλοφορήσει σήμερα χωρίς καμία αλλαγή. Ίσως γιατί όταν είναι κάτι αληθινό , όπως οι εμπειρίες των ταξιδιωτών, μένει άφθαρτο στο χρόνο.

(συν Rock of Gods)

1

OAKA ,3/7/2001

Η Pj Harvey κόκκινη από την κορυφή ως τα νύχια/ Σκοτάδι .Το φως πέφτει πάνω σε μια λεπτή σιλουέτα , με γυρισμένη την πλάτη .Φοράει μια  μακριά μαύρη τουαλέτα. Με το που εμφανίζεται το πρόσωπο του επικρατεί πανδαιμόνιο . Είναι ο Stefan Olsdal  των Placebo/Cuz there’s nothing else to do , Every me every you. Μαύρα νύχια , σκόνη και μπουγέλα.

2

Πέμπτη 16 Ιουλίου , Νούμερο εισιτηρίου 4371 ,προπώληση :7500 δρχ , Φρεαττύδα

Οι Closer παίζουν κάτω από τον ήλιο  / ο τραγουδιστής των Bokomolech με καρό βερμούδα, σαν  Skater που βγήκε από φιλμ του Larry Clark/ Purresence .Κόκκινος ουρανός. Ο τραγουδιστής απευθύνεται σε κάποιον που ετοιμάζεται να κάνει bungee jumping  «Αν δεν πέσεις δεν συνεχίζουμε» του λέει .Πέφτει/ Sonic Youth. Λιποθυμία .Ένας τύπος ανοίγει δρόμο με αγκωνιές για να περάσει με την λιπόθυμη κοπέλα/ Εκατοντάδες άτομα κουνούν τα κεφάλια τους στον ήχο της κιθάρας .Όσο περνάει η ώρα  οι Sonic Youth μοιάζουν  με αίρεση ,ο ήχος της κιθάρας με ψαλμούς  και όλος αυτός ο κόσμος με  πιστούς οπαδούς που θα καιγόντουσαν για χάρη τους / Βγαίνει ο Jarvis / Υπάρχει μια υστερία που όμοια της δεν είχα ξαναδεί /Λες και ο κόσμος περίμενε χρόνια κάτι τέτοιο / Η λευκή μπλούζα του μπροστινού με την επαναλαμβανόμενη με μαύρα γράμματα  λέξη Pulp/ Jarvis θα πέσεις !/ Σπρώχνει στην άκρη τον άνθρωπο της ασφάλειας και ανεβαίνει , προσεκτικά μέχρι τη μέση/Common people like you , Common people like you .Άμμος , άμμος  

* Δεν πήγα την ημέρα των Portishead .Να πάρει ,να πάρει , να πάρει.

3

Terravibe , Ιούνιος 2004 , 20 χρόνια DIDI music

Μπορεί να έπαιζαν οι Pixies αλλά αυτό που θυμάμαι είναι τους Black Rebel Motorcycle club να παίζουν κάτω από τον ήλιο , μια κασέτα με κομμάτια τους που είχα λιώσει και τα εκατοντάδες μαύρα νύχια πριν τους Muse/ Ο τραγουδιστής των ill nino διαπληκτίζεται με ένα οπαδό που κατέγραφε το σώου με κάμερα

4

12 Ιουλίου 2000, δεν γράφει που και δεν θυμάμαι , 12000 δρχ , χορηγοί είναι ο Κλικ fm και το Ποπ και Ροκ .Ένας σταθμός και ένα περιοδικό που δεν υπάρχουν πια

Είχε προηγηθεί η εμφάνιση του Moby που μας είχε κάνει άνω κάτω με όλα τα κομμάτια του Play (είχε κυκλοφορήσει μόλις πριν ένα χρόνο).Βγαίνουν μετά από αυτόν οι Oasis .Απίστευτη πλήξη .Περίμενες  να δεις «την μεγαλύτερη  βρετανική μπάντα των τελευταίων χρόνων» ή τέλος πάντων κάτι τόσο μεγάλο που θα σου έμενε αξέχαστο και αντί για αυτό ήταν κάτι τύποι που βαριόντουσαν απίστευτα. Θυμάμαι τον κόσμο και τον εαυτό μου να φωνάζει «Φέρτε πίσω τον Moby ρεεεε»

5

Τέταρτη 14 Ιουλίου 1999 ,Εθνικό κέντρο Αθλητικής νεότητας Άγιος Κοσμάς , 9500 δρχ

Ο τραγουδιστής των Fun Lovin’Criminals απευθύνεται στις ωραίες γυναίκες της Αθήνας /Όσο τους ακούω νοσταλγώ την Νέα Υόρκη σαν να έχω ζήσει δέκα χρόνια σε αυτή .Αλλά δεν έχω πάει ποτέ /Η Patti Smith διαβάζει ένα ποίημα .Δεν ακούγεται ψίθυρος .Όλοι την παρακολουθούν σχεδόν με σταυρωμένα τα δάχτυλα των χεριών τους / Iam only happy when it rains και πέφτει η ασημένια βροχή στους garbage / Τέλειο , τέλειο φινάλε /Στην έξοδο η σιδερένια πόρτα παραμένει κλειστή .Έξω  τα σπάνε /Καθόμαστε πίσω από τα αμάξια για να αποφύγουμε τα λευκά καδρόνια που περνάνε πάνω από τα κεφάλια μας . Οι αστυνομικοί πλησιάζουν  ,η μάνα μου παίρνει τηλέφωνα και οι κάμερες στήνονται/ Βγαίνουμε μετά από κάνα μισάωρο στη Λεωφόρο Ποσειδώνος για ταξί και μαθαίνουμε ότι όλο αυτό έγινε γιατί ένα ζευγάρι έφαγε πόρτα στο club που ήταν απέναντι από την συναυλία/ Για λίγες μέρες  τα κανάλια θα γυρίσουν στις εποχές «Μάνα Raver»

6

Παρασκευή 24 Ιουνίου , Terravibe, 45 Euro

Περιμένουμε στις μπροστινές σειρές να βγει ο Marilyn Manson/ Αργεί / Μια σκιά πίσω από τις κουρτίνες /αστέρια , ένα φανάρι/ ένα συνεχόμενο μουρμουρητό , ένα «ουουουυ»/ Αγανακτισμένο ένα πιτσιρίκι δίπλα μου φωνάζει «Βγες , βγες έκανες δέκα γραμμές»/ Μέσα στο σύντομο χρονικό διάστημα που παίζει (λιγότερο από μια ώρα) προλαβαίνει να δείξει το αστείρευτο ταλέντο του , την ικανότητα του να αλλάζει ρόλους , το πόσο ικανός  performer είναι/ Στην έξοδο μια μάνα μου λέει «Τελειώσανε αγόρι μου ;».Βλέπω το φοβισμένο βλέμμα της να σκανάρει τον χώρο σαν να αναζητεί δικούς της επιζώντες μετά από κάποια καταστροφή .Την φαντάζομαι να διαβάζει την προηγούμενη μέρα την Espresso για τον «Σατανιστή τραγουδιστή» και να τσακώνεται με το γιο της για την συναυλία

(Ραντεβού το Σάββατο 10 Ιουλίου  για τον DJ Shadow)

Υ. Γ

Rock of Gods

Αποβάθρα 3 –Λιμάνι Πειραιά , 8000 δρχ

Τσιμέντο / Ο Κωνσταντίνος Βήτα τυλιγμένος με κάτι λευκό που θυμίζει ζουρλομανδύα / Τριαντάφυλλα , νεορομαντισμός , ξάδερφος του Morrissey/Moby/techno/ζέστη/ Ο Iggy Pop μας χαιρετά από την τζαμαρία των παρασκηνίων , την ώρα που παίζει ο Moby/Ο κόσμος χαιρετά τον Iggy και ο Moby σαν να στραβώνει κάπως/ Ένα εικοσάλεπτο απ την στιγμή που βγαίνει ο Iggy κάποιος του πετά ένα μπουκάλι /Το αίμα τρέχει και οι άνθρωποι της ασφαλείας με λευκές πετσέτες προσπαθούν να το σταματήσουν /Τους διώχνει από κοντά του και συνεχίζει να τραγουδά με το αίμα ποτάμι /Μετά από μιάμιση ώρα εκρηκτικής εμφάνισης ο κόσμος εγκαταλείπει το χώρο , νομίζοντας ότι η συναυλία έχει τελειώσει/ Επιστρέφει στην σκηνή με τον κόσμο να τρέχει από την έξοδο προς τα μέσα /Ανεβάζει δυο κοπέλες από το κοινό και κατεβάζει το παντελόνι του /Μετά από μήνες στο στρατό θα ξεφυλλίσω ένα Ποπ και Ροκ .Η εικόνα του τραυματισμένου  Iggy Pop θα μπει σε ένα αφιέρωμα με τίτλο «20 καλύτερα live της δεκαετίας» ή κάτι τέτοιο. Πριν δυο μήνες διαβάζοντας  το Uncut έπεσα  πάνω σε μια φωτογραφία του από ένα live των Stooges στην Γερμανία το 1973.Πάλι τραυματισμένος από μπουκάλι , η ίδια σχεδόν σκηνή όπως στον Πειραιά . Αυτό που νόμιζα ότι γίνεται «μια φορά στις τόσες και έπρεπε να ήσουν εκεί» ήταν η καθημερινότητα του ροκ σταρ εδώ και  δεκαετίες .

(και πως μπορείς να βοηθήσεις αν έχεις την ατυχία να συγκατοικείς μαζί τους)

1

Η blogger με τα μαύρα εσώρουχα

Έχω πιάσει  την κοπέλα μου να γράφει στο blog της , φορώντας προκλητικά μαύρα εσώρουχα .Εννοώ μόνο τα εσώρουχα .Έχω την εντύπωση ότι με απατά με άλλο blogger.Όταν της μίλησα για τους  φόβους μου , είπε ότι είμαι ανασφαλής και το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να ανεβάσω το δικό μου blog.Τι συμβαίνει ;Λέτε να με απατά ;

Υ. Γ

Τουλάχιστον κλείνει τις κουρτίνες και δεν βλέπουν οι γείτονες

Η κοπέλα σας παρουσιάζει συμπτώματα του Blog  Bitch.Χτυπάει μια στις δυο γυναίκες bloggers 20-40. Νομίζουν  ότι είναι πρώτες ξαδέρφες του Μαρκήσιου Ντε Σαντ ,ξεχνούν ταμπού και αναστολές αλλά μόνο για χάρη του  blogging .Δεν ξέρω αν σας απατά , αλλά σίγουρα δεν σας απατά με blogger.Οι bloggers μεταξύ τους δεν έχουν σεξουαλικές σχέσεις. Μπορεί να τσακώνονται  , να γλείφουν ο ένας τον άλλο σε θεωρητικό επίπεδο πάντα , να συζητάνε στα chat rooms σαν να βγάζουν λόγο στην βουλή των εφήβων αλλά προς θεού , όχι sex.Το σεξ θα σκότωνε την μεταξύ τους πνευματική σχέση και θα αποκάλυπτε την αλήθεια :Δεν είναι μηχανές του σεξ ούτε έχουν κάποιο πρόγραμμα για την σωτηρία της χώρας .Είναι κανονικοί άνθρωποι και αυτό είναι απίστευτα βαρετό για την μπλοκοσφαιρα. Μην την ενοχλείτε όταν το κάνει .Μην κάνετε ερωτήσεις .Ένας στους δυο bloggers που γράφει με τα εσώρουχα του αυτή την περίοδο  θα εγκαταλείψει το blog του όταν μπει ο χειμώνας. Υπομονή

2

Deadlock

Ο άντρας μου δεν έχει ανεβάσει ποστ εδώ και ένα μήνα .Έρχεται σπίτι απ την δουλειά , ανοίγει το word και το κοιτάζει για δυο λεπτά .Στην συνέχεια πηγαίνει στο παράθυρο , κοιτάζει κάτω .Τον έχω πιάσει να πληκτρολογεί στον αέρα !!! Φοβάμαι μην κάνει κακό στον εαυτό του.

Συγγνώμη για την λέξη αλλά πόσο άσχετη είστε με το blogging ;Περνάει ο άνθρωπος την φάση deadlock . Έχει μπλοκάρει , βρίσκεται σε αδιέξοδο , νομίζει ότι τελείωσαν όσα έχει να πει , σκέφτεται μέχρι και να κατεβάσει το blog του. Μπορείτε να του κάνετε μασάζ στο μέτωπο για να ξεμπλοκάρουν οι ιδέες  ή να απευθυνθείτε σε κάποιο βελονιστή. Η φάση δεν κρατά πολύ ,γιατί αν κρατούσε θα είχε εξαφανιστεί η μισή μπλοκοσφαιρα .Τώρα θα μου πείτε γιατί πληκτρολογεί στον αέρα ;Μα για να μην χάσει την φόρμα του.

3

Reality is boring

Ήταν ένας  δροσερός Ιούνιος. Η συγκάτοικος μου όμως γέμιζε κάθε τόσο την μπανιέρα με παγάκια  και έμπαινε μέσα .Μετά μου έλεγε ότι κάνει αφόρητη ζέστη στην τσιμεντούπολη .Πάει καλά ή το blogging την έχει χτυπήσει στα νεύρα ;

Φυσικά και πάει καλά , εσείς είστε άσχετη με το blogging . Οι bloggers μπορεί να νομίζουμε ότι είναι «τα παιδιά που επινοούν μια πραγματικότητα που δεν υπάρχει» αλλά στην πραγματικότητα αν συμβεί κάτι που θα τους βγάλει απ τα νερά τους τρελαίνονται .Έτσι με το που θα μπει ο Ιούνης πρέπει να κάνει ζέστη (μόνο μια βροχή που και που δικαιολογούν για να γράψουν κανένα ποστ με θέμα Summer rain) , τα Χριστούγεννα θέλουν ντε και καλά να κάνει κρύο ,αν δεν δουν κίτρινα φύλλα απ το παράθυρο το φθινόπωρο είναι ικανοί να τα βάψουν με σπρέι και την Άνοιξη αχ την Άνοιξη ακόμα και αν μένουν στην Ομόνοια όλο και κάποια γλάστρα θα έχουν στο μπαλκόνι τους , αφορμή για ακόμα ένα συγκινητικό ποστ με τίτλο «Ζωή που ανθίζει μες το νέφος».Είναι καλά η συγκάτοικος ,εσάς δεν ξέρετε τι σας γίνεται

4

mother-in-law on acid

Η πεθερά μου δεν κρατά το παιδί αλλά ανανεώνει το blog της συνέχεια .Δεν ντρέπεται μεγάλη γυναίκα να ασχολείται με τέτοια πράγματα ;Τι μπορεί να γράφει εκεί μέσα ;Αυτά δεν είναι για τους νέους ;

Ποιοι νέοι μαντάμ ;Όλοι είμαστε με πειραγμένες  φωτογραφίες ταυτότητας εδώ μέσα .Δεν υπάρχει γέρος blogger .Φρέσκοι και αρυτίδωτοι προχωράμε στην λεωφόρο του blogspot  .Βρείτε άνθρωπο να αφήσετε το παιδί.

Υ.Γ

Μπορεί να γράφει στο blog της πως περνάει με την νύφη της .Από τέτοια στην μπλοκόσφαιρα ….

5

Blogger Queen

Παντρεύτηκα  μια blogger που έφτασε στο σημείο να ανανεώσει το blog της την ημέρα του γάμου μας με φωτογραφίες μέσα απ το κέντρο .Οι φίλοι της δεν είπαν τίποτα , το θεώρησαν φυσιολογικό .Το δικό μου σοι φρίκαρε. Τι με περιμένει ;

Χαχα , δεν φαντάζεστε. Σοβαρά τώρα. Μάλλον παντρευτήκατε Βlogger Queen .Η ζωή μαζί της θα είναι δύσκολη ,θα βάζει το blog της πάνω από εσάς , μπορεί και να χωρίσετε εξαιτίας αυτού .Σε καμία περίπτωση μην την πιέσετε. Κινδυνεύετε

(γονείς με χιούμορ )

Ο μπαμπάς κουρεύει το γκαζόν στον κήπο και η μαμά στρώνει τα λευκά βαμβακερά με άρωμα λεβάντας σεντόνια .Τα παιδιά παίζουν ασφαλή στο διπλανό δωμάτιο , σχεδόν δεν ακούγονται .Που και που η μαμά ανοίγει την πόρτα για να δει αν είναι καλά .

Ένα κομμάτι κλασσικής μουσικής θα συμπλήρωνε την τέλεια εικόνα που κάθε εργένης θα ζήλευε . Έτσι δεν είναι ;

«Έχετε τρελαθεί ;Ώρα για την αλήθεια !» είπαν μια ανοιξιάτικη μέρα του 2009 οι δημιουργοί του SMKR, όταν είδαν τη μαύρη μπογιά  που είχε ρίξει ο γιος τους πάνω στο χαλί. Ανέβασαν την πρώτη φωτογραφία και μέσα σε λίγες μέρες γονείς απ όλο τον κόσμο , άρχισαν να καταγράφουν τις καταστροφές  των παιδιών τους και να τις στέλνουν στους εμπνευστές της πρωτότυπης ιδέας  .«Το να μοιράζεσαι είναι ανακουφιστικό»  έγινε το σύνθημα τους

Έτσι το blog  γέμισε με φωτογραφίες  κινητών που έκαναν βουτιές μέσα σε ποτήρια με νερό , κατεστραμμένους καναπέδες , μπογιές με αφηρημένα σχέδια πάνω στους τοίχους ,αποκεφαλισμένες κούκλες , λάπτοπ με γεμάτα μπλανκο πληκτρολόγια , καρούμπαλα , σπασμένα δόντια και γονείς με μαυρισμένα μάτια που είχαν βγει νοκ άουτ από το «ωραιότερο δώρο της ζωής τους »

Στα σχόλια το χιούμορ κυριαρχεί . «Δεν το ήξερα ότι ο Robert Smith των Cure έχει παιδιά» ,σχολιάζει  κάποιος τα πασαλειμμένα με κραγιόν πιτσιρίκια της φωτογραφίας .Δεν λείπουν όμως και αυτοί που τρομάζουν με τις φωτογραφίες « Είμαι πέντε μηνών έγκυος και έχω αρχίσει να φοβάμαι από τώρα!» γράφει μια μέλλουσα μητέρα .  

Το blog γρήγορα έγινε ένας χώρος  εκτόνωσης για τους γονείς και το δυνατότερο όπλο στα χέρια των αμετανόητων εργένηδων. Όλοι είναι καλεσμένοι στο blog  της παιδικής σκανταλιάς όμως οι εμπνευστές του προειδοποιούν :Αν θες να δώσεις συμβουλές ή να είσαι επικριτικός με τα παιδιά μας τότε εδώ δεν είναι ο χώρος σου .

Το περιοδικό Time το έβαλε στη λίστα με τα  δέκα καλύτερα blogs του 2010 http://www.time.com/time/specials/packages/article/0,28804,1999770_1999761_1999737,00.html

(αφιερωμένο στις μητέρες Dana Semitecolo και Pink fish )

 http://shitmykidsruined.tumblr.com/

Υ. Γ

Το πιο έξυπνο post

Το πολυτιμότερο πράγμα που μου κατέστρεψαν τα παιδιά μου είναι ο εγκέφαλος μου.

(ένα κείμενο του Δημήτρη Πολιτάκη  για την φιλία στο περιοδικό 01 πριν 15 καλοκαίρια)

Αν το σεξ είναι η «τελευταία επαναστατική πράξη που έχει απομείνει», τότε η φιλία είναι το απόλυτο καταφύγιο , το απαραίτητο συναισθηματικό αλεξίσφαιρο , απέναντι στη μοναξιά και την παραίτηση μετά τον Θεό , την οικογένεια και τον πληγωμένο έρωτα .Μιλάμε για την πραγματική φιλία , όχι την ευκαιριακή σχέση ανθρώπων που δεν επιδιώκουν άλλους ανθρώπους αλλά ζητούν φίλους ολογράμματα .Ούτε για την λυκοφιλία δημοσίων προσώπων που μετά το πάρτυ διαχύσεων και επιδειξιομανίας μένουν σκυθρωποί στο μοναχικό  hangover τους.H ψεύτικη φιλία είναι για την πραγματική φιλία μια χυδαία προσβολή , περίπου ότι είναι ο βιασμός για τον έρωτα . Όσο για την παγκόσμια κοινότητα θλιβερής επικοινωνίας του internet , με τα παιδιά με τα κοκκινισμένα μάτια από την οθόνη του υπολογιστή , δεν είναι καλύτερο να ξημερώνει και τα μάτια σου να είναι κόκκινα μετά από μια ολονυκτία – κατά προτίμηση με ένα μπουκάλι κρασί-στον καναπέ του φίλου ή της φίλης σου ;Φυσικά και είναι , επειδή μπορείς να τον αγγίξεις , να τον χαϊδέψεις , να τον χαστουκίσεις , να ξεραθείς στην αγκαλιά του και να ονειρευτείς λιβάδια αντί για καλώδια.

  Εξάλλου ,ένα  από τα πιο όμορφα πράγματα της ζωής στην Ελλάδα είναι η έντονη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων με το σώμα , η άνεση που έχεις να περνάς το χέρι στον ώμο του φίλου σου , να τον πειράζεις , να τον φιλάς .Όταν κάποτε σε μια κρίση συναισθηματικής ευφορίας , αγκάλιασα απροειδοποίητα έναν Άγγλο φίλο μου , κόντεψε να λιποθυμήσει από την ένταση του πολιτισμικού σοκ. Αφού συνήλθε όμως , έσκασε ένα χαμόγελο ενθουσιασμού σαν να επρόκειτο για την πρώτη του σεξουαλική εμπειρία. Μετά απ αυτό δυσκολευόμουν να τον ξεκολλήσω από πάνω μου για αρκετό καιρό .

 Η φιλία ήταν πάντα το αδικημένο παιδί της Αγάπης. Στην πραγματικότητα όμως , ο φιλικός δεσμός πολλές φορές περιλαμβάνει και τον ερωτισμό της σχέσης και τη στοργή της οικογένειας .Μια φιλία συχνά περιλαμβάνει όλες τις υποσχέσεις , τις εντάσεις και τις απογοητεύσεις της ερωτικής σχέσης , όπως το φτερούγισμα στην καρδιά και την πικρία της απογοήτευσης που εγκυμονούν οι μεγάλες προσδοκίες από μία σχέση .Στη δεκαετία του 90 η κατάρρευση των παραδοσιακών θεσμών και το φάντασμα του AIDS δημιουργούν την έντονη ανάγκη των ανθρώπων για μικρές κοινότητες για εναέριες οικογένειες με πραγματικούς και όχι συμβατικούς δεσμούς , όπου κυριαρχεί η διάθεση για εξομολόγηση.

  Φυσικά θα ήταν γελοίο να μιλήσει κανείς για «επιστροφή της φιλίας» , όταν πρόκειται για ένα συναίσθημα τόσο παλιό όσοι οι άνθρωποι. Υπάρχει όμως πιο έντονη ίσως από παλιότερα η επιθυμία να ξέρει κανείς ότι δεν είναι μόνος και συγχρόνως η ανάγκη ν’ αντισταθεί στην έλξη της εσωστρέφειας και της υποχώρησης στον ιδιωτικό του κόσμο. Κι αυτή η τάση φαίνεται ακόμα και στα προϊόντα καθρέφτες της εποχής όπως το σινεμά , η μουσική , τα βιβλία.

Τρεις από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες που παίχτηκαν φέτος – Οι «Υπάλληλοι» , το «Ξέχασε με» και τα «Ουράνια Πλάσματα»-ασχολήθηκαν ,  με διαφορετικό τρόπο , η καθεμιά με ανθρώπους που ισορροπούν σ αυτό το παράξενο μεταξύ έρωτα και φιλίας

Τα βιβλία του Generatio X προφήτη , Ντάγκλας Κόπλαντ

αφηγούνται ιστορίες που κυριαρχεί η ανάγκη για αληθινή επικοινωνία

και η νοσταλγία για τις χαμένες φιλίες , ιστορίες εντελώς αντίθετες με τα βιβλία του Μπρετ Ηστον Έλις της δεκαετίας του 80 που έθαβαν την ιδέα της φιλίας σ’ ένα λάκκο από ναρκωτικά , κυνισμό και προσωπική φιλοδοξία.

 Όταν ξεκινούσαμε αυτό το κομμάτι , φοβόμασταν ότι είναι ίσως άσκοπο να κάνεις ένα θέμα για κάτι που είναι τόσο προσωπικό και ιδιαίτερο και αποκτά διαφορετικό νόημα για τον καθένα. Η φιλία μπορεί να έχει να κάνει , όπως και ο έρωτας , σε μεγάλο βαθμό με τη χημεία μεταξύ των ανθρώπων , αλλά δεν κατασκευάζεται στα εργαστήρια.

 Η επαφή μας όμως με τις φιλίες άλλων ανθρώπων μας έκανε , εκτός από ηδονοβλεψίες συναισθημάτων , να σκεφτούμε τις δικές μας φιλικές σχέσεις με τους ανθρώπους , πολλούς από τους οποίους ίσως να είχαμε πληγώσει.

Μερικές από τις περιπτώσεις ήταν πραγματικά υπέροχες και συγκινητικές και μας διαβεβαίωσαν ότι η πιο παρήγορη σκέψη στον κόσμο είναι ότι : «Ότι και αν συμβεί , έχεις τους φίλους σου».Αν δεν είσαι σίγουρος , ίσως είσαι υπερβολικά απορροφημένος από τον εαυτό σου .Όπως είχε γράψει και η Maya Angelou : «Αν καλέσεις τη ζωή , θα έρθει ….»Αρκεί να καλέσεις αρκετά δυνατά.

(Περιοδικό 01,Ιούνιος 1995 ,σελίδα 50 , στο εξώφυλλο Kate Moss, τεύχος 18 , μέρος από το 14σελιδο αφιέρωμα του περιοδικού με τίτλο Οι φίλοι  , Ο δεσμός των 90’s )

Αφιερωμένο στην Μάγισσα Κίρκη που με τα χθεσινά πισώπλατα μαχαιρώματα ήταν η αφορμή να θυμηθώ το κείμενο

http://www.lifo.gr/blogs/magissakirki/21707

ΥΓ1

Στην φωτογραφία Neal Cassady - Jack Kerouac .Κομμάτια μιας υπέροχης φιλίας στην βίβλο της περιπετείας On the Road. 

ΥΓ2

Στο ίδιο τεύχος , που είναι ένα από τα αγαπημένα μου : Μια συνέντευξη του Σεραφείμ Φυντανίδη τότε διευθυντή της Ελευθεροτυπίας με τη στήλη Μαύρη τρύπα στην τελευταία σελίδα και την δήλωση «Ο Αναστασιάδης είναι ο παστουρμάς της Ελευθεροτυπίας» , ένα κείμενο σοκ της Μαλβίνας Κάραλη για τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο , μια από τις πρώτες αναφορές στον Life fm 89,2 , φωτογραφίες από τα Raves στην Πεντέλη , ένα αφιέρωμα στην πόλη Λούξορ της Αιγύπτου από την Ελένη Ψυχούλη και  τα γυμνά μοντέλα των 50’s.