Και είσαι μέσα και γκρινιάζεις και φεύγεις γιατί δεν σε χώραει πια. Και να 'σαι πάλι μόνος. Αλλά διαφορετικά μόνος.Σε πληγώνει που το πληκτρολόγιο το υπολογιστή είναι διαφορετικό και όχι που οι φίλοι σου αλλάζουν, που προφέρουν το όνομά σου σαν ρέψιμο και όχι που ο γκόμενός σου σε έχει αποθηκευμένη στο κινητό "ουπς", που κάνεις υποχρωτική δίαιτα γιατί η πολιτικά ορθή και μη ρατσιστική αντιμετώπιση του ξένου φαγητού, σου προκάλεσε επανειλημένες διάρροιες και άλλα τέτοια.Και λες εντάξει, τα γεμιστά της μάνας μου είναι για εστιατόριο με 10 αστέρια michelin αλλά πάνε πακέτο με το γονιδιακό μου ήμισυ,συνδιασμός που θα προκαλούσε διάρροια και στο εκπαιδευμένο κόλον του κύριου Μαμαλάκη. Οπότε στέκεσαι κάτω από τον πύργο του Άιφελ ακούγοντας Διονυσίου στο i pod και κάνεις τον σταυρό σου κάθε φορά που περνάς έξω από την Παναγία των Παρισίων, προσευχόμενος στω αγνώστω θεώ να βγεί για λίγο ο ήλιος γιατί έπαθες αυχενικό να κάθεσαι  κάτω από τις λάμπες του δρόμου σαν κλωσσόπουλο σε πτηνοτροφείο προσπαθώντας να φωτοσυνθέσεις. Αλλά κι αυτό περνάει. Και τα γαλλάκια προσπαθούν να  μπάσουν εσένα στο κλίμα τους και να βγουν κι αυτά λίγο από το δικό τους. Εσύ δοκιμάζεις τα τυριά, αυτοί τις ρετσίνες και τα σκουμπριά,γεγονός που παρόλο τις καλές προθέσεις οδηγεί σε νέο κύκλο διάρροιας,αμφίδρομο αυτή τη φορά. Αλλά σιγά σιγά προσαρμόζεσαι, και μόνο από σεβασμό στον λαό που έκανε την τελευταία επιτυχημένη επανάσταση στην ευρώπη κι ας έχει μπάτσους παντού και τον σαρκοζύ για σερίφη. Καλά είναι. Η πόλη έχει τα μουσεία της,τα σινεμαδάκια της,τον βρωμοπόταμό της. Είναι λίγο εμμηνοπαυσιακά, αλλά οκ. Και η μπούρδα η πατρίδα, τί σου έδωσε μήπως? Η όποια ελληνικότητά σου, χάνεται το δευτερόλεπτο εκείνο που η άκρη του βρωμοπάπουτσού σου περνάει πέρα από το όριο που ονόμασες ως "το πιο απομακρυσμένο σημείο που ακούμπησα ποτέ". Γιατί ξέρεις ότι δεν υπάρχει γυρισμός, απλά και μόνο γιατί πέρασες από εκείνο το σημείο. Το όριο που βάζει μόνο του το ένστικτο της αυτοσυντήρησης μιάς συλλογικής συνείδησης, ώστε να βαριέσαι το μέσα και να κοιτάς με κυάλια ένα παραμορφωμένο έξω, αφού απέχει μόνο ένα βήμα. Λασπωμένο μεν, αλλά μόνο ένα.

Ξέραμε τί θέλαμε να δούμε, φοβόμασταν ότι δεν..Καλύτερο κι από καλύτερο.

Δεν είμαι καν τρελλή θαυμάστριά του. Οι Portishead πιο τριπ χοπ και πιο πιστοί μου φαίνονται.

Και βγαίνει στη σκηνή μετά τους, Skataliteίζοντες, Dub pistols. Ένας μαυρούλης μια σταλιά με την ασπρη μπλουζίτσα του και πατάει τις φωνές- όχι γκιά σου τεσαλονίκη,μουζάκα,τσατσίκι και μαλακίες- και τραγουδάει.Και είμαστε όλοι ξαφνικά ένοχοι και για τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα ταυτόχρονα. Ο εξαερισμός του Principal απαράδεκτος, ο κόσμος πολύς και οι μπροστινή έχει μια αφάνα για κάψιμο-δεν το γλύτωσε, δυο τρεις τούφες έγιναν λαμπάδα- αλλά είναι εκκλησία ο χώρος. Όλοι ακούνε, βλέπουν, νιώθουν και δεν μιλάνε. Ναι ξέρω δεν ακούγεται και γαμώ τις συναυλίες. Και ο κύριος Tricky παίρνει τα δύο του μικρόφωνα και μεταμορφώνεται σε ελέφαντα που βρυχάται σαν τίγρη και παρακαλεί σαν κουτάβι.Κι αυτά που λένε ότι τραγουδάει με την πλάτη στο κοινό..ρε παιδια ο άνθρωπος τσιγάρα έστριβε.Αυτός ο ελαφρά επιληπτικός,ημίγυμνος κύριος από ένα κωλοχώρι της Αγγλετέρας ξέρει τί κάνει.Ναι η Μαρτίνα δεν ήταν εκεί, αλλά η κοπελιά στο μπάσο, ο έρωτάς μου στα ντραμς..Ήταν ομάδα και καλή μάλιστα.Το τί έπαιξαν και τί όχι είναι λεπτομέρειες,το πώς τα έπαι ξαν είναι το θέμα.Ace of spades,πηγαίνεται μόνο για να ακούσεται μια γκόμενα να γαμάει τον Lemmy τόσο άγρια που την φοβάται το μάτι σου.

Ήταν μια συναυλία για μεταλλάδες, κι ούτε καν τους νεοφώτιστους 15χρονούς,αυτούς τους γραφικούς γύρω στα 40.Όμορφα πράγματα,πάνω που έλεγα ότι οι μέρες του headbanging είχαν περάσει ανεπιστρεπτή.

Τέλοσπάντων, πήγα στα γραφεία. Η Σοφία φορούσε μία απ' τίς πίστευτες λουλουδάτες μπλούζες της. Τότε παρατήρησα πόσο ταίριαζε η παρουσία της στο χώρο. Δεν μπορώ να το εκφράσω καλύτερα αλλά έμοιαζε με εξάρτημα εκεί μέσα. Το γραφείο αποκτούσε υπόσταση απ' αυτήν κι αυτή από το γραφείο. Πρέπει να την κοιτούσα πολύ έντονα ή σαν βλαμμένο γιατί με ρώτησε

-Κατάλαβες?Να στα ξαναπώ?

Δεν είχα ακούσει λέξη, αλλά φυσικά είχα καταλάβει τα πάντα. 8 ευρώ το κομμάτι. ΤΕΛΟΣ. Όσα περισσότερα της έφερνα τόσο πιο πολλά λεφτά θα έβγαζα, τόσο πιο γρήγορα θα ησύχαζα από τα χρέη μου. Πήρα τον χάρτη μου και τον φάκελο με τα 25 κομμάτια.Φεύγοντας μου έδωσε κι ένα καρτελάκι της εταιρίας, να το δείχνω για να νιώθει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη ο κόσμος και να μου ανοίγει.

-Κόλλα και μια φωτογραφία σου. Σε 5-6 μέρες να τα έχεις τελειώσει.

Καλά.Πήγα σπίτι. Άντε να βρω φωτογραφία μου. Ακόμη και το πάσο της σχολής 5 χρόνια την ίδια στραπατσαρισμένη είχα.Τελικά έκοψα το κεφάλι μου από μια φωτογραφία της πενθήμερης. ψιλοφένονταν κι ένα μπουκάλι βότκα από πίσω αλλά δε γαμείς.

Το απόγευμα, έτοιμη πια, ξεκίνησα για την περιοχή "διαόλου μάνα". Για να φτάσεις εκεί πρέπει να αλλάξεις 2 λεωφορεία και για να βρεις σπίτι με ανθρώπους μέσα, να περπατήσεις και κανά 10λεπτο. Η έρευνα αφορούσε ηλικίες 25-65 και είχαν μίνιμουμ διάρκεια συνέντευξης 30 λεπτά. Αλλά στο συγκεκριμένο μέρος ήταν τα κεντρικά του ΚΑΠΗ. Βλαστήμησα, ω, πόσο βλαστήμησα.Έμοιαζε λες και βρισκόμουν στο κρυφό χωριό όπου πήγαιναν οι άνθρωποι όταν γεράσουν για να ησυχάσουν. Χωράφια, ένα σπίτι (μονοκατοικία) και πάλι χωράφια.Χτυπάω το πρώτο κουδούνι.Τίποτα.Ξαναχτυπάω. Την τέταρτη φορά απαντάει μια γιαγιά

-Κική, εσύ είσαι?

-Συγγνώμη, κάνουμε μια έρευνα μπορείτε ν' ανοίξετε παρακαλώ?

-Τι?Ποιός είναι, Κική?

-Δεν είμαι η Κική γιαγια.Κάτι ερωτήσεις θέλω να σας κάνω.

Η πόρτα ανοίγει, μια γιαγιά με μπικουτί και πι με αγριοκοιτάει.

-Τι θες?Φύγε!, λέγωντάς μου αυτά αρχισε να σηκώνει και το πι σε θέση μάχης.

-Εντάξει..., φεύγω, μη...

-Τι βρε χαμένο?Μέχρι να σηκωθώ να σου μιλησω έχασα 10 λεπτά από τη ζωή μου!Δε ντρέπεσαι να κουράζεις ανάπηρη γυναίκα?

Φύγε, φύγε, φύγε...

Όσο απομακρυνόμουν την άκουγα να φωνάζει "φύγε, φύγε" και να χτυπάει το πι στα πλάκάκια. Κανονικός εξορκισμός, όχι αστεία.

  Κακός οιωνός για πρώτη μέρα δουλειάς αλλά συνέχισα. Και περπάτησα, περπάτησα. Σ'αυτή τη δουλειά ένα είναι σίγουρο, θ'ανεβοκατέβεις τόσες σκάλες και θα περπατήσεις τόσο, όσο άλλοι δεν θα το κάνουν σ'ολόκληρη τη ζωή τους. Μετά από πολύ περπάτημα και αρκετές κλειστές πόρτες, φτάνω σε μια ακόμα.Είχα πλέον συνηθίσει ότι στα 2 πρώτα χτυπήματα τα παππούδια δεν έχουν προλάβει να φτάσουν στη πόρτα, 4 με 5 χρειάζονταν.

παρτ 2 νταν

Ένα απ' αυτά τα καυτά πρωινά ξεκίνησα με το σορτσάκι και τις κοτσίδες του προσκόπου(πίστευα και πιστεύω ότι αντισταθμίζει τα τατουάζ και τα σκουλαρίκια μου που τρομάζουν τον κόσμο) να πάω για την πρώτη μου συνέντευξη. Τα γραφεία ήταν σε μια κωλοπεριοχή γνωστή για τις πουτάνες και τα κινέζικα στοκατζίδικα. Η κυρία που ήταν υπεύθυνη για την,καθ'όλα αξιοσέβαστη, εταιρία γκάλοπ ονομαζόταν Σοφία. Υπεανακατωμένα βαμμένα κόκκινα σπαστά μαλλιά, με 2 πόντους μαύρη ρίζα να δίνει τον ρυθμό, φτηνιάρικη εμπριμέ μπλούζα σαν τα ριχτάρια της γιαγιάς μου (που όπως διαπίστωσα χαρακτήριζαν το στυλ της) και υπέροχες παντόφλες από αφρολέξ αλά Στάθης Ψάλτης.  Η γυναίκα ήταν πανκ.

Ξεπλυμένη στην συμπεριφορά, όπως το σταχτί της δέρμα. Εντάξει, λογικό είναι. Η δουλειά της τα τελευταία 12 χρόνια ήταν να είναι κλεισμένη σ'έναν χώρο 30 τετραγωνικά, χωρισμένο με γυψοσανίδες, με μια βρώμικη πετρόλ μοκέτα και να συναντά κάθε μέρα κάθε καρυδιάς άνεργο καρύδι.

Είμασταν 3 υποψήφιοι. Ένα αγόρι, μια ακόμη κοπέλα κι εγώ. Όλοι γύρω στα 25.Καθήσαμε στο τραπέζι της αίθουσας συνεδριάσεων και δεν μιλήσαμε μεταξύ μας.Όλοι ιδρωμένοι, ψαρωμένοι και με έντονο αίσθημα ανταγωνισμού για μια δουλειά λιγότερο κουραστική και βαρετή(όπως μας φαίνονταν) από το σερβοτοριλίκι. Η Σοφία μας έφερε να συμπληρώσουμε τις φόρμες για την πρόσληψη. Όταν αντιληφθήκαμε ότι και οι τρεις θα προσληφθούμε αρχίσαμε να μιλάμε.

-Εσύ έχεις ΑΦΜ?

- Εδώ που λεέι για τα χόμπυ μας το συμπληρώνουμε?

-Μα καλά γιατί δεν δουλεύει το κλιματιστικό?

Αφού συμπληρώσαμε τα χαρτιά, η Σοφία μας έδωσε τα πρώτα 5 δοκιμαστικά δελτία που έπρεπε να συμπληρώσουμε. Και λίγο πριν φύγουμε μας ενημέρωσε ότι πληρωνόματε 8 ευρώ το κομμάτι, μεικτά. Αλληλούια!

Τα άλλα δύο παιδιά δεν τα ξαναείδα.Είναι μοναχική δουλειά τα γκάλοπ.

Η Σοφία ήθελε τα δοκιματικά μέχρι το επόμενο απόγευμα. Μας πρότεινε να ξεκινήσουμε την ίδια μέρα αφού ήταν Τετάρτη και  πιο πολλοί θα ήταν σπίτι.Έτσι ξεκίνησα κι εγώ ψαρωμένη με τον χάρτη μου παραμάσχαλα. Όταν επιτέλους βρήκα το οικοδομικό τετράγωνο που ήτανε να κάνω, με τρόμο συνειδητοποίησα ότι το μισό ήταν ένα εγκαταλειμένο νεοκλασικό, δηλαδή πόσες πόρτες να χτυπήσω και πόσες να μ'ανοίξουν? κλάφτα χαράλαμπε.

Μετά από 2 τσιγάρα και ψύχραιμη ενατένιση της κατάστασης, χτύπησα το πρώτο θυροτηλέφωνο.

-Γεια σας. Κάνουμε μια έρευνα, μπορείτε ν'ανοίξετε παρακαλώ?

 -Τί έρευνα?

-Για τις πολιτικές πεποιθήσεις των Ελλήνων.

-...(σιωπή)

Ε, φυσικά και δεν μου άνοιξε την πόρτα. Γιατί έχουν πολιτικές πεποιθήσεις οι Έλληνες?Κι αν έχουν τις λένεστην οικογένειά τους και στις κάμερες. Πάντως όχι σε κοριτσόπουλα που στο τέλος της συνέντευξης ζητάνε οναματεπώνυμο και τηλέφωνο.Εντάξει, είμαι και λίγο υπερβολική. Ντάλα ζέστη, τετάρτη απόγευμα ποιός θέλει να μιλήσει για πολιτική?Με τα πολλά και με τα λίγα συμπλήρωσα τα δοκιμαστικά, τα παρέδωσα και ξεκίνησα δουλειά.

Η επόμενη έρευνα αφορούσε χρώματα, στρώματα, κουφώματα και δάνεια.Μαζί.Δηλαδή πείρατε ποτέ δάνειο για να βάψετε το σπίτι σας?για να αλλάξετε κουφώματα?βάψατε τα κουφώματα ?μόνοι σας ή με παρέα?βάζατε κουφώματα στα στρώματα?κι άλλα εξωφρενικά. Είχα αρχίσει να λυπάμαι και τους καημένους τους ερωτώμενους. Αλλά πιο πολύ λυπόμουν το εαυτό μου, οπότε έλεγα από μέσα μου ( καμιά φορά κι απέξω μου) "Σμαράγδα το σκασμό, είναι η δουλειά σου. Πληρώνεσαι και γαμώ και θα κολλήσεις και τα πρώτα σου ένσημα στα 20. Μπορεί να προλάβεις να πάρεις και σύνταξη".

 Ναι, συχνά λέω στον εαυτό μου μαλακίες για να τον καθυσηχάζω. Ακους εκεί θα πάρεις σύνταξη. Που τα σκέφτομαι ώρες ώρες.  

εντ οφ παρτ1

Θυμάμαι ήταν αρχές Ιουλίου όταν ξεκίνησα να δουλεύω στα γκάλοπ.Απ' όλες τις άλλες αγγελίες ήταν η μόνη στον Αγγελιοφόρο που ανέφερε ασφάλιση ή κάτι τέτοιο. Είχα απελπισμένη ανάγκη τα λεφτά. Χρωστούσα στην πιστωτική, στο αέριο, στην Δεη,στην αδερφή μου. ΠΑΝΤΟΥ. Τα σκατά μου είχαν ανέβει στο κεφάλι και η υγρή ζέστη της πόλης δεν βοηθούσε την κατάσταση.

Επίσης, είχα μόλις χωρίσει από την μεγαλύτερη σχέση μου (2 μήνες). Δεν είχα καταρακωθεί ή αντιστοιχα πουείχα πάθει με άλλες σχέσεις, αλλά όπως κι αν το κάνεις τώρα είχα πολύ περισσότερο ελέυθερο χρόνο να γεμίσω με κάτι. Ήταν κλειστή και η σχολή λόγω καλοκαιριού. Έτσι, τα πρωινά δουλειά και τα βράδια με φίλους.

Οι φίλοι, ήταν κι αυτοί, ντεμέκ(οι περισσότεροι) καλλιτέχνες -σκηνοθέτες, ηθοποιοί, φωτογράφοι-,με part time κακοπληρωμένες δουλειές - σερβιτόροι, πακετάδες, νεκροθάφτες.Και η συντριπτική πλειοψηφία, με ένα φορτίο αποτυχημένων σχέσεων που συνήθως αποτελούσε την αιτία για αμπελοφιλοσοφία και μεθύσια.

Ω, ναι. Κάθε βράδυ, αν και με διαφορετική σύσταση, η παρέα κατέληγε φέσι σε μαγαζιά πουσέρβιραν αμφιβόλου απόσταξης τσίπουρα και νερωμένα κρασιά. Μετά διαλέγαμε το πιο κοντινό σπίτι, συνήθως το δικό μου, και πεθαιναμε εκεί.

Τότε έμενα ακόμα στο κέντρο. Η σπιτονοικοκυρά με είχε πει ότι μέσα με τέλη Αυγούστου έπρεπε να 'χω αφήσει το σπίτι. Και εγώ χρωστούσα τα κέρατα. Πάλι καλά που οι γονείς μου πλήρωνουν το νοίκι. Το σπίτι ήταν στον ημιόροφο, γωνιακό κι ανήλιαγο. Τον χειμώνα έιχε κρύο και το καλοκαίρι ζέστη. Πάντως όλο το χρόνο είχε θόρυβο. Τα αμάξια και οι μεθυσμένοι δεν σταματούσαν ποτέ. Μετανάστες, πουτάνες και φτωχοφοιτητές βράζαμε όλοι στο ίδιοκαζάνι με τον Αύγουστο να μας κλέινει το μάτι.

end of part 0

Είχα ένα αγκάθι από τριβόλι στην πατούσα μου, το μοναδικό ενθύμιο των διακοπών μου που άξιζε τελικά.

 Ήταν σε τέτοιο σημείο που δεν το είχα προσέξει. Δεν ξέρω πόσο καιρό μπορεί να ήταν εκεί. Δεν μ' ενοχλούσε. Όταν το βρήκα προσπάθησα να το βγάλω, πονούσε πολύ και όσο κι αν το έσπρωχνα αυτό δεν έβγαινε. Έμοιαζε να μην κινείται καθόλου

ίσως και να μπίγονταν βαθύτερα

Από κάποια στιγμή και μετά πονούσε τόσο απ΄την προσπάθεια που αποφάσισα να το αφήσω. Άλλωστε δεν μ' ενοχλούσε πριν διαπιστώσω την υπάρξή του.

Μερικές βδομάδες αργότερα, τυχαία, είδα ότι η πληγή ειχε εξαφανιστεί

και καινούριο δέρμα έβγαινε από κάτω, καθώς το παλιό ξεφλουδίζονταν

Χάρηκα. Τράβηξα τα πετσάκια για να απελευθερωθεί το καινούριο ροζουλί μου δέρμα και δεν ξανασχολήθηκα μαζί της