Αγαπητό ημερολόγιο, είναι κάποιες μέρες που πραγματικά δεν θες να σηκωθείς από το κρεβάτι. Μέρες που, αντί να σηκωθείς και να αντιμετωπίσεις τον κόσμο, προτιμάς να αλλάξεις πλευρό και να πέσεις να ξανακοιμηθείς. Μέρες που εκλιπαρείς τη μαμά σου να σου χαρίσει 5 λεπτά ύπνου ακόμα, μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είσαι 8 χρονών, η μαμά σου δεν είναι εκεί, και το ξυπνητήρι δεν νιώθει κανέναν οίκτο για τη νύστα σου. Είχα ξεχάσει πώς μοιάζουν αυτές τις μέρες, αφού εδώ και μήνες ξυπνάω ό,τι ώρα θέλω, κι έτσι το ξυπνητήρι μού είναι τόσο χρήσιμο, όσο ένας παγοκόφτης σε έναν βεδουίνο. Τα καλά της ανεργίας, βλέπεις. Σήμερα, όμως, ήταν αλλιώς τα πράγματα. Έπρεπε να ξυπνήσω στις 11, δηλαδή αξημέρωτα (για τα δικά μου δεδομένα), ώστε να είμαι εγκαίρως στο δεύτερό μου interview στην μυσ...