Κυμα τερατοφιλίας φουσκώνει την αναγνωσιμότητα των ΝΕΩΝ... Εξαλλες οι άλλες.

Να μη μείνει τίποτα! τίποτα! (Το Indymedia του φτωχού)

...

Ενα μεγάλο ταξίδι με αυτοκινητο στη Μεσευρώπη. Το ακούς στο ριπίτ, μεχρι που δεν το ακούς πια...

"Πρέπει να σε αφήσω για να σε βρω ξανά...''

Πιστεύαμε ότι έχει διπλές φωνητικές χορδές. Καλοκαίρια με κολλημενες φανέλες. Λυωμένοι δίσκοι. Μελοδραματισμοί μιας ηλίθιας εφηβείας. Ο αδελφός στο τσιμεντένιο δώμα, ερωτευμένος με τυη Ρομίνα...

...το΄χουν οι μέρες...θα περάσει

Σήμερα σκέφτομαι συνέχεια κύματα.

Μεγαλα κύματα από κρυστάλινο νερό. Βουνά που υψώνονται και καταλήγουν σ’ ένα στεφάνι αφρού που την άκρη του παίρνει ο άερας για να την κάνει ίριδα και φως. Κι εκεί πάνω, ορισμένα τυχερά παιδιά γλυστράνε πάνω στη σανίδα τους –ελεύθερα και μόνα. Αν ζούσε ο Κάλβος, θα τα έκανε τραγούδι –«μουσικά θαλάσσια ξύλα γέμοντα έρωτος…»

Χτες είδα μετά από είκοσι χρόνια το Endless Summer και έκοψα κάθε δεσμό με την πραγματικότητα –σας τη χαρίζω. Το φιλμ του 1965 με τους δυο σέρφερς που γυρνάνε τον κόσμο για να χει παντα καλοκαίρι. Από το σμαραγδένιο αφρό της Ταιτής, πάνε στη Σενεγάλη, τη Νιγηρία, το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδος (εκεί που σμίγουν τα νερά δυο ωκεανών), το Περθ, τη Μελβούρνη και τελος στη ξεχασμένη δαντέλα που ζώνει τη Νεα Ζηλανδία: ακρογιαλιές, δειλινά σε νερά που δεν πάτησε άνθρωπος, εκτός ισως από τον Ιησου και το δαίμονα του Κομόντο.

Πάντα στο μυαλό τους είναι το υδάτινο  Ελδοράδο–η Χαβάη. Με το τελειο pipe που μεσα του γλυστράνε-- το τελειο κύμα. Αυτό το αίσθημα που ξεπερνάει την αναγκαστική πεζότητα της ζωής και θα μπορούσε κανείς να κυριολεκτήσει, αν το ονόμαζε με  τον ψυχαναλυτικό όρο «ωκεάνειο».

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ, ΕΝΩ ΒΡΕΧΕΙ ΈΞΩ ΚΑΙ ΦΥΣΑΕΙ, κάθομαι και σκέφτομαι το αιώνιο καλοκαίρι. Ειναι τόσο ωραία η ζωή στα ζεστά κλίματα!  Ένα σορτσάκι κι όξω από την πόρτα. Το αλάτι στο δέρμα (το γλύφεις, υπόπικρο!), αχτίνες μεσα από τα φύλλα της φοινικιάς (λαγοκοιμάσαι πάνω σε ενα μπαμπάκι από το χτεσινό μεθύσι), ένα φτηνό δωμάτιο αχνίζει στο φεγγάρι όταν γυρνας, το deep trance των τζιτζικιών, τα βραδυνά μπάνια (συνήθως λυώμα και σίγουρα γυμνός), ο τρόπος που η χυδαιότητα της μοντέρνας πόλης και οι παλιόφατσες που δυναστεύουν το συλλογικό υποσυνείδητο  “are become insubstantial, reduced by a wind” –αυτό τον άνεμο που σηκώνει τα κύματα στους πλατιούς πόντους με τα ανεύθυνα παιδιά στην κορυφογραμμή τους. Ανέκαθεν, αυτήν την «ανευθυνότητα» την θεωρούσα μια πολύ σοβαρή απόφαση ζωής –ποιος ξέρει το νόημά της να μου το πεί κι εμένα;

Το μόνο επικοινωνιακό τρυκ που ακόμα δεν χρησιμοποίησαν οι ξανθιές ανόητες της τηλεόρασης είναι το να βγαίνουν ντυμένες στα μαύρα και να λένε πώς πέθανε η μάνα τους ή το παιδί τους. Είναι τόσο κυνικές πιά, όσο και οι μεγάλες Ανώνυμες Εταιρείες όταν βλέπουν τα κέρδη τους να βουλιάζουν. Πράγμα που σε επίπεδο μεγέθους δεν είναι και τόσο διαφορετικό...

(φωτογραφία του Σπύρου Στάβερη, απο το 01)

Με τον θάνατο του Χρηστου Λαμπρακη σήμερα το πρωί στο Ωνάσειο, μετά την εγχείρηση καρδιάς στην οποία είχε υποβληθεί, κλείνει ο κύκλος των Ελλήνων εκδοτών που είχαν μια κάποια παιδεία. Δεν ήταν πιο άγιος από άλλους και έπαιζε το κοινωνικοπολιτικό παίγνιο με την δέουσα σκληρότητα. Όμως είχε γούστο και ήταν διανοούμενος -πράγμα που πλέον σπανίζει μεταξύ των εκδοτών νέας κοπής που κινούνται μεταξύ μπουζουξίδικου και κίτρινης τηλεόρασης. Και το Μέγαρο Μουσικής μπορεί να χτίστηκε με τα χρήματα του Ελληνικού Λαού, χωρίς αυτόν όμως δεν θα υπήρχε. Όπως μερικές πολύ καλές στιγμές των ελληνικών media: ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, οι Εποχές, το παλιό ημερήσιο Βήμα, η εποχή του Νίτσου στα Νέα και δεκάδες άλλες πρωτοποριακές χειρονομίες στα περιοδικά.

Ο Χρήστος Λαμπράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1934.

Αντε με τα πολλά, ανεβάζουμε σήμερα τη πρώτη δόση του καινούριου μας σάιτ. Θα χτιστεί σταδιακά και ελπίζουμε να γίνει ένας παράλληλος τρόπος επικοινωνίας με την κοινότητα της LIFO.

Για να είμαι ειλικρινής δεν συμμερίζομαι όσους θρηνούν για το θάνατο των εφημερίδων. Αυτό που θα πεθάνει είναι ένα συγκεκριμένο είδος εφημερίδας -όχι το χαρτί γενικώς. Αλλά σίγουρα ο ψηφιακός κόσμος και η η πολυπλόκαμη επικοινωνιακή του δύναμη θα πάρει κεφάλι, και θα γεννήσει πολλούς νέους απροσδόκητους τρόπους ενημέρωσης και έκφρασης.

Ποτέ δεν βγάινουν σε καλό τα μεγάλα λόγια -οπότε, απλώς ας πούμε ότι στο νέο τοπίο που διαμορφώνεται η LIFO θα βρει τρόπους να εκφράζεται δυναμικά.

Σας ευχαριστώ που ταξιδεύετε μαζί μας σε αυτή την πορεία που ξεκίνησε πειραματικά πριν 3 χρόνια και έχει δημιουργήσει ένα ακμαίο, ανεξάρτητο και εναλλακτικό πόλο επικοινωνίας.

Το ταξίδι συνεχίζεται.