Μιάς και τα φιλαράκια με έχουν γραμμένο στο facebook και εγώ τους έχω γραμμένα εκεί που δεν λέγεται γιατί θα πέσει λογοκρισία απόφασισα να κατέβω Πλατεία σε ένα νετ καφέ να στείλω έν ηλεκτρόνικο μήνυμα σε ένα παλιό μου φιλαράκι στο England.

Μπαίνω στο μαγαζί που κάποτε ήταν γεμάτο ηλεκτρονικά εκείνα με το κέρμα είκοσι , πενήντα δραχμές μετά ένα ευρώ και μετά λουκέτο αφού κάποιος λάλακας υπουργός τα έβγαλε στην παρανομία αφού τους έβαλε ένα φόρο για κάθε παιχνιδομηχάνημα πολύ υψηλό.

Τώρα αντί για αυτά το μαγαζί έχει γεμίσει οθόνες και πληκτρολόγια χωρίσμενο σε ένα επίπεδο για καπνιστές και ένα άλλο για μη καπνιστές. Η κυρία Σοφία παλία γνώριμη μου χαμογελά και με ρωτά με ένα χαμόγελο που θυμίζει διαφήμιση του ενέννηντα πως είμαι. Απαντάω με ακεφιά καλά και ζητάω να μου ανοίξει έναν στο επίπεδο των καπνιστών.

Δυο κύριοι κάποιας ηλικία με την άκρη των ματιών τους , παρακολουθούν που θα κάτσω , σκύβουν μπροστά στην οθόνη τους και σιγομουρμουρίζουν. Κάθομαι και αρχίζω να γράφω το γράμμα μου προς τον φίλο μου αμέριμνος. Σκάει και το Μαράκι που σπουδάζει Θεολογία , αρκετά εμφανίσιμο με την στολή εργασίας , μίνι  μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο και ένα μπλούζακι άκρως και αυτό αποκαλύπτικο. Μου κλείνει το μάτι και μου φέρνει μια παγωμένη λεμονάδα. Κερασμένη από την κυρία Σοφία. Οι κύριοι κάτι την ρωτούν και προσπαθώ να ακούσω. Η μουσική παίζει μουσική από την περασμένη δεκαέτια. Ξεχνιέμαι καθώς γράφω τα νέα μου στο παλληκάρι που άφησα πριν οχτώ περίπου χρόνια στην Αγγλία. Η ώρα περνά γρήγορα και μελαγχολικά μιας και αυτή μουσική μου φέρνει θύμισες που καλώς ή κακώς θέλω να ξεχάσω. Ανάβω τσιγάρο και πατάω send , μήνυμα έφτασε στον πρόορισμο του και εγώ ετοιμάζομαι να σηκωθώ. Οι κύριοι σηκώνονται και με ακολουθούν μέχρι την έξοδο κάνω μια μικρή στάση να πληρώσω φιλώ στα πεταχτά το Μαράκι και παίρνω αργά αργά το δρόμο της επιστροφής.

-Φίλος έχει όρεξη για δράση ;

-Μπα , έχω περίοδο.

Η απάντηση μου τους στέλνει αυτό που λέγαμε κάποτε αδιάβαστους.

Αποφασίζω να κατηφορίσω Ομόνοια στα στενά σοκάκια στα βρώμικα να το παίξω κάπως αλλιώς. Δεξιά αριστερά πρεζάκια, κοπέλες και άνδρες μικρότερα μου με κοιτάζουν με ένα βλέμμα έτοιμα για δράση και έλλειψη κουβέντας.

Με πλησιάζει ένας Πακιστανός με κοιτάζει στα μάτια που λένε πεινάω , του κάνω ακολούθησε με στα Αγγλικά ψιλό φοβάται αλλά έρχεται. Τον κερνάω ένα σουβλάκι που εγώ δεν θα έτρωγα από την Όμονοια ούτε και αν είχα να φάω χρόνια τον κερνάω και μια μπύρα και ένα τσιγάρο και μου χαμογελά σαν μικρό παιδί. Από τα λίγα Αγγλικά του έχει να φάει μέρες και όλο τον κυνηγάνε κάποιοι για λεφτά που χρωστά. Ήρθε με άλλα όνειρα στο Ελλαδιστάν αλλά τώρα μαζεύει να γυρίσει πίσω. Κάπως έτσι αισθάνομαι και εγώ του λέω με ένα χαμόγελο.

Δεν ήταν έτσι την δεκαετία του ενένηντα η Όμονοια , δεν ήταν έτσι την προηγούμενη δεκαετία η ζωή μας , τι έφταιξε και την κάναμε έτσι την ζωή μας γενικότερα έχω κάποιες ιδέες αλλά τις κρατάω για πάρτυ μου.

Πάντως όπως και να έχει αξίζουμε κάτι καλύτερο από αυτό που τραβάμε αυτή την δεκαετία.

Τυχαίο , δεν νομίζω ;

Με ξυπνάει η ανάγκη για κατούρημα.

Δεν έχω δουλειά σήμερα , απεργώ αλλά η ανάγκη με ξυπνά να πάω στη τουαλέτα.

Θα πρέπει να είναι νωρίς μιας και στο σπίτι ακούω την απόλυτη ησυχία. Φτιάχνω καφέ , ανάβω τσιγάρο και επιστρέφω στο δωμάτιο κλείνοντας την πόρτα μου για να μην ενοχλώ.

Κοιτάζω κλεφτά το ρολόι , οχτώ και τέταρτο. Το ραδιόφωνο παίζει κάτι απαλό και δεν έχει διακόψει για ειδήσεις. Όλη η χώρα έχει κατέβει σε απεργία. Κάθομαι και γράφω κάτι στον υπολογιστή , το βλέμμα μου πέφτει στο τασάκι που είναι γεμάτο από γόπες. Ακούω τον ήχο από νυχοκόπτη , κόβει τα νύχια της και έχουμε ανταλλάξει μια καλημέρα.

Πίνω καφέ και ανάβω δεύτερο τσιγάρο.

Το κεφάλι μου πονά από το χθεσινό ποτό στο μπαρ του Μήτσου. Δυο , τρεις όχι τέσσερα μεγάλα ποτήρια μπύρα με μεζεδάκι , ένα ήπια τρία κερασμένα. Ακόμα θυμάμαι το χαμόγελο του όταν έσκασα μύτη στο μαγαζί του. Καθίσαμε στις πολυθρόνες και βλέπαμε την Γερμανία να χάνει. Η κουβέντα πήγε στην απεργία.

Πίνω καφέ και ανάβω τρίτο τσιγάρο.

Το μπαρ είναι γεμάτο. Και ο ίδιος δεν το πιστεύει. Το παιχνίδι είναι ωραίο , το λιγοστό αεράκι κάπως διώχνει τον ιδρώτα και το πούρο του γραβατωμένου από κοντά μου , η κοκκινομάλλα της μεγάλης παρέας από απέναντι μου χαμογελά. Στο ημίχρονο η παρέα συζητά για την απεργία. Τα ποτήρια σηκώνονται και οι μπύρες γεμίζουν τα στομάχια ενώ τα μεζεδάκια με την οδοντογλυφίδα εξαφανίζονται.

Πίνω καφέ και ανάβω τέταρτο τσιγάρο.

Με κοιτάζουν κάτι μπάτσοι , τους κοιτάζω και εγώ. Με μίσος. Ο Μήτσος μου κάνει νόημα να τους κάνουμε ντου , μήπως και πάρουν κάτι από το μπαρ με άδεια στομάχια δεν λέει να βλέπεις ποδόσφαιρο , τους πλησιάζει και τους μιλά στο πληθυντικό. Εκείνοι λένε ότι είναι σε υπηρεσία. Η κοκκινομάλλα περνά από δίπλα μου και μου χαμογελά. Της χαμογελώ , τα κιτρινισμένα δόντια μου ξεπροβάλουν , την βλέπω που πάει στο κάτω μέρος που είναι η τουαλέτα. Ο Μήτσος απασχολεί την παρέα ενώ εγώ ακολουθώ την κοκκινομάλλα.

Πίνω καφέ και ανάβω πέμπτο τσιγάρο.

- Και μετά ξύπνησες ;

- Ναι , ξύπνησα. Ντύθηκα και σου ήρθα.

Η Ματίνα βάζει ένα κομμάτι από το κουλούρι στο στόμα της. Η πλατεία έχει γεμίσει από το πλήθος και εμείς εκεί κρατώντας ένα κουλούρι και ένα μπουκαλάκι νερό.

- Τελικά πήγες στο μπαρ αλλά δεν έκανες τίποτα με την κοκκινομάλλα.

- Δεν θυμάμαι.

Εκείνο που θυμάμαι είναι ότι ήπια εφτά γουλιές καφέ και έκανα εννιά τσιγάρα , ντύθηκα βιαστικά και κατέβηκα να συναντηθώ με την κολλητή μου. 

Δεν θυμάμαι τι έκανα με την κοκκινομάλλα στο μπαρ. Τώρα τελευταία η μνήμη μου κάτι έχει πάθει. Δεν λειτουργεί και με την καλύτερη ταχύτητα. Στην τελευταία πορεία πλακώθηκα με ένα των ΜΑΤ και εκείνος μου έδωσε μια με το ρόπαλο του. Στη μάνα είπα ότι χτύπησα φτιάχνοντας την βιβλιοθήκη.

Περπατάμε με αργούς ρυθμούς στην Πανεπιστημίου. Η Ματίνα ψάχνει με το βλέμμα της μήπως πετύχει κάποιον γνωστό από τις πορείες. Εδώ και ένα πεντάμηνο δεν έχουμε χάσει πορεία για πορεία. Πάμε , μας χτυπά ο αέρας και ο ήλιος και λέμε τα νέα μας. Στην τελευταία πορεία δεν με πρόλαβε , της ξέφυγα και άρχισα μαζί με κάποιους να πλακώνουμε έναν των ΜΑΤ , ήρθαν και άλλοι και απέκτησα το καρούμπαλο.

- Τελικά έχει δίκιο ο θείος Κάρολος, της λέω με το τσιγάρο στο στόμα.

- Για ποιο πράγμα , μου λέει με το μπουκωμένο στόμα.

- Η ζωή είναι τρία πράγματα , να επαναστατείς , να μαθαίνεις και να αγαπάς.

Κουνά το κεφάλι θετικά και χαμογελά σε μια μεγάλη παρέα που έρχεται προς το μέρος μας. Οι συστάσεις απαραίτητες.

Για στάσου , αυτήν την ξέρω.

- Δέσποινα.

- Βασίλης , χάρηκα.

Η κοκκινομάλλα στο μπαρ. Η κοκκινομάλλα στη πορεία. Λες να είναι η ίδια ;

- Ωραίο το μπαρ του Δημήτρη , συχνάζεις εκεί ; μου λέει με ένα ύφος παιδικό.

- Από τότε που θυμάμαι τον ευατό μου , της απαντώ.

- Χθες πάντως είχαμε χαμογελάσει ο ένας στον άλλον αν και δεν θυμάμαι καλά έχω χτυπήσει στο κεφάλι από την τελευταία πορεία και η μνήμη μου κάτι έχει πάθει , μου λέει και μου δείχνει ένα μικρό καρούμπαλο στο κεφάλι της.

Δυο καρούμπαλα , δυο άνθρωποι , μια ιστορία.

Περπατάς στην Ακαδημίας με την κολλητή σου,πας να περάσεις απέναντι και ξαφνικά,πέφτεις.

Τι κάνεις; Σηκώνεσαι;

Δεν θές ή δεν μπορείς ;

Δεν μπορείς....

Μά εγώ περνούσα με πράσινο αυτός πως βρέθηκε η ρόδα του στο κεφάλι μου;

Βιαζόταν.

Και εγώ τι φταίω;

Αποτέλεσμα...ράμματα,γάζες,νοσοκόμες,νοσοκομείο,βρίσιμο,ανασφάλεια για την υγεία και ο τροχονόμος εκεί κάθε μέρα να ζητά συγνώμη.

Την μία μέρα έφερε σοκολατάκια , την άλλη βιβλίο, την άλλη φρούτα, την άλλη ελιές από το χωριό και την άλλη πάλι σοκολατάκια.

Ευγενικός,μετρίου αναστήματος,βάζελος,ανήσυχος.

Και στο σπίτι τηλεφωνήματα στο κινητό,το μεσημέρι και το βράδυ.

Και όλα αυτά για χάρη μου.....

Πέρασαν μέρες,μπήκες ο Ιούνιος και βγήκα με την κολλητή.

Νάτος πάλι στην ίδια γωνία.

Χαιρετούρες.

Και ναι όλα αυτά για να πεί ένα πράγμα....

"Η κοπελίτσα είναι γκομένα σου ή είναι ελέυθερη ;"

Είπα και εγώ η Ελληνική Αστυνομία ανήσυχησε για μένα και η κοπελίτσα δεν είναι ελεύθερη αλλά με μπάτσο ή υποδιαίρεση μπάτσου δεν τα φτιάχνει.

Ανέκαθεν είχα αδυναμία στο όνομα Γιώργος.

Ο πρώτος παιδικός μου φίλος ήταν ο Γιώργος στο νηπιαγωγείο.Ένας ξανθός άγγελος με γαλάζια μάτια φτυστός η Αγγλίδα μάνα του,με αρκετά κιλά και πάντα την μπλούζα έξω από το μικρό παντελονάκι.

Ο δευτέρος ήταν ο θείος Γιώργος με το τριγωνικό μουσάκι.Βαμμένος ΠΑΟΚτζής αν γέννημα θρέμμα Κυψελιώτης για χάρη μιας καστανόμαλλουσας βάφτηκε ΠΑΟΚτζής και έμεινε στο φουστάνι της και στην ομάδα πιστός για περισσότερο από 45 χρόνια.

Ο τρίτος ήταν ένα παλληκάρι που γνώρισα εδώ μέσα.Αν και τελευταία έχουμε χαθεί γιατί τραβάω κάποια ζόρια.

Αλλά ο Γιωργός που σήμερα γιορτάζει κατάφερε να τα ανατρέψει όλα.

Και αντί για γλυκό μας ανακοίνωσε τα νέα από το γραφίκο λιμάνι με φόντο τα γαλάζια νερά και τα μικρά σπιτάκια στο Καστελόριζο.

Το λιγότερο που μπορώ να του πω σήμερα αλλά της επόμενες μέρες θα με βρεί απέναντι μου όπως και όλους μας ελπίζω και εύχομαι είναι

Γιώργο άντε και....

Μας κόβει η λογοκρισία....

Μεταξύ σοβαρού και αστείου πιάνω κουβέντα με τον σοφό γέροντα της περιοχής μου...

Εκεί που είχαμε πιάσει το στόχο , εκεί που μπήκαμε άξια στο νόμισμα , εκεί που πήραμε το Euro 2004 , εκεί που πήραμε τους Ολυμπιακούς Αγώνες , εκεί που πανηγυρίζαμε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες , εκεί που χαρήκαμε που ήρθε ο Γιώργακης , εκεί που χαρήκαμε που θα μας δοθούν χρήματα γιατί έρχεται το χρήμα , εκεί που είχαμε και καλά πιάσει την Τρομοκρατία μας έρχονται νέα παιδιά....

Tσουπ!

Εδώ και τώρα φτιάξε το δημόσιο , το ιδιωτικό , το ημικρατικό , το κρατικό , το γεωργικό , το εξωτερικό , το εσωτερικό , το ένα το άλλο , τα πάντα άλλαξε τα όλα εδώ και τώρα.

Αλλιώς θα σε φάνε οι κερδοσκόποι , το σκοτάδι , το ΔΝΤ , το βήξε , το δείξε και πάει λέγοντας και όλα αυτά για να συνεχίσουμε να σε δανείζουμε χρήματα.

Μα , για κάτσε ρε φίλε άμα είναι να τα φτιάξω όλα και να συνεχίζω να δανείζομε από εσένα που κάθε τρεις και λίγο μου έλεγε πριν από λίγο πως όλα ήταν καλά τώρα γιατί μου λες ότι δεν είναι και ότι πρέπει να τα φτιάξω για να μου δανείσεις ;

Μα , δεν έχει καταλάβει εγώ για το καλό σου νοιάζομαι.

Έτσι λοιπόν ένα τετράμηνο τώρα με έχουν ζαλίσει για τα καλά τα spreads , το ΔΝΤ  και άλλοι όροι και άλλα πρόσωπα με ακριβά ταγιέρ και καλά πουκάμισα κάθε βράδυ στις οχτώ αλλά η υπομονή έχει και τα όρια της.

Να κατέβεις σε απεργία μου λέει ο ένας , να μην σκύβεις το κεφάλι ο άλλος , ο αλλοδαπός φταίει μου λέει ο τρίτος και πάει λέγοντας.

Και να σου η αύξηση του ΦΠΑ από 17 σε 18 και από 18 σε 19 και τράβηξε το λίγο ακόμα να σου το blackjack 21

Και να σου η αύξηση και στο τσιγάρο από 2.40€ στο πάω 3.00€.

Και να σου που πιάσαμε τα «κακά» παιδιά» και πήραμε και το δάνειο και ...και ....και..

Και εγώ σου λέω πως η υπομονή έχει και τα όρια της.

Μα το άσμα το λέει καθαρά  η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει

Η Ελλάδα αγόρι μου ποτέ δεν πεθαίνει δεν λέει πουθενά πως η Ελλάδα και οι Έλληνες έχουμε ως χαρακτηριστικό την υπομονή.

Για αυτό σου λέω άσε με ήσυχο αλλιώς θα χάσω την υπομονή μου και τότε ποιος είδε τον Έλληνα και δεν φοβήθηκε.

Και κάπου εκεί μεταξύ σοβαρού και αστείου μαζέψαμε τα τενεκέδακια με τις μπύρες και πήγαμε για ύπνο,εκεί τουλάχιστον δεν θα μας ενοχλήσει κανείς Γιωργάκης.

Δεκά πράγματα μετά

1. Η βουλωμένη μύτη με εμποδίζει να μυρίσω το χνούτο του καστανόξανθου έκπτωτου άγγελου που κοιμάται δίπλα μου.
2. Τα μάτια γεμάτα τσίμπλα και κόκκινο χρώμα από το χθεσινό ποτό εμποδίζουν την όραση να δούνε το σώμα του άγγελου που κοιμάται σε θέση βρέφους δίπλα μου.
3. Τα χέρια ανήμπορα να σηκώσουν το μπρίκι να φτιάξουν το πρώτο καφέ της ημέρας , το πρώτο καφέ του νέου μήνα.
4. Τα πόδια φορούν μπλε μάλλινες παντόφλες και σέρνονται στο πάτωμα δίχως να μπορούν να κινηθούν στο μικρό χώρο που βαφτίστηκε κουζίνα από το μεγάλο αρχιτέκτονα.
5. Το κεφάλι δεν έχει επαφή με το άλλο σώμα , το χθεσινό ποτό το έχει κάνει ασήκωτο σε τέτοιο βαθμό που το κοφτερό μαχαίρι δίπλα στα κουτάλια είναι η λύση για τον πονοκέφαλο που έχω.
6. Η ζεστή κούπα του καφέ κάπως φτιάχνει τη γεύση και ανοίγει τα μάτια μα δίχως πρωινό τσιγάρο τι να το κάνω το καφέ ;
7. Το νερό ακούγεται από το βάθος και το κλείσιμο της βρύσης φανερώνει πως ο έκπτωτος άγγελος έχει κάνει μπάνιο. Έρχεται προς το σαλόνι μια σκιά ίσως να είναι αυτός
8. Τα χέρια αγκαλιάζουν το πρόσωπο και το φιλούν στα μάγουλα ,ενώ τα χείλη γυρεύουν λίγο καφέ για ξυπνήσουν.
9. Τα μάτια διασταυρώνονται και ανοίγουν,τι υπέροχα μάτια , τι υπέροχο να κοιτάς τον άλλον στα μάτια, αν και οι δυο έχουν μια άλφα μυωπία.
10. Τα σώματα έχουν γίνει ένα.Η ψυχή μια.Έτσι απλά.

 Δέκα πράγματα πριν

1. Η βουλωμένη μύτη με εμποδίζει να μυρίσω το άρωμα μου , η γκρίνια από το στόμα της μάνας ακούστηκε από το βάθος , μα τι μύτη έχει τελικά λαγωνικού ή ανθρώπου;
2. Τα μάτια είναι γεμάτα κύκλους από την πολύωρη έκθεση σε ανόητους λογιστικούς και οικονομικούς όρους που ανάθεμα  την τύχη μου αν καταλαβεί ο πελάτης τι εννοεί η μεγάλη εταιρία που δουλεύω και με δουλεύουν με το μισθό μου.
3. Τα χέρια είναι κουρασμένα μεν αλλα είναι έτοιμα να πιάσουν τα τσιγάρα και το πότο και να τα ξεχάσουν όλα.
4. Τα πόδια φοράνε τα καινούργια παπούτσια των είκοσι ευρώ από τον πάγκο του τίμιου κλέφτη.
5. Το κεφάλι έχει πάρει την ένεση του, δυο παυσίπονα αναβράζοντα κάνουν την δουλειά τους για να ξεχάσω τις λαλακίες του κύριου supervisor.
6. Το νερό έχει πέσει στο σώμα και το έχει ξεπλύνει από την σκόνη και τον ιδρώτα μιας πόλης που τρέχει και μονίμως έρχεται τελευταία.
7. Τα χέρια στο πορτοφόλι μιλάμε θα περάσω super με είκοσι ευρώ , δυο ποτά και μουσική δωρέαν και αν κάνει κέφι ο Δήμος θα κεράσει ένα τρίτο.
8. Τσιγάρα δυο πακέτα και δωρέαν μιας και το στοίχημα το κέρδισα , η πράσινη ομάδα θα πάρει το πρωτάθλημα και εγώ τα πακέτα δωρέαν για ένα μήνα.
9. Η άνοιξη ήρθε , η αλλεργία ήρθε, ο έρωτας που είναι ;
10. Και τώρα μέσα στο πλήθος που αναζητά λίγο να ξεχαστεί.Έτσι απλά.

"Σαν οι αγωνιστές ενάντια στην αδικία δείχνουν τα πληγωμένα πρόσωπά τους

Είναι η ανυπομονησία αυτών που ζούσανε στη σιγουριά μεγάλη.

Γιατί γίνεστε ενοχλητικοί; ρωτάνε. Ενάντια στην αδικία αγωνιστήκατε!

Τώρα σας νίκησε. Λοιπόν, σιωπή!

Όποιος αγωνίζεται, λένε, πρέπει να ξέρει και να χάνει

Όποιος τη σύγκρουση γυρεύει βάζει σε κίνδυνο τον εαυτό του

Όποιος με τη βία πορεύεται δεν επιτρέπεται τη βία να ενοχοποιεί.

Αχ, φίλοι εσείς, σιγουρεμένοι, γιατί είσαστε τόσο εχτρικοί;

Είμαστε εμείς οι εχτροί σας; Εμείς που εχτροί της αδικίας είμαστε;

Κι όταν νικούνται αυτοί που ενάντια στην αδικία παλεύουν

Πάλι δεν έχει η αδικία δίκιο!!

Η ήττα μας δεν αποδείχνει τίποτ' άλλο, πέρα απ' το ό,τι

παρά είμαστε λίγοι όσοι αγωνιζόμαστε ενάντια στην προστυχιά.

Και περιμένουμε απ' τους θεατές, τουλάχιστον να ντρέπονται!”

Μπέρτολτ Μπρεχτ

{Αφιερωμένο στους πρώην στους νυν και στους αεί Συντρόφους}

Από κάπου ακούγονται σειρήνες περιπολικών. Ο ήχος από το ρόλοι δείχνει ότι είναι περασμένες μια. Το λιγοστό φως από το ταβάνι τους λούζει αρκετά ώστε να βλέπει ο ένας τον άλλον. Η γυναίκα κοιτάζει τον άνδρα στα μάτια. Εκείνη μια κοκκινομάλλα όχι παραπάνω από πενήντα πέντε χρόνων, εκείνος γύρω στα τριάντα πέντε αλλά αρκετά μικρότερος στην εξωτερική του όψη. Τα μάτια του κρυμμένα πίσω από ένα λεπτό , μαύρο σκελετό, τα χείλη του μωβ.

Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ο άνδρας κάνει την κίνηση να το σηκώσει.

Η γυναίκα βάζει το χέρι της πάνω από το δικό του. Τον κοιτάζει με αγάπη στα μάτια.

-Θα μπορούσες να πυροβολήσεις με ανοικτά τα μάτια ένα παιδί ;

-Αν μου το έλεγε η οργάνωση θα μπορούσα.

-Θα μπορούσες να πυροβολήσεις με ανοικτά τα μάτια ένα πατέρα μέσα στο πλήθος ;

-Αν μου το έλεγε η οργάνωση θα μπορούσα.

-Θα μπορούσες να πυροβολήσεις με ανοικτά τα μάτια μέσα στο σκοτάδι έναν γιο ;

-Αν μου το έλεγε η οργάνωση θα μπορούσα.

-Και εγώ σου λέω ότι είσαι πολύ δειλός για να τα κάνεις όλα αυτά.

Θέλεις να αποδείξεις πως είσαι ο τιμωρός των κακών, ενώ κατά βάθος είσαι ένα μικρό κακομαθημένο παιδί.

-Μην τον τραβάς το σκοινί , Μάρθα.

-Δεν το τραβάω , Χρήστο. Απλά εσύ δεν ξέρεις να κάνεις καλή ισορροπία στο φθαρμένο από το χρόνο σχοινί που περπατάς. Πότε επιτέλους θα μάθεις να περπατάς, δίχως να χάνεις την υπομονή σου ; Δίχως να χάνεις το λογικό σου και την ορθή σου κρίση για τους ανθρώπους και να μάθεις να μαζεύεις τον θυμό σου και αμέσως να τον διώχνεις, πότε θα μάθεις επιτέλους ότι το παιδικό κουστούμι που σου έραψαν μικρός δεν σου κάνει πια και ότι μεγάλωσες ;

Τα χέρια του ψάχνουν τις τσέπες του, πιάνει την κασετίνα του με τα αρχικά του.

Τα μάτια της καστανά αγριεύουν περισσότερο.

Τα αδυνατισμένα μάγουλα του αποκτούν ένα κόκκινο χρώμα.

Πάντα έτσι γίνεται όταν αρχίζει να θυμώνει.

Ξαφνικά ανακάλυψε ο Χρήστος ότι ήταν ανόητο να φορά γάντια μέσα Μαρτίου.

Άλλωστε τα δαχτυλικά του αποτυπώματα είχαν χαλάσει προ πολλού, όταν έτριβε τα πατώματα του στρατώνα με γυμνά χέρια πριν χρόνια.

-Κοίτα βλέπεις δεν φαίνεται τίποτα.

Της κολλάει τον καρπό του στα μάτια της , τα οποία είχαν βγάλει ένα χρώμα κόκκινο σαν αίμα.

-Φοβάσαι να κοιτάξεις ;

-Όχι του απαντά ορθά κοφτά.

-Δεν φαίνεται το ξυράφι τότε, στα δεκαεφτά όταν ήθελα να δώσω μια και να τα τινάξω όλα στον αέρα.

-Γιατί ;

-Δεν με καταλαβαίνανε , δεν ταιριάζαμε από τότε στα πέντε.

-Γιατί ;

-Μήπως τους το είπες με λόγια ;

-Ναι

-Μήπως θέλανε έργα και όχι λόγια ; Μήπως δεν ήθελαν να αλλάξεις το σύστημα ;

-Ω ναι.

-Και εσύ προτίμησες να φύγεις από την ζωή;

-Ναι

-Ξύπνα και ζήσε την ζωή σου, Χρήστο. Ζήσε την ζωή σου. Όπως μπορείς όσο μπορείς καλύτερα για σένα, πριν είναι αργά που νομίζω πως είναι.

-Το παλεύω.

Το τηλέφωνο ξανά χτυπά.

-Λοιπόν ; την ρωτάει με ένα τρέμουλο στα χείλη.

Εκείνη έχει πετρώσει. Και τον κοιτάζει.

Βγάζει ένα τσιγάρο από την ασημένια κασετίνα του, με τα αρχικά του. Το αριστερό χέρι του αρχίζει να τρέμει ενώ τα μωβ χείλη του υποδέχονται το τσιγάρο στο στόμα. Το δεξί του χέρι ψάχνει τον αναπτήρα του , τελικά το ανάβει.

Του αρπάζει το τσιγάρο από το στόμα. Τραβά μια τζούρα από το τσιγάρο και ο καπνός ανέβηκε στο φως. Τον κοιτάζει , εκείνος είναι έτοιμος να την χαστουκίσει.

-Πάμε για άλλη μια μάχη. Τον κοιτάζει με μια ηρεμία.

-Όχι, δεν πάμε.

Από τα μάτια του κυλάνε δάκρυα.

-Που θέλεις να πάμε ; τον ρωτάει

-Πάμε μια βόλτα στον Λόφο; της απαντά με ένα παιδικό χαμόγελο.

-Πάμε.

Βγαίνουν από το μικρό δωμάτιο, σβήνουν το φως , η βροχή έχει δυναμώσει για τα καλά και το τηλέφωνο αρχίζει να χτυπά σαν υστερικό. Ύστερα από μερικά χτυπήματα ακούγεται μια φωνή που αφήνει μήνυμα στον τηλεφωνητή.

- Χρήστο , Μάρθα οι μπάτσοι εκτέλεσαν εν ψυχρώ τον Διομήδη. Θέλουμε την βοήθεια σας.

Την ίδια ώρα ο Χρήστος και η Μάρθα ανεβαίνουν τον Λόφο. Τελικά το νέο κουστούμι του πάει καλύτερα. Και τη θέα μαγική έχει η Αθήνα από τον Λόφο.

-Τελικά ο Λόφος είναι το ιδανικό μέρος για να δεις την Αθήνα από ψηλά της λέει λαχανιασμένος καθώς φτάνουν στο υψηλότερο σημείο του Λόφου.

-Πάντα να βλέπεις τα πράγματα και από τις δυο πλευρές και εσύ να είσαι κριτής το τι θα γίνει με γνώμονα το δικό σου συμφέρον.

Του απαντά με ένα χαμόγελο, παιδικό μιας και της λείπουν δυο δόντια από την δεξιά πλευρά…

Χαμογελάνε , πιασμένοι από την μέση ενώ η βροχή τους λούζει. Και στο βάθος ακούγονται οι σειρήνες των περιπολικών.