Στέκομαι στην άκρη της παραλίας, το νερό ίσα που έρχεται και ακουμπά τα δάχτυλα μου, πορτοκαλί, ζεστό, μοιάζει σαν να μην είναι θάλασσα, νερό, αλλά υγρή απαλή φωτιά, το σούρουπο έχει κατακτήσει τα πάντα όλα γύρω μου στροβιλίζονται στις αποχρώσεις του πορτοκαλί. Έχω κλειστά τα μάτια αλλά νιώθω την κάθε δόνηση, ομιλίες, ανάσες, ένα κουτάκι μπύρας που ανοίγει, γέλια, ένα αγκάλιασμα, ένα φιλί. Ο ήλιος πια έχει πάρει την θέση του πίσω από το βουνό όλα έχουν πια αλλάξει χρώμα το ζεστό πορτοκαλί έδωσε την θέση του σε ένα υπέροχο μοβ, στα αυτιά μου φτάνει ένα μαζικό επιφώνημα, ένα μεγαλειώδες γεμάτο θαυμασμό "ΑΑΑΑΑΑΑΑ" νιώθω δυο χέρια να με διπλώνουν απαλά, και δυο χείλια να με αγγίζουν στον λαιμό, ανοίγω τα μάτια, το μοβ χάθηκε, όλα έχουν σκοτεινιάσει, στις άκρες των ποδιών μου ένα ανάλαφρο ασημί με ακουμπάει, δεν ακούω τίποτα παρά μόνο ανάσες, και αγκαλιές που σφίγγουν. Ο πρωταγωνιστής βήμα, βήμα έπαιρνε την θέση του στον ουρανό, ένα τεράστιο φεγγάρι πλημμύριζε μες στα μάτια όλων μας, η φωτιά που ήδη είχε ανάψει για χάρη του στην παραλία φούντωνε και αυτή, καθίσαμε όλοι αμφιθεατρικά απέναντι του, αμίλητοι, εκστασιασμένοι, γεμάτοι έμπνευση, γεμάτοι ζωή, γεμάτοι σοφία. Μετά - έτσι - χωρίς κάποιος να δώσει το σύνθημα, κοιταχτήκαμε όλοι μαζί, χαμογελάσαμε αμίλητοι, σεβόμασταν την ησυχία, οι φλόγες παιχνίδιζαν πάνω στα πρόσωπα παίρνοντας διάφορες παράξενες μορφές δίνοντας μια παράσταση στα λαμπερά, γεμάτα χαμόγελα, πρόσωπα των φίλων μου. Ο ουρανός πλέον είχε πλημμυρίσει από μαύρο μετάξι που πάνω του ακουμπούσαν αστραφτερά διαμάντια κάθε λογής. Κάθισα έτσι αμίλητος στην αγκαλιά που με προστάτευε να χαζεύω το φεγγάρι, να στοχάζομαι, να ονειρεύομαι, να ερωτεύομαι, να χαίρομαι για αυτήν την στιγμή που ζούσα.

Έχω να γράψω πολύ καιρό, οι λόγοι πολλοί, ο πιο σημαντικός ήταν η πολύ δουλειά. Σήμερα Παρασκευή τέλειωσα νωρίς. Ερχόμουν σπίτι με σκοπό να μπω να σερφάρω και να γράψω σε όλα τα παιδιά εδώ μέσα καλό καλοκαίρι μιας και ο Ιούλιος λίγο θέλει για να μας αφήσει ώστε να έρθει ο μήνας που φεύγω για διακοπές. Δυο ειδήσεις όμως με έκαναν να ανατρέψω όλο αυτό το φιλόδοξο σχέδιο που είχα για να σας πω καλό καλοκαίρι. Θα σας το πω στο τέλος βέβαια όμως πρώτα θα ήθελα να μας δώσω σκέψεις για την παραλία. Η πρώτη είδηση που με έκανε να σκεφτώ ήταν η εξαγορά που ετοιμάζουν η τράπεζα Πειραιώς με την κυβέρνηση. Πρώτον θα γράψω ότι άκουσα ότι όλο αυτό θα γίνει με περίπου 700 εκατομμύρια ευρώ! αν τυχών αληθεύει τότε ο Κύριος Σάλας θα αγοράσει με δανεικά δύο κρατικές τράπεζες που και οι δύο αν μη τι άλλο δεν είναι ζυμιογόνες, και λέω δανεικά γιατί έχει βουίξει ο τόπος ότι δανείστηκε τουλάχιστον 500 εκατομμύρια από Ευρωπαικές τράπεζες. Με όλο αυτό το σκεπτικό και με πρόσφατες φήμες ότι η τράπεζα Πειραιώς σώθηκε δυο φορές από την πτώχευση μάλλον το όλο εγχείρημα μου φαίνεται πως γίνετε για να σωθεί η Πειραιώς από την πτώχευση με τα αποθεματικά του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου που όπως γνωρίζετε είναι τεράστια. Βέβαια τα δυο μεγάλα κόμματα συμφωνήσαν ότι είναι μια συμφέρουσα πρόταση, αυτό που δεν είπαν είναι για ποιόν είναι συμφέρουσα. Η δεύτερη είδηση είναι ότι τα κόμματα που ψηφίζεται, τα κόμματα που αποφάσισαν να κόψουν μισθούς, συντάξεις, να βάλουν φόρους όπου μπορούν και όπου δεν μπορούν και να παίρνουμε μια πενιχρή σύνταξη στα 80 αν καταφέρουμε να επιζήσουμε ώστε τότε απρόσκοπτα να χαρούμε την ζωή μας, αποφάσισαν λέει ότι η επιχορήγηση τους πρέπει να αυξηθεί το 2010!!! ενώ χρωστάνε σε τράπεζες και δημόσιο πάνω από 300 εκατομμύρια μόνο τα δυο μεγάλα κόμματα!!!! Πραγματικά τι άλλο πρέπει να συμβεί για να σταματήσετε να τους δίνετε την εξουσία; Και μέσα σε όλα αυτά το κόμμα που κάνει αντίσταση, όταν το καλούν σε οικονομικό έλεγχο αρνείται και λέει με θράσος δια του εκπροσώπου του ότι εμείς δεν υπακούμε στον νόμο βάλτε μας φυλακή!!!!!! Τόλμα να πας να πεις στο ΣΔΟΕ που θα έρθει αύριο στο μαγαζί σου εσύ που με διαβάζεις το ίδιο πράγμα και τα λέμε. Αυτά είναι μόνο δυο παραδείγματα, σημερινά, για το πόσο μαλάκες είμαστε. Άντε παίδες καλό καλοκαίρι και το Σεπτέμβριο τα ξαναλέμε. Καλά να περάσετε όλοι σας!

Ο κήπος του Ζιβερνύ, ο επίγειος παράδεισος μου, ο κήπος της δικής μου Εδέμ. Όταν ονειρευόμουν ακριβώς έτσι ερχόταν στο μυαλό μου, σαν μια παλέτα γεμάτη χρώματα, σαν μια συμφωνία με όλες τις νότες μιας γιορταστικής μουσικής και όλο αυτό βγήκε από αγάπη, φαντασία, όπως και οι πίνακες μου, γιατί δεν είχα καμία γνώση κηπουρικής απλά πήρα ένα βιβλίο το ξεφύλλισα και ιδού, ο κήπος του Ζιβερνύ. Εδώ ακούω τα γέλια των παιδιών μου, εδώ ζωγραφίζω. Χμ . . . τι παράξενο που ακούγεται. Σκέφτομαι πόσοι και πόσοι ζωγράφοι που ξεκινάνε τώρα την διαδρομή τους στον υπέροχο όσο και δύσκολο χώρο της ζωγραφικής θα ζηλεύουν που μπορώ και ζωγραφίζω σε έναν τέτοιο παράδεισο. Θα λένε ¨ε βέβαια ο Μονέ τι ανάγκη έχει, όλα είναι εύκολα γι’ αυτόν, έχει χρήματα, γνωριμίες.¨ Όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Και σίγουρα δεν θα ήμουν εδώ αν δεν γνώριζα για καλή μου τύχη τον Ευγένιο Μπουντέν, σε αυτόν οφείλω αυτό που είμαι σήμερα, μου άνοιξε τα μάτια, με έμαθε να κατανοώ την φύση, να την αγαπώ. Από τότε έφυγα, όπως όλοι της γενιάς μου σχεδόν και πήγα στο Παρίσι, εκεί γνώρισα τους άλλους, τον Μπαζίγ, τον Ρενουάρ, τον Πισαρό. Θυμάμαι που τους άλλους τους χαρακτήριζαν Μποέμ, εμένα όχι ίσως γιατί φόραγα πουκάμισα με δαντελένιες μανσέτες. Μου ήρθε στο μυαλό μια συζήτηση που είχαμε με τον Ρενουάρ πριν λίγους μήνες. Καθόμασταν στο τραπέζι και είχαμε πιάσει την κουβέντα για τα παλιά, λέγαμε ότι ήταν μια περίοδο που τρώγαμε όλο φασόλια και φακές, στο τραπέζι καθόταν και ο μικρός γιος του Ρενουάρ που ρώτησε με την παιδική του αφέλεια αν τα τόσα πολλά όσπρια δεν μας έπεφταν κομματάκι βαριά. Ο Ωγκύστ απάντησε γελώντας στο γιό του πως ποτέ δεν ήταν πιο ευτυχισμένος στην ζωή του. Και είχε δίκιο, δεν υπήρξαμε πιο ευτυχισμένοι. Όμως κάτι έπρεπε να κάνω με την τέχνη που είχα αποφασίσει να υπηρετήσω, είχα πάντα στην σκέψη μου πως το θέμα που είχα μπροστά μου έχει μια δευτερεύουσα σημασία, σε αυτό που έδινα προτεραιότητα να αποδώσω ήταν αυτό το αόρατο που ζούσε και υπήρχε ανάμεσα σε εμένα και το θέμα και αυτό το κατάφερα τυχαία χάρις στην Καμίγ, την αγαπημένη μου, την απέδωσα με ένα πράσινο φόρεμα, έβγαλα αυτό ακριβώς που ένιωθα και όχι αυτό που έβλεπα, αυτός ο πίνακας ήταν η υπογραφή μου στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Αυτό βέβαια κάθε άλλο παρά πλούσιο με έκανε, έπρεπε να προσπαθήσω πιο πολύ, να μπορέσω να ανακαλύψω τα θέματα μου, έτσι χωρίς χρήματα, με την Καμίγ έγκυο, και τον μόνο άνθρωπο που με βοηθούσε οικονομικά, τον Μπαζίγ, άρχισα να δουλεύω εντατικά. Ήταν τόση η λαχτάρα μου να ζωγραφίζω που μια μέρα πήγα στην ακρογιαλιά. Έδεσα το καβαλέτο με τον μουσαμά με ένα σκοινί γιατί φυσούσε και ξεκίνησα, όμως δεν υπολόγισα καλά, ή μάλλον για να πω την αλήθεια δεν υπολόγισα καθόλου την παλίρροια έτσι ένα κύμα ήρθε άξαφνα καταπάνω μου με άρπαξε και με πέταξε στην θάλασσα μαζί με όλα τα σύνεργα της δουλειά μου. Ακόμα θυμάμαι το ύφος της Καμίγ μόλις με είδε βρεγμένο, με τους μουσαμάδες μούσκεμα και εμένα μάλλον με ένα ύφος σαν βρεγμένης γάτας. ¨Η τέχνη απαιτεί γενναιότητα από τους στρατιώτες της¨ της είπα για να δικαιολογηθώ, δεν κρατήθηκε και ξέσπασε στα γέλια. Το σωτήριο έτος του 1878 η Καμίγ κληρονόμησε κάποια χρήματα από τον πατέρα της που μας έβγαλαν για πρώτη φορά από την μιζέρια και ξεκινήσαμε να ζούμε μια πιο άνετη ζωή. Έτσι αποφάσισα να ζωγραφίζω πίνακες που ως τότε δεν ήταν – επιτρέψτε μου την έκφραση – της μόδας. Έτσι έβαλα στο μάτι τον σταθμό του Σαιν Λαζάρ, όμως πώς να τον ζωγραφίσω, ήταν ένα πρόβλημα, λόγω του ότι ήθελα τα τρένα να είναι κάπως ακίνητα, οξύμωρο ναι, ακατόρθωτο ίσως έτσι . . . ή μάλλον καλύτερα να σας αφηγηθώ την ιστορία όπως την είπε ο Ωγκύστ, που μάλιστα την ιδέα μου την θεώρησε θρασύτατη, εδώ που τα λέμε ίσως και να ήταν. ¨Φόρεσε τα καλύτερα του ρούχα, έφτιαξε τις δαντελένιες μανσέτες του και κουνώντας ανέμελα το μπαστούνι του με την χρυσή λαβή έδωσε στον εμβρόντητο διευθυντή του σταθμού την κάρτα του. Ο διευθυντής τον οδήγησε αμέσως στο γραφείο του, τον έβαλε να καθίσει και ο Μονέ του συστήθηκε με ύφος, είμαι ο ζωγράφος Κλωντ Μονέ. Ο διευθυντής δεν είχε ιδέα από ζωγραφική αλλά δεν τόλμησε να το δείξει. Ο Μονέ έξυπνος τον άφησε λίγη ώρα αμίλητο από την αμηχανία και του ανακοίνωσε τα μεγαλειώδη νέα. Αποφάσισα να ζωγραφίσω τον σταθμό σας, για πολύ καιρό προβληματιζόμουν, δεν ήξερα αν πρέπει να ασχοληθώ με τον σταθμό του βορρά ή τον δικό σας, όμως τελικά πιστεύω πως ο πιο χαρακτηριστικός είναι ο δικός σας. Δεν χρειάστηκε κάτι άλλο τα τρένα ακινητοποιήθηκαν, οι αποβάθρες έκλεισαν, οι ατμομηχανές δούλευαν για να γεμίσει ο χώρος με καπνό όπως επιθυμούσε ο ζωγράφος και ο Μονέ με δεσποτικό τρόπο εγκαταστάθηκε στον σταθμό για μέρες, απολάμβανε τον απόλυτο σεβασμό από όλους και έτσι κατάφερε να τελειώσει σχεδόν δώδεκα πίνακες.¨ Όμως η ζωή δεν είναι δυστυχώς μόνο αστεία, λίγο καιρό μετά η Καμίγ πέθανε αφήνοντας δυο παιδία και εμένα δυστυχισμένο. Ήταν ένα μεγάλο πλήγμα στην ζωή μου και στην τέχνη μου, άρχισα να ζωγραφίζω πιο αφηρημένα τοπία, πιο γκρίζα ίσως, για λίγο καιρό το φως είχε χαθεί από την παλέτα μου. Ώσπου πέντε χρόνια μετά συναντώ την Αλίς. Ανακαλύπτω πως τα θέματα που ζωγράφιζα δεν ήταν αυτά που ήταν αλλά αυτά που γινόντουσαν όταν φωτίζονταν, το φως επιτέλους φώτισε ξανά τα μάτια μου και τους πίνακες μου, έτσι δώδεκα χρόνια μετά τον θάνατο της Καμίγ οι πίνακες μου βρήκαν την αναγνώριση που τους έλειπε, και εγώ το τέλος των στερήσεων και των ταπεινώσεων. Πλέον δούλευα όλο και πιο πολύ, από τις έξι το πρωί μέχρι να δύση ο ήλιος ζωγράφιζα, πολλούς πίνακες μαζί, πήγαινα από καβαλέτο σε καβαλέτο, με την ίδια παλέτα, τα πινέλα μου ήταν γεμάτα χρώματα και αυτό με γέμιζε χαρά, έκσταση, πάθος για να δημιουργήσω να μετατρέψω το απλό χρώμα σε εικόνα, να κάνω το πορτοκαλί ηλιοβασίλεμα, το μπλε ουρανό, το άσπρο σύννεφο, πάλευα με το μυαλό, με την λογική, με την φαντασία, και δημιουργούσα κόσμους, τους κόσμους που βρίσκονταν κρυμμένοι ανάμεσα σε μένα και το θέμα. Όλο αυτό όμως τελικά με συνεπήρε, μάλλον έφτασα να γίνω για τους υπόλοιπους κακότροπος ή και καταθλιπτικός. Ναι μπορεί να ήταν έτσι όμως εγώ έβλεπα πλέον κόσμους μπροστά μου που ήταν έτοιμοι να τους ζωγραφίσω, κάθονταν εκεί μπροστά μου ακίνητοι και περίμεναν να πιάσω τα πινέλα, τις μαγικές ράβδους μου όπως τα έλεγα. Έφτασα στο σημείο να θεωρώ μέτρια τα έργα που δεν με ικανοποιούσαν και τα κατέστρεφα ή τα έκαιγα. Βέβαια σε αυτό έφταιγε το ότι είχα δει το πλιάτσικο που έκαναν οι έμποροι τέχνης στο εργαστήριο του φίλου μου του Μανέ, το απογύμνωσαν. Αγαπημένη μου Μπλανς, κόρη μου, μην αφήσεις να γίνουν τα έργα μου έρμαιο του κάθε φιλόδοξου έμπορου.

5 Δεκεμβρίου 1926

Όσκαρ Κλώντ Μονέ

1830. Χρονιά ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Αν κάτσεις να μετρήσεις τα χρόνια μέχρι σήμερα η χώρα μας έχει μόλις 180 χρόνια ζωής, δηλαδή αν υποθέσουμε πως ένας άνθρωπος – ο Γιώργος ας πούμε – γεννήθηκε το 1830 και έκανε ένα γιο στα σαράντα του και αν ο γιος έκανε και αυτός ένα παιδί στα σαράντα του και αυτό το παιδί, δηλαδή ο εγγονός του Γιώργου ζήσει εκατό χρόνια τότε από παππού σε εγγονό αυτή η οικογένεια έχει ζήσει όλη την ιστορία της Ελλάδας. Ο συλλογισμός δεν γίνετε για να εκπαιδεύσουμε τον νου μας στα μαθηματικά αλλά για να καταλάβουμε πόσο βραχύβια είναι αυτή η χώρα. Και όμως σε αυτά τα λίγα χρόνια ζωής έχουμε ζήσει, κυβερνήτες, δύο δυναστείες βασιλιάδων, δικτατορίες, δυο παγκόσμιους πολέμους, βαλκανικούς πολέμους, εμφύλιους, χάσιμο ελληνικού εδάφους, δυο με τρεις πτωχεύσεις, και άλλα πολλά. Όμως και πάλι ξέφυγα από το θέμα μου, δεν ήταν η πρόθεση μου να κάνουμε μάθημα ιστορίας. Η απορία μου, η ερώτηση μου, είναι να καταλάβω, να λάβω μια απάντηση, για πιο ανεξήγητο λόγο φτάσαμε στην παρακμή χωρίς καν να αγγίξουμε τις παρυφές της ακμής; Δεν γνωρίζω κάποιο άλλο κράτος που να έφτασε στην παρακμή του χωρίς πρώτα να περάσει μια περίοδο – σχετικά μεγάλης ακμής. Αντίθετα η Ελλάδα πάντα μα πάντα ζούσε ή μέσα σε μια κακομοιριά ή σε μια πλασματική ευτυχία. Μιλάω για παρακμή, γιατί αυτό που ζούμε δεν μπορεί να ειπωθεί αλλιώς. Πως μπορείς να ονομάσεις μια εποχή (Και δεν αναφέρομαι σε αυτήν την συγκεκριμένη εποχή αλλά και στα 180 χρόνια σχεδόν ύπαρξης του κράτους πριν ελαχίστων εξαιρέσεων.) που οι κυβερνώντες αποδεικνύονται προδότες, οι κληρικοί πιστεύουν σε έναν άλλο θεό, που τα πάντα σε αυτήν την χώρα ή υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν καθόλου, και αν τυχών λειτουργήσουν αυτό θα έχει γίνει επειδή κάποιοι τα ¨πήραν¨ για να εξυπηρετήσουν κάποιους άλλους. Που μέχρι και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας προσπαθούσε να κοροϊδέψει, να κλέψει, να επωφεληθεί σε βάρος του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου και αν τυχών τα κατάφερνε ήταν χαρούμενος που δούλεψε τους μαλάκες. Με αυτό το σύνθημα προσπαθήσαμε να πάμε μπροστά, από τον πρώτο πολίτη αυτής της χώρας μέχρι τον τελευταίο ¨να δουλέψουμε τους μαλάκες¨ για τον καθένα ήταν διαφορετικός αυτός που προσπαθούσαμε να δουλέψουμε, και μην μου πει κανείς ότι ¨εγώ δεν ήμουν μέσα σε αυτούς¨ εκτός ότι μάλλον προσπάθησε και δεν τα κατάφερε να είναι ο έξυπνος και όχι ο μ . . . . . . ακόμα και αν είναι σωστός – που το εύχομαι – αυτό δεν αλλάζει ότι η χώρα βρίσκεται σε παρακμή γιατί η πλειοψηφία δημιουργεί το περιβάλλον που ζεις, και βρίσκεται σε μια παρατεταμένη παρακμή από την ημέρα που γεννήθηκε. Υπήρξαν ελάχιστες αναλαμπές που τελικά το μόνο που κατάφεραν να επιβεβαιώσουν ήταν πως η χώρα δεν μπορούσε να σηκώσει κεφάλι. Δυστυχώς προσπαθήσαμε μέσα σε 180 χρόνια να φτάσουμε τους υπόλοιπους χωρίς να θελήσουμε να ιδρώσουμε, να δουλέψουμε. Ευκαιρίες δόθηκαν κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει αλλά δεν τις εκμεταλλευτήκαμε. Μας ένωσε πολλές φορές μια σοβαρή απειλή και αμέσως μόλις την αντιμετωπίζαμε με επιτυχία σκορπάγαμε προσπαθώντας ο καθένας πάρει τα όποια ωφέλει για τον ίδιο και όχι για το καλό της χώρα. Πάντα έτσι λειτουργούσαμε, σαν μικράνθρωποι, λες και δεν αγαπήσαμε ποτέ αυτήν την χώρα. Δυστυχώς αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι ελάχιστοι την αγάπησαν και ακόμα λιγότεροι ήταν αυτοί που αγάπησαν τους πολίτες της. Όμως το σοβαρότερο από όλα είναι ότι αυτοί που είχαν αυτήν την συμπεριφορά είναι αυτοί που ψηφίζαμε εμείς για να αναλάβουν να βγάλουν κάθε φορά την χώρα από την παρακμή της, αυτοί που πάντα έβαζαν μπροστάρηδες τους πολλούς για να σκεπάσουν τα δικά τους λάθη, τις δικές τους αδυναμίες. Έτσι έφτασα στο πολύ απλό συμπέρασμα ότι είμαστε ένας λαός παρηκμασμένος, άβουλος, κουτοπόνηρος, χωρίς αγάπη για τον τόπο που γεννήθηκε και ας είμαστε μεγαλόστομοι φανφαρόνοι όταν μας θίξουν για τον πατριωτισμό μας, που δυστυχώς ποτέ δεν κατάφερε να ζήσει μια περίοδο ακμής που να μην είναι δανεική. Ζήσαμε πολλά χρόνια υπόδουλοι, ακόμα και όταν ελευθερωθήκαμε. Ουσιαστικά μάλλον ποτέ δεν ελευθερωθήκαμε.

"Γιουχάρανε τον πρωθυπουργό την Παρασκευή το βράδυ, στη συναυλία της Φαραντούρη στο Ηρώδειο."

"Ομως δεν το είπε κανένα κανάλι. Και δεν μιλάμε μόνο για τα δημόσια, που κάνουν τα πάντα για να φανούν αδέσμευτα (τρομάρα τους!), αλλά και για τα ιδιωτικά τα οποία, κατά τ' άλλα, μετέδωσαν μια ωραία δήλωση του Γ. Παπανδρέου για την υπέροχη συναυλία. Αυτό ήταν η είδηση για τους διαπλεκόμενους. Λες και δεν ήταν 3.000 άνθρωποι αυτήκοοι μάρτυρες του «ουουου», που απλώθηκε διά μιας στο κοίλο όταν η Φαραντούρη καλωσόρισε τον πρωθυπουργό από μικροφώνου."

"Ν.Κ.-Ρ."

Μάλλον αρχίζουν να αγριεύουν τα πράγματα, ο κόσμος έχει αρχίσει να διαπομπεύει τους πολιτικούς ακόμα και σε εκδηλώσεις που δεν περιμένεις ότι θα ακούσεις γιουχάισμα. Και μάλλον ακόμα δεν έχουμε δει τίποτα. Το άσχημο είναι ότι δεν τα λένε αυτά τα αγαπημένα μας μέσα, τηλεοπτικά, ραδιοφωνικά, και εφημερίδες. Το έγραψε μόνο τα σαιτ της ελευθεροτυπίας. Σήμερα ακούστηκε και στο ραδιόφωνο από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Γρηγόρη Ψαριανό.

"Το άρθρο υπάρχει στο σαιτ της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ"

Αν κατάλαβα καλά πάλι διέγραψαν τον seismografo. Ρε lifo, ρε lifo, πόσο ζόρι τραβάς πες την αλήθεια; Πραγματικά θα ήθελα μια απάντηση, αν από όλα αυτά που έχουν γραφτεί εδώ μέσα - στον ένα χρόνο που είμαι - και έχω διαβάσει τα μόνα που σε πείραξαν και χάλασαν το "ύφος" του σαιτ ήταν τα γραπτά του φίλου μας του seismografou? Γιατί αν δεν το έχεις καταλάβει όλοι εδώ μέσα - άσχετο αν διαφωνούμε μεταξύ μας - είμαστε φίλοι, στεναχωριόμαστε και τσαντιζόμαστε όταν φέρεσαι έτσι σε ένα φίλο μας, σε έναν από εμάς. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν εσείς λογοκρίνεστε μέσα στο περιοδικό μπορεί να είναι πρακτική σας οπότε λογικό να κάνετε το ίδιο και εδώ, από την άλλη μπορεί να μην έχετε και τα κότσια να τον αντιμετωπίσετε με επιχειρήματα, και αυτό παίζει άλλωστε σε όλες τις χούντες λογοκρίνουν δεν κάνουν διάλογο. Όμως για πια δημοκρατία μας τσαμπουνάτε στο έντυπο σας αφού δεν την αφήνετε να μεγαλώσει μέσα στο σαιτ; Βάλατε μια καινούργια στήλη με τον enteka το BITS AND PIECES, γιατί πιστεύετε ότι αυτή η στήλη δεν προσβάλει κανέναν, όπως τον Μικρούτσικο και την Τατιάνα, τον Ευαγγελόπουλο, την Μεγκ Ράιαν, λογοκρίνετε; Δεν το έχω δει. Εγώ . . . δεν έχω γράψει τίποτα που να προσβάλει κάποιον; Κανέναν; Αν το έχω καταφέρει τότε πρέπει να έχω την πιο τέλεια και άριστη γραφή για να γίνω δημοσιογράφος, να με προσλάβετε, μην χάσετε το κελεπούρι που γράφει τόσο τέλεια χωρίς να προσβάλει. Το δυστύχημα σας είναι ότι έχετε γίνει πλέον γραφικοί. Σας προτείνω κάτι πιο επαναστατικό διαγράψτε όλους όσους έχουν γράψει υπέρ του seismografou, και όσους έγραψαν σχόλια κατά της διαγραφής του, να δούμε ποιοι θα απομείνουν στο blog. Για να τελειώνει αυτό το ρεζιλίκι σας πρέπει ή να είσαστε άτεγκτοι στον καθένα που προσβάλει, κατηγορεί - λίγο ή πολύ δεν έχει σημασία - ή να μας αφήσετε σε μια ευρεία ελευθερία. Πιστεύω πως δεν σας πρόσβαλα, δεν είπα και δεν έγραψα κάτι που δεν έχετε κάνει. Αν σας πρόσβαλα μπορείτε με την άδεια μου να με διαγράψετε αν δεν το κάνετε τότε είμαι σε θέση να απαιτήσω απάντηση με επιχειρήματα που θα έχουν μια λογική βάση για τον λόγο που διαγράψατε τον φίλο μας, και αν δεν έχουμε απάντηση τότε μάλλον παραδέχεστε την ενοχή σας για εμμονή με συγκεκριμένο χρήστη. Την απάντηση αν αυτή ποτέ έρθει θα ήθελα ΠΟΛΥ ΜΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΤΗΝ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ Ο SEISMOGRAFOS.

Υ.Γ. Πολύ με τσαντίσει όλο αυτό που γίνετε.

Οργή, οργή, οργή,οργή, δεν μπορώ να βρω άλλη λέξη για να εκφράσω την αγανάκτηση μου για αυτό που έγινε σήμερα, ως που θα φτάσουν αυτά τα ζώα οι Εβραίοι, έχουν καταφέρει να συμπαθείς, τον βασιλιά Φίλιππο της Ισπανία και την ιερά εξέταση, τον Χίτλερ, τους βαβυλώνιους, τους Αιγύπτιους και όποιον άλλον λαό ήθελε να εξοντώσει αυτήν την καταραμένη φάρα, σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως τελικά κάτι ήξεραν. Δεν είμαι αντισημίτης, ίσα ίσα να πω την αλήθεια έτρεφα μια συμπάθια για τους Ισραηλίτες (Δεν ξέρω γιατί, μην με ρωτάτε, μάλλον είμαι κρετίνος) όμως πλέον έχουν εκτροχιαστεί, γίνονται ο χειρότερος λαός ανά τους αιώνες που δολοφονεί έτσι ανθρώπους, σκοτώνουν, σκοτώνουν, δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν κάνουν ότι τους γουστάρει και νιώθουν και αδικημένοι από πάνω. Αυτό το παραμύθι πια πρέπει να σταματήσει, έχει κουράσει, είναι κρίμα στο όνομα ενός ολοκαυτώματος να κάνουν τα αίσχη που κάνουν, να δολοφονούν χωρίς να απολογούνται, χωρίς να τιμωρούνται, έχουν γίνει νταήδες ή πιο απλά οι τρομοκράτες του πλανήτη, με τις τεράστιες πλάτες τον ΗΠΑ που πάντα τους κρύβει πίσω από αυτές. Δεν ξέρω αν και μετά από αυτό θα γίνει - το πιο πιθανό είναι όχι, θα ξεχαστεί όπως ξεχάστηκαν όλες οι άλλες επιθέσεις εναντίων αμάχων, παιδιών, γυναικών, που έχουν κάνει το λάθος να κατοικούν στην χώρα τους που με το έτσι θέλω θέλουν αυτοί να εποικήσουν. Φανταστείτε μόνο να είχε κάνει κάτι παρόμοιο το Ίραν, ήδη θα είχαν μπει μέσα.  Είμαι εκνευρισμένος, οργισμένος, και για να μην γράψω και άλλα που μάλλον θα κάνουν αυτό το ποστ να μοιάζει με υβρεολόγιο σταματάω. Γράψτε και εσείς όπου μπορείτε διαμαρτυρηθείτε.

Κατεβασμένο το κεφάλι, η ματιά να προπορεύεται λίγα εκατοστά από το επόμενο βήμα. Σκεφτικός, πάντα σκεφτικός, αναπολείς. Τι; . . .  Αν κάνεις στο τέλος της ημέρας έναν απολογισμό, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα θυμάσαι τι είχες μες στο μυαλό σου όλη την ημέρα. Κι όμως εσύ συνεχίζεις να βαδίζεις με τα μάτια χαμηλά, σκεφτικός, σκεφτικός με την δουλειά σου, για το αν θα προλάβεις το τρένο, βλέπεις τους άλλους γύρω σου και προσπαθείς να βάλεις με το μυαλό σου ποιος μπορεί να είναι αυτός απέναντι σου, καμία φορά τον κοιτάς και με αποστροφή ίσως το ίδια να σκέφτεται κι αυτός για σένα, δεν έχει σημασία, στην επόμενη στάση θα μπει κάποιος άλλος να σας ενοχλήσει. Χάνεσαι ξανά στο επόμενο βήμα που θα κάνεις, μηχανικά κατευθύνεσαι, που; . . . Παντού, παντού, πάντως όχι εκεί που θα ήθελες να βρίσκεσαι, τις περισσότερες φορές θέλουμε να είμαστε κάπου αλλού από εκεί που βρισκόμαστε, δεν είναι περίεργο, είναι η ανθρώπινη φύση τέτοια. Σηκώνεις λίγο το κεφάλι, προσπαθείς να συναντήσεις μια ματιά, ένα άλλο βλέμμα που να κρύβει όνειρα σαν τα δικά σου, ίσως φιλικό, συγκαταβατικό που να μπορεί να καταλάβει το μαρτύριο σου, τίποτα, περνάν όλοι αδιάφοροι, φωνάζεις γιατί; Κανείς δεν σε ακούει, φωνάζει η ψυχή σου, θέλει να κάνεις την υπέρβαση, να τους ταρακουνήσεις. Φοβάσαι, ντρέπεσαι, πάντως δεν το τολμάς και συνεχίζεις απλά να προσπαθείς να βρεις μια συντροφική ματιά. Ανεβαίνεις τα σκαλιά και βρίσκεσαι ξανά μέσα στην πόλη, δεν την νιώθεις ανθρώπινη, δεν είναι, βλέπεις τους ανθρώπους γύρω σου αμίλητους, όμως όλοι θέλουν το ίδιο με εσένα αλλά δεν μιλάνε, σκέφτεσαι πως αν οι ίδιοι άνθρωποι συναντιόνταν τυχαία σε ένα δάσος, σε ένα μικρό μονοπάτι θα χαμογέλαγαν και θα σου έλεγαν ένα γεια ένα απλό γεια, γιατί δεν το κάνουμε; Γιατί δεν έχω δει έναν άνθρωπο να ανοίγει τα χέρια στον ουρανό και να στέκεται να τον κοιτάζει; Όταν είμαστε στην πόλη δεν κοιτάμε ποτέ ψηλά, πρέπει να πάμε σε κάποιο ύψωμα για να δούμε ουρανό. Δεν είναι το ίδιο. Πρέπει να κοιτάμε ψηλά να δούμε τα σύννεφα, τον ήλιο το γαλάζιο, να αποδράσει η ματιά, σε ευθεία δεν ξεφεύγει η ματιά μόνο αν κοιτάξουμε ψηλά, στον ουρανό. Κάντε το θα δείτε πως τόσο καιρό που είμαστε σκυμμένοι αν σηκώσετε το κεφάλι θα σας πονέσει ο αυχένας. Τελικά νιώθεις μόνος, μια απουσία, ανοίγεις την πόρτα μπαίνεις στο σπίτι και μέσα σε αυτούς τους τέσσερις τοίχους, στα 70 τετραγωνικά που σου αναλογούν απλώνετε η χωρίς όρια ελευθερία σου, μόνο εκεί μέσα μπορείς να είσαι αυτός που θέλεις να είσαι, να πετάξεις την μάσκα που φοράς, να γελάσεις τρανταχτά, χωρίς να ενοχλείς ή να σε κοιτάζουν σαν τρελό, να δακρύσεις, χωρίς να σε κοιτάζουν με οίκτο. Με λίγα λόγια να έχεις αισθήματα, να είμαστε άνθρωποι, κι όμως κάθε μέρα, κάθε λεπτό προσπαθούμε αυτά τα αισθήματα να τα κρύψουμε, να τα σκοτώσουμε, για να μην είμαστε ευάλωτοι, μην δείξουμε αδυναμία. Όμως το να δείχνεις αδυναμία σε κάνει δυνατό, ατσάλινο, ήρωα.

http://www.youtube.com/watch?v=Z9mtS1A5Wy0

Δείτε το, απλά δείτε το.

Τι να γράψει κανείς για τον θάνατο τριών αθώων ανθρώπων. Μάλλον όχι πολλά. Αυτοί που τους δολοφόνησαν εκτός από την πράξη της δολοφονίας - που εύχομαι να τους πιάσουν και να τους κρεμάσουν ανάποδα από τα α. . . . . α - δολοφόνησαν και την όποια ελπίδα να ξεσηκωθεί ο κόσμος εναντίων των πολιτικών (Ελπίζω ακόμα πως θα συμβεί.) Διάβασα ακόμα εδώ στην lifo ότι αυτή η κυβέρνηση ουσιαστικά κυβερνάει χωρίς να έχει την εντολή του Ελληνικού λαού. Έχει απόλυτο δίκιο, με άλλο πρόγραμμα βγήκε προεκλογικά, γι' αυτό ψηφίστηκε, όμως άλλο εφαρμόζει. Το λιγότερο που θα έπρεπε να είχε κάνει ώστε να μπορεί να προχωρήσει σε αυτά τα μέτρα θα ήταν ένα δημοψήφισμα. Όμως δεν το έκανε, προχώρησε μόνη της, έπραξε μόνη της, έσπειρε μόνη της και τώρα θερίζει θύελλες. Δυστυχώς μέσα στην θύελλα δολοφονήθηκαν τρεις άνθρωποι, θα έπρεπε να ήταν άλλοι στην θέση τους, τους ξέρουμε όλοι ποιοι έπρεπε να είναι, όμως αυτοί έχουν την πραιτοριανή φρουρά που τους φυλάει. Δεν έχω αυταπάτες ότι τελικά θα τα πληρώσουμε τα μέτρα, ξέρω πως θα ματώσουμε άσχημα, ίσως κάποιοι από εμάς να πεινάσουμε κιόλας, ε τότε αφού θα υποστούμε τόσα πολλά ας ζητήσουμε ανταλλάγματα, οι θυσίες θέλουν θύματα και τα θύματα δεν πρέπει να ήμαστε εμείς, πρέπει να είναι αυτοί. Να απαιτήσουμε, να κατέβουμε στους δρόμους, να ζητήσουμε να πάνε όλοι όσοι φταίνε φυλακή. Τι να γράψεις για την δολοφονία τριών νέων ανθρώπων παρά ότι είμαι πολύ θυμωμένος, στεναχωρημένος, τόσο όσο ήμουν και όταν δολοφόνησαν τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, ίδιοι είναι οι δολοφόνοι δεν διαφέρουν καθόλου μεταξύ τους είτε λέγονται αστυνόμοι είτε λέγονται ταραξίες. Όμως πέρα από αυτούς που έβαλαν την φωτιά στην τράπεζα, ξέρω και κάτι ακόμα, ξέρω αυτούς που γέμισαν τα μπουκάλια, άναψαν το στουπί, και το έδωσαν στο χέρι των δολοφόνων. Λέγονται πολιτικοί.