Και είσαι μέσα και γκρινιάζεις και φεύγεις γιατί δεν σε χώραει πια. Και να 'σαι πάλι μόνος. Αλλά διαφορετικά μόνος.Σε πληγώνει που το πληκτρολόγιο το υπολογιστή είναι διαφορετικό και όχι που οι φίλοι σου αλλάζουν, που προφέρουν το όνομά σου σαν ρέψιμο και όχι που ο γκόμενός σου σε έχει αποθηκευμένη στο κινητό "ουπς", που κάνεις υποχρωτική δίαιτα γιατί η πολιτικά ορθή και μη ρατσιστική αντιμετώπιση του ξένου φαγητού, σου προκάλεσε επανειλημένες διάρροιες και άλλα τέτοια.Και λες εντάξει, τα γεμιστά της μάνας μου είναι για εστιατόριο με 10 αστέρια michelin αλλά πάνε πακέτο με το γονιδιακό μου ήμισυ,συνδιασμός που θα προκαλούσε διάρροια και στο εκπαιδευμένο κόλον του κύριου Μαμαλάκη. Οπότε στέκεσαι κάτω από τον πύργο του Άιφελ ακούγοντας Διονυσίου στο i pod και κάνεις τον σταυρό σου κάθε φορά που περνάς έξω από την Παναγία των Παρισίων, προσευχόμενος στω αγνώστω θεώ να βγεί για λίγο ο ήλιος γιατί έπαθες αυχενικό να κάθεσαι κάτω από τις λάμπες του δρόμου σαν κλωσσόπουλο σε πτηνοτροφείο προσπαθώντας να φωτοσυνθέσεις. Αλλά κι αυτό περνάει. Και τα γαλλάκια προσπαθούν να μπάσουν εσένα στο κλίμα τους και να βγουν κι αυτά λίγο από το δικό τους. Εσύ δοκιμάζεις τα τυριά, αυτοί τις ρετσίνες και τα σκουμπριά,γεγονός που παρόλο τις καλές προθέσεις οδηγεί σε νέο κύκλο διάρροιας,αμφίδρομο αυτή τη φορά. Αλλά σιγά σιγά προσαρμόζεσαι, και μόνο από σεβασμό στον λαό που έκανε την τελευταία επιτυχημένη επανάσταση στην ευρώπη κι ας έχει μπάτσους παντού και τον σαρκοζύ για σερίφη. Καλά είναι. Η πόλη έχει τα μουσεία της,τα σινεμαδάκια της,τον βρωμοπόταμό της. Είναι λίγο εμμηνοπαυσιακά, αλλά οκ. Και η μπούρδα η πατρίδα, τί σου έδωσε μήπως? Η όποια ελληνικότητά σου, χάνεται το δευτερόλεπτο εκείνο που η άκρη του βρωμοπάπουτσού σου περνάει πέρα από το όριο που ονόμασες ως "το πιο απομακρυσμένο σημείο που ακούμπησα ποτέ". Γιατί ξέρεις ότι δεν υπάρχει γυρισμός, απλά και μόνο γιατί πέρασες από εκείνο το σημείο. Το όριο που βάζει μόνο του το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μιάς συλλογικής συνείδησης, ώστε να βαριέσαι το μέσα και να κοιτάς με κυάλια ένα παραμορφωμένο έξω, αφού απέχει μόνο ένα βήμα. Λασπωμένο μεν, αλλά μόνο ένα.
22°C
RSS
/ Διεύθυνση project
ΣΧΟΛΙΑ: 1
"Η πίστη είναι εντάξει
γι' αυτούς που την έχουν.
Μόνο μην τη φορτώνετε σ' εμένα.
Έχω περισσότερη πίστη
στον υδραυλικό μου
απ' ό,τι στην αιώνια ύπαρξη.
Οι υδραυλικοί κάνουν καλή δουλειά.
Αφήνουν τα σκατά να κυλούν!"
Και η πατρίδα κάτιτις σου πρόσφερε. Π.χ. στην προκειμένη τον "out-of-this-world" (εδώ και κάποια χρόνια και κυριολεκτικά και μεταφορικά) Στράτο. Δε γίνεται, μπούρδα-ξεμπούρδα η γαμιόλα είναι η πιο μεγάλη χαρακιά στο εγώ μας, από αυτές που όσο και να θες να τις περιορίσεις πάντα καταλήγουν σε ένα σημείο που ούτε τα πανωφόρια και τα φουλάρια μπορούν να κρύψουν.
Περί σεβασμού, νομίζω η οφειλόμενη ποσότητα είναι τόση όση περίπου πρέπει να έχω και στην πατρίδα (ναι μωρέ, τη γαμιόλα που λέγαμε πριν) για τις κατακτήσεις του παρελθόντος της. Είναι όλα αυτά τόσο μακρινά που η σημασία τους έχει μικρύνει σε αηδιαστικό βαθμό. Τι να το κάνω αν ο Ροβεσπιέρος πήρε το κεφάλι του Λουι του 16ου; Σε χρόνο dt δυστυχώς τα σκάτωσε κι αυτός. (Δες και το "danton" με τον Depardieu, καλή φάση μπαη δε γουέη). Ρησπέκτ στους κυρίους, αλλά όταν σκάει μύτη ο Μαξιμιλιάν στη συνέλευση με μανικετόκουμπα-γκιλοτίνες, εεεε, τη βλέπεις αλλιώς.
Εν τέλει όλα στο ένστικτο καταλήγουν, πολύ σωστά! Οπότε όλη η δουλειά εκεί πρέπει να γίνεται...
Υ.Γ. 1: Ποιος τριλάλακας θα είχε τέτοιο σπάνιο και μαγικό όνομα στο κινητό του περασμένο σαν "Ουπς"; Φορ φακς σέηκ δικέ μου!
Υ.Γ. 2: Με τα λασπωμένα βήματα έχω διαπιστώσει ότι τα πας πολύ καλά, συνέχισε το ίδιο δυνατά και με θάρρος ;)
Πρέπει να είσαστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια