Το δεξί του χέρι χώθηκε στην τσέπη του παλτού του. Έπιασε το περίγραμμα του βιβλίου. Πόσα χρόνια τον συντρόφευε; Σχεδόν είκοσι χρόνια δεν το είχε αποχωριστεί. Το έβγαλε από την τσέπη του. Φθαρμένο, ξέφτια παντού, τα γράμματα στο εξώφυλλο ούτε καν φαινόντουσαν. Τα διάβαζε πια με δυσκολία, όμως τον ήξερε απ’ έξω. ¨Τα Άσματα του Μαλντορόρ.¨ Του Λωτρεαμόν.
«Γέρο ωκεανέ, η τελειότητά του σφαιρικού σου σχήματος, που τόσο ιλαραίνει την αυστηρή έκφραση της γεωμετρίας, εμένα δεν μου θυμίζει παρά τα μικρά μάτια του ανθρώπου, που είναι τόσα δα, απαράλλαχτα με του αγριόχοιρου, και καταστρόγγυλα, με κείνα των πουλιών της νύχτας. Ωστόσο ετούτος, από καταβολής κόσμου περνιέται για ωραίος. Πάντως εγώ υποπτεύομαι, πως αυτό το κάνει περισσότερο από φιλότιμο, και πως πραγματικά για την ομορφιά τ...
22°C
Blogs RSS
/ Διεύθυνση project