ΚΥΜΑΤΑ... Από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο

Σήμερα σκέφτομαι συνέχεια κύματα.

Μεγαλα κύματα από κρυστάλινο νερό. Βουνά που υψώνονται και καταλήγουν σ’ ένα στεφάνι αφρού που την άκρη του παίρνει ο άερας για να την κάνει ίριδα και φως. Κι εκεί πάνω, ορισμένα τυχερά παιδιά γλυστράνε πάνω στη σανίδα τους –ελεύθερα και μόνα. Αν ζούσε ο Κάλβος, θα τα έκανε τραγούδι –«μουσικά θαλάσσια ξύλα γέμοντα έρωτος…»

Χτες είδα μετά από είκοσι χρόνια το Endless Summer και έκοψα κάθε δεσμό με την πραγματικότητα –σας τη χαρίζω. Το φιλμ του 1965 με τους δυο σέρφερς που γυρνάνε τον κόσμο για να χει παντα καλοκαίρι. Από το σμαραγδένιο αφρό της Ταιτής, πάνε στη Σενεγάλη, τη Νιγηρία, το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (εκεί που σμίγουν τα νερά δυο ωκεανών), το Περθ, τη Μελβούρνη και τελος στη ξεχασμένη δαντέλα που ζώνει τη Νεα Ζηλανδία: ακρογιαλιές, δειλινά σε νερά που δεν πάτησε άνθρωπος, εκτός ισως από τον Ιησου και το δαίμονα του Κομόντο.

Πάντα στο μυαλό τους είναι το υδάτινο  Ελδοράδο–η Χαβάη. Με το τελειο pipe που μεσα του γλυστράνε-- το τελειο κύμα. Αυτό το αίσθημα που ξεπερνάει την αναγκαστική πεζότητα της ζωής και θα μπορούσε κανείς να κυριολεκτήσει, αν το ονόμαζε με  τον ψυχαναλυτικό όρο «ωκεάνειο».

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΝΩ ΒΡΕΧΕΙ ΈΞΩ ΚΑΙ ΦΥΣΑΕΙ, κάθομαι και σκέφτομαι το αιώνιο καλοκαίρι. Ειναι τόσο ωραία η ζωή στα ζεστά κλίματα!  Ένα σορτσάκι κι όξω από την πόρτα. Το αλάτι στο δέρμα (το γλύφεις, υπόπικρο!), αχτίνες μεσα από τα φύλλα της φοινικιάς (λαγοκοιμάσαι πάνω σε ενα μπαμπάκι από το χτεσινό μεθύσι), ένα φτηνό δωμάτιο αχνίζει στο φεγγάρι όταν γυρνας, το deep trance των τζιτζικιών, τα βραδυνά μπάνια (συνήθως λυώμα και σίγουρα γυμνός), ο τρόπος που η χυδαιότητα της μοντέρνας πόλης και οι παλιόφατσες που δυναστεύουν το συλλογικό υποσυνείδητο  “are become insubstantial, reduced by a wind” –αυτό τον άνεμο που σηκώνει τα κύματα στους πλατιούς πόντους με τα ανεύθυνα παιδιά στην κορυφογραμμή τους. Ανέκαθεν, αυτήν την «ανευθυνότητα» την θεωρούσα μια πολύ σοβαρή απόφαση ζωής –ποιος ξέρει το νόημά της να μου το πεί κι εμένα;