Σε ονόμασα βασίλισσα.

Υπάρχουν πιο ψηλές από σένα, πιο ψηλές.

Υπάρχουν πιο αγνές από σένα, πιο αγνές.

Υπάρχουν πιο ωραίες από σένα, υπάρχουν ωραιότερες.

Όμως εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στους δρόμους κανένας δεν σε αναγνωρίζει.

Κανείς δεν βλέπει το κρυστάλλινο στέμμα σου, κανένας δεν κοιτά το χαλί από κόκκινο χρυσάφι που πατάς όπου περνάς το χάλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν φανείς αντηχούν όλα τα ποτάμια στο κορμί μου, σείουν τον ουρανό οι καμπάνες, κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μόνο εσύ κι εγώ, μόνο εσύ κι εγώ αγάπη μου τον ακούμε.

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ

"Πράκτορας των Αγγλων και μάλιστα αδρά αμοιβόμενος από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες διετέλεσε για ένα φεγγάρι ο Μπενίτο Μουσολίνι.

Ο μετέπειτα Ιταλός δικτάτορας προσέφερε τις υπηρεσίες του στον βρετανικό λέοντα το 1917, περίοδο κατα την οποία εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Εισέπραττε τότε από την ΜΙ5, 100 λίρες την εβδομάδα, (ποσό που αντιστοιχεί σήμερα σε 6.500 ευρώ) προκειμένου να παρωθεί με τα άρθρα του την ιταλική κυβέρνηση να ταχθεί στο πλευρό των δυνάμεων της Entente.

"H Ιταλία υπήρξε εκείνη την περίοδο η ολιγότερο αξιόπιστη σύμμαχος της Βρετανίας" εξηγεί ο ιστορικός του πανεπιστημίου του Cambridge Πήτερ Μάρτλαντ, από την έρευνα του οποίου προέκυψε η σχετική αποκάλυψη.

Ο Μάρτλαντ έπεσε πάνω στο... πρακτοριλίκι του Μπενίτο, εξετάζοντας τα αρχεία του Σερ Σάμιουελ Χόρ, επικεφαλής 100 βρετανών κατασκόπων στη Ρώμη την περίοδο εκείνη."

Πράκτορας, δημοσιογράφος, δικτάκτορας. Φυσική κατάληξη ο θανατός του από Ιταλούς. Προσέχτε εσείς που μας δουλεύετε μην έχετε την ίδια τύχη!!!

Γράφεις! Όλοι γράφουν, όλοι θα ήθελαν κάτι να πουν. Έχουν λόγο, γνώμη, θέλουν να την μεταφέρουν, σε μένα, σε σένα, σε όλους. Όμως πραγματικά, ποιον ενδιαφέρει αν δεν είναι ενδιαφέρουσα; Απλό το ερώτημα, μπορείς να το απαντήσεις; Μπορείς να καταλάβεις τι γράφεις; Ή αυτό που μεταφέρεις στο χαρτί, στην οθόνη σε τυφλώνη τόσο ώστε να πιστεύεις ότι μπορεί να κάνει τους υπόλοιπους να δουν; Να δουν σε εσένα μέσω του γραπτού σου έναν άνθρωπο που πραγματικά κάτι έχει να μεταδόσει. Γιατί πραγματικά μόνο αν έχεις να μεταδόσεις, ιδέες, συναισθήματα, έννοιες, σκέψεις, πραγματικότητα, αλήθεια, ψέματα, μύθους, αστεία, σοβαρά, μελαγχολικά μπορείς να σταθείς απέναντι από το χαρτί, το πληκτρολόγιο. Μπορείς να σταθείς; Μπορείς να αποδείξεις ότι εσύ έχεις τελικά την αξία και όχι οι λέξεις; Οι λέξεις, οι προτάσεις είναι εκεί, βρίσκονται για να σε βοηθήσουν να πετάξεις, να πετάξεις σε κόσμους, σε όνειρα, σε έρωτες, σε αγκαλιές που ποτέ μάλλον δεν θα βρεις όμως θα τις έχεις ζήσει μέσα από τις λέξεις. Αν εσύ τις πετάς σκόρπιες, ριμαγμένες, ορφανές, τότε λυπούνται, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά γιατί νιώθουν άχρηστες. Γιατί ξέρεις φίλε μου, οι λέξεις, οι προτάσεις, τα γράμματα γεννήθηκαν, δημιουργήθηκαν και βρίσκονται εδώ γιατί ερωτεύτηκαν τον όμορφο λόγο και αποφάσισαν να τον αποτυπώσουν, είναι κρίμα λοιπόν - αφού η γέννηση είναι μια μοναδική, μαγική στιγμή - να τις χρησιμοποιούμε και να τις εξεφτελίζουμε με έναν τρόπο που δεν τους αρμόζει ούτε θα έπρεπε να μας αρμόζει. Σίγουρα υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, όμως ΕΣΥ θέλεις να συγκαταλέγεσαι σε αυτούς; . . .  ή θες να είσαι από αυτούς που προτιμάνε οι λέξεις θέλουν να γραφτούν; Πρέπει να αποφασίσεις, πρέπει να ξέρεις τι ζητάς. Τι ζητάς; Οι εμμονές σου να καταλύγουν εφιάλτες; Οι εφιάλτες να καταπιούν τα ονειρά σου; Τα γράμματα, σε όσο καλή σειρά και να τα βάλεις ώστε να φτιάξεις όμορφες προτάσεις, θα σταματήσουν να σκορπούν την μαγεία τους. Δεν είναι εύκολο να μπορέσεις να τιθασεύσεις τις λέξεις, όμως το πιο δύσκολο είναι να μπορέσεις να τιθασεύσεις το μυαλό σου, τον εαυτό σου.

Ο Σταύρος ήταν ένας άνθρωπος μοναχικός, δεν είχε παντρευτεί, δεν είχε συγγενείς, και όλοι οι γνωστοί του και οι φίλοι του προέρχονταν από την εργασία του. Όμως είχε έναν φίλο, έναν τριχωτό φίλο. Θυμόταν πως τον είχε βρει μια μέρα που έβρεχε πολύ, σε ένα υγρό, στενό, σκοτεινό δρόμο της μεγαλούπολης που ζούσε, έτυχε να άκουσει ένα αχνό κλάμα, χώθηκε διστακτικά μέσα στο σκοτάδι προσπαθώντας να βρει από που ερχόταν ο ήχος. Ένα μικρό κουβαράκι φάνηκε να κουνιέται, ανάσαινε αργά, το πλησίασε, το πλασματάκι έκανε να φύγει όμως προδωμένο από ώρα από τις δυνάμεις του έκατσε να υπομείνει την μοίρα του όποια και αν ήταν αυτή. Όμως ο Σταύρος το έπιασε απαλά με τα χέρια του, φοβόταν να βάλει δύναμη, έδειχνε τόσο εύθραστο. Το πήρε - είπε - προσωρινά, ώσπου να του βρει ένα σπίτι. Το μικρό κουταβάκι όμως μεγάλωσε, πήρε και έδωσε αγάπη στον φίλο του. Κάθε πρωί ο Σταύρος έφευγε για την δουλειά του και ο Βύρωνας - το όνομα του σκύλου αφού τον είχαν βρει σε μια οδό που ονομαζόταν λόρδου Βύρωνος - τον ακολούθαγε μέχρι τον σταθμό του Μετρό, εκεί ο Σταύρος τον χάιδευε στην μουσούδα, ο Βύρωνας τον έγλειφε στα χέρια και χωρίζαν μέχρι τις έξι με επτά, τις ώρες που γύρναγε ο Σταύρος από την δουλειά του. Ο Βύρωνας όλες αυτές τις ώρες γύρναγε στην πόλη, πέρναγε από τα στέκια του - καμιά φορά πέρναγε και από την οδό λόρδου Βύρωνος, στεκόταν λίγο και έφευγε χωρίς ποτέ να την διαβή, μετά έψαχνε να βρει χάδια, κάποιον να του δώσει μια λιχουδιά, ενώ είχε και έναν φίλο σε μια καφετέρια που όποτε πήγαινε του έδινε πάντα ένα μπισκότο που τόσο του άρεσε. Όταν η ώρα πλησίαζε έξι ο Βύρωνας ήδη είχε τελειώσει την βόλτα του και στεκόταν έξω από τον σταθμό περιμένοντας τον Σταύρο, και ο Σταύρος πάντα ερχόταν με χάδια και κουλούρια στα χέρια - πολύ τους άρεσαν τα κουλούρια και των δύο. Αυτή ήταν η καθημερινότητα τους. Μια μέρα όμως οι ώρες πέρναγαν, ο Σταύρος δεν είχε έρθει και ο Βύρωνας στεκόταν εκεί, ακούνητος. Ήρθε το βράδυ και ο Σταύρος δεν είχε έρθει, ο Βύρωνας όμως ήταν εκεί ακίνητος, δεν μπορεί θα άργησε, σκέφτηκε με την σκυλίσια σκέψη του. Όμως εκτός από τις ώρες άρχισαν να περνάν και οι μέρες. Ο κόσμος άρχισε να δίνει σημασία σε αυτό τον περίεργο σκύλο που στεκόταν εκεί μέρες τώρα ακούνητος, περιμένοντας, ποιός ξέρει τι. Άρχισαν λίγο, λίγο να του αφήνουν φαγητό, γιατί ο Βύρωνας είχε αρχίσει να αδυνατίζει. Αυτός απλός κούναγε την ουρά του όμως το βλέμα του ήταν καρφωμένο στην έξοδο του σταθμού. Κάποια στιγμή από τον σταθμό πέρασε και ο σερβιτόρος του καφέ που γνώριζε τον Βύρωνα, είδε γύρω του κροκέτες, κουλούρια, ένα τάπερ με νερό, λίγα μακαρόνια, όμως ο Βύρωνας ήταν μισός από όσο τον είχε γνωρίσει. Βρε φίλε, του έκανε σκύβοντας κοντά του, από τα λυπημένα μάτια του Βύρωνα σαν να πέρασε μια λάμψη όμως σχεδόν αμέσως γύρισε το βλέμα του στην έξοδο του σταθμού. Έτσι πέρασαν τα χρόνια, ο Βύρωνας έγινε ο σκύλος του σταθμού όμως όχι για πολύ αφού κάποια χρονία που έβρεχε πολύ άφησε τα βλέφαρα του να κλείσουν από την κούραση των χρόνων. Δεν θα ξανάβλεπε πια την έξοδο του σταθμού όμως για καλή του τύχη θα ξανάβλεπε τον Σταύρο που τον περίμενε υπομονετικά εκεί ψηλά στα σύννεφα που είχε ταξιδέψει και αυτός, επιτέλους θα ξαναέπαιζαν μαζί. Ο κόσμος που πέρναγε από τον σταθμό λυπήθηκε με την απουσία του Βύρωνα, τον θυμόντουσαν για λίγους μήνες, άλλοι τον είχαν στο μυαλό τους για χρόνια. Κάποιοι είχαν την ιδέα να στήσουν ένα μικρό μαρμάρινο μνημείο για τον πιο πιστό φίλο του ανθρώπου. Ο Σταύρος με τον Βύρωνα χαιρόντουσαν που τα έβλεπαν αυτά από εκεί ψηλά που βρίσκονταν, του χάιδεψε την μουσούδα και αυτός κούνισε χαρούμενα την ουρά του.  

Κάποτε σε μια πολύ μακρινή χώρα που μερικά πράγματα δεν λειτουργούσαν και τόσο τέλεια. Που σχεδόν όλα, λίγο ως πολύ, ήταν διεφθαρμένα, κατευθυνόμενα, καπελωμένα, με νονούς και προστάτες, βγήκαν κάποιοι που το έπαιξαν ΛΕΟΝΤΕΣ, αδιάφθοροι, ανεξάρτητοι, υπερ άνω όλων προστάτες, άνθρωποι που η γνώμη τους, είχε, έχει, και θα έχει βαρύνουσα σημασία. Ότι και να έλεγαν ή να έγραφαν αυτό πάντα ήταν το σωστό, λοιδορούσαν χωρίς ίχνος ντροπής τις ασχήμιες της χώρας, φώναζαν με σεντόρια φωνή πως δεν πάει άλλο, πως η ελευθερία, η δημοκρατία, η γνώμη του κάθε ανθρώπου, είναι αξίες που κατακτήθηκαν από κάποιους άλλους ανθρώπους με αίμα στην κυριολεξία, και όλοι τους άκουγαν, όλοι τους διάβαζαν - ιδιαίτερα οι νέοι άνθρωποι - και έλεγαν: Να κάποιοι που έχουν το σθένος, την ψυχή, την θέληση, και το κυριότερο έχουν το βήμα για να μιλήσουν, να τα γράψουν, να ακουστούν, να ακουστεί και η φωνή των απλών πολιτών αυτής της χώρας επιτέλους. Και κάπως έτσι πορευτήκανε οι πολίτες, τους αγαπήσανε, τους εμπιστευτήκανε, τους δώσανε αξία, τους δώσανε αναγνωρισιμότητα, τους δώσανε απλόχερα αυτό που θέλαν για να γίνουν δυνατοί ώστε να μπορούνε μέσα από αυτούς να είναι και αυτοί δυνατοί, να είναι η φωνή τους δυνατή. Όμως τελικά σε αυτήν την χώρα, την μακρινή που σαν έλεγα οι λέοντες αποδείχθηκαν ποντίκια, στην τρικυμία εγκατέλειψαν το καράβι, πήγαν με την δύναμη με την διαφθορά και εγκατέλειψαν τον δικό μας λόγο, τον έσβησαν σαν να ήταν ένας άσχημος λεκές που χάλαγε το ιλουστρασιόν φύλλο τους. Τελικά οι πολίτες αυτής της πολυυυυυ μακρινής χώρας είναι για άλλη μια φορά προδωμένοι, και το χειρότερο φοβισμένοι.        

 Δεν συμφωνούσα σε μερικά από τα ποστ του φίλου seismografou, μερικά με εκνεύριζαν κιόλαςσε μεγάλο βαθμό, είχαμε σε αρκετά διαφορετικές απόψεις, και έτσι δεν σχολίαζα τα πόστ του, αν και τα διάβαζα. Έμαθα σήμερα όμως, από ένα άλλο ποστ, ότι τον διέγραψαν, δεν ξέρω αν είναι αλήθεια ή αν ο seismo έφυγε από την χώρα πριν την κυβερνήση ο αγαπημένος του Γιωργάκης, όμως αν όντως αληθεύει τότε μάλλον η φίλη μας η lifo περνάει κρίση δεοντολογίας. Ο seismo - αν και λίγο, ως αρκετά θα έλεγα -  προκατελημένος με την συμπάθεια του, δεν έγραφε ούτε ανακρίβειες, ούτε έβριζε, αντίθετα είχε επιχειρήματα και μια σωστή διατύπωση του γραπτού του λόγου. Θεωρώ απαράδεκτο αν πράγματι έγινε διαγραφή γιατί τότε αυτό φέρνει απέναντι με τον εαυτό του τον εκδότη του περιοδικού, όταν μάλιστα ο ίδιος στο σημερινό του editorial αναφέρεται στον Ψαριανό, έναν άνθρωπο που την ελευθερία του λόγου την έχει κάνει σημαία, και χάρη σε αυτό βρίσκει το θάρρος και τον ρωτάει τι κάνει στην βουλή. Πράγματι δεν είναι αυτό η δημοκρατία που ονειρεύτηκαν οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα. Και τελικά έδωσε μόνος του την απάντηση, γιατί δεν ακούν πια τη μουσική του Μότσαρτ. Δεν λέω και δεν πιστεύω πραγματικά ότι τα ποστ του seismo ήταν η μουσική του Μότσαρτ - ούτε κάτα διάνοια. Όμως ήταν ένας λόγος, ένας ιδιαίτερος λόγος, ίσως εχθρικός προς ένα συγκεκριμένο δημόσιο πρόσωπο σε σημείο παρεξηγήσεως (εγώ κάποιες στιγμές πίστευα πως έχει κατέβει για βουλευτής του αντιπάλου κόμματος), όμως ήταν μια γνώμη, μια άποψη που μάλλον - και λέω μάλλον γιατί θα ήθελα πράγματι να μην συνέβη η διαγραφή του seismografou - έπρεπε να ακουστεί όπως ακούγονται όλες οι απόψεις. Αν κάποιοι είχαν πρόβλημα ας έβγαιναν να τον αντιμετωπίσουν με επιχειρήματα. Δεν έχω να γράψω τίποτε άλλο, ελπίζω να μην συνέβη διαγραφή ενός μπλόγκερ και πράγματι ο seismografos να πρόλαβε να έφυγε από την Ελλάδα!!!!!