Η "θυσία" (όχι του Ταρκόφσκι)

Δεν είμαι ειδικός επί της διαφθοράς αλλά αυτή η "βόμβα μεγατόνων" όπως είπε σήμερα η δημοσιογράφος του Πασόκ Ολγα Τρέμη για την ομολογία Μαντέλη δεν με πείθει με τίποτα. Είναι φανερό πως η ομολογία αυτή επιτελεί πολιτικό έργο χρώματος πρασίνου. Κατ'αρχήν δίνει ένα όνομα στη διαφθορά που μέχρι τώρα παρέμενε ανώνυμη από πλευράς Πασοκ (ή το πολύ με έναν προ-ΔυΝηΤικό Τσουκάτο). Δεύτερον δικαιώνει τον Πρωθυπουργό που ήθελε να "ματώσει" (παρονυχίδα υποθέτω). Τρίτον και σημαντικότερον προσφέρει έσωθεν καλή μαρτυρία για τις αγαθές ανακριτικές προθέσεις και την τιμιότητα του μαχαιριού της εξεταστικής του Νέου Πασόκ, που "τώρα πια θα φτάσει στο κόκκαλο". Και τι δεν κάνει για το Νέο Πασόκ αυτή η (ώριμη και αναμενόμενη) ομολογία.

Ολοι βεβαίως γνώριζαν εδώ και πολύ καιρό πως η υπόθεση Μαντέλη βρώμαγε και η ομολογία αυτή ήρθε τελικά σαν αποκλιμάκωση ζωηρής φαντασίας σε μια στιγμή που οι φήμες ήδη ξεπερνούσαν την όποια πραγματικότητα! Εκανε δε τόσο μεγάλο καλό αυτή η ομολογία, που δεν αποκλείεται να δούμε και κάποια στιγμή το εικόνισμα του κου Μαντέλη να στολίζει το γραφείο του πρωθυπουργού. Σκέφτομαι (ακούγοντας για τη χορηγία των 200 χιλ. μάρκων ενώ πλανιέται το σύννεφο των 10 εκατ.) πως αν δεν υπήρχε ο Μαντέλης το Νέο Πασόκ θα έπρεπε να τον εφεύρει! Η ελπίδα των διεφθαρμένων πολιτικών παίρνει τώρα σιγά σιγά μορφή στο σκοτάδι: Να αποκτήσουν ονόματα οι οργισμένες φωνές "κλέφτες κλέφτες" που ακούγονταν τις προάλλες έξω από τη Βουλή. "Κλέφτη κλέφτη Μαντέλη, κλέφτη κλέφτη Τσουκάτε" δηλαδή. Να αθωωθούν για πάντα οι υπόλοιποι. Αν λοιπόν το εγχείρημα πετύχει, τότε θα αποδειχθεί πως αξίζει η θυσία που συμφωνήθηκε. Αν πετύχει. Φοβάμαι βέβαια πως το πυροτέχνήμα Μαντέλη δεν είναι και πολύ πειστικό ως "βόμβα μεγατόνων". Αλλά για Πασχαλινή στρακαστρούκα καλή.