Το ΔΝΤ είναι εδώ. Χρεοκοπούμε, και η επίσημη γραμμή των μέσων ενημέρωσης λέει ότι η αιτία είσαι εσύ. Έφταιξες γιατί ήσουν σπάταλος και τώρα θα πληρώσεις. Και πήγαινες και στα μπουζούκια. Το ενοχικό μας σύμπλεγμα τσιμπάει σε τέτοιες γενικεύσεις.

Και βέβαια είναι αλήθεια πως οι Νεοέλληνες τα κάναμε μαντάρα. Υπήρξαμε πρόθυμοι πελάτες κάποιων κατά περίπτωση αδίστακτων, ηλίθιων ή υπάλληλων πολιτικών, αλλά και έρμαια των βασικών ψυχολογικών συμπλεγμάτων κατωτερότητας, ντροπής για τον εαυτό μας και άλλων ελληνοχριστιανικής παιδείας σκελετών στη Ντουλάπα της Φυλής.

Έτσι πειστήκαμε – όπως και άλλοι λαοί πριν από μας - πως ήρθε η ώρα να τα ξεχάσουμε όλα και να γίνουμε σε μια νύχτα «Μεσαία Τάξη», και κυρίως να το αποδείξουμε στη γειτόνισσα απέναντι. Και όντως, αυτά τα 20 χρόνια, η βαλκανική γκλαμουριά, η πόζα, η αφασία και η τζάμπα μαγκιά δεν είχαν προηγούμενο. Και μετά δανειστήκαμε και μπλέξαμε με κάρτες και διακοποδάνεια γιατί δε θέλαμε να πιστέψουμε πόσο μεγάλη φούσκα ήταν όλο αυτό και ποσό μαλάκες είμαστε.

Και κάναμε ότι πιστεύαμε αυτά που μας έλεγαν, ακόμα και όταν πρωθυπουργοί έλεγαν σε αφελείς ανθρώπους που μέχρι τότε παίζανε μόνο ΠΡΟΠΟ, να πουλήσουν το κτήμα της μάνας τους στο χωριό και να το παίξουν στο χρηματιστήριο. Και το πράγμα όλο και χειροτέρευε. Πολλοί δε, κρυφοθαύμαζαν τους μικρούς και μεγάλους κομπιναδόρους και λοιπούς της πιάτσας που αυτοαποκαλούνταν επιχειρηματίες και παράγοντες. Το μόνο δόγμα που πίστεψε ο περιβόητος Μέσος Έλληνας τόσα χρόνια, συνοψίζεται στη φράση: «Αν ήσουνα μάγκας, να τα ‘πιανες κι εσύ».

Και το πάρτι τελείωσε. Αλλά όταν άναψαν τα φώτα, καταλάβαμε επιτέλους ότι το παιχνίδι ήταν στημένο από την αρχή. Τα λεφτά των πολλών, είχαν περάσει σε χέρια επικίνδυνα λίγων. Και αυτοί οι λίγοι είναι που συνεχίζουν το δούλεμα και μας καλούν να πληρώσουμε.

Το έργο έχει παιχτεί με μεγάλη επιτυχία σε όλο τον κόσμο. Παρακολουθούμε σε μαζική κλίμακα την βίαιη ανακατανομή του πλούτου, την διάρρηξη των ανθρωπίνων σχέσεων και κοινωνικών ομάδων και την επιβολή μιας τεχνητής και πρωτόγνωρης κοινωνικής πραγματικότητας. Στον τρίτο κόσμο η βίαιη, χωρίς αντίσταση εφαρμογή του μοντέλου έχει σουρεαλιστικά και ακραία κοινωνικά αποτελέσματα, με τους ανθρώπους στην Αφρική και την Ινδία να δένουν τις κατσίκες σε διαφημιστικούς πυλώνες για καταναλωτικά δάνεια και να μαγειρεύουν με ξύλα κάτω από το γυάλινο κτήριο της Μπάρκλεϋς. Στην Βρετανία οι όροι του παιχνιδιού έγιναν ξεκάθαροι με ωμότητα από τη Θάτσερ τη δεκαετία του ‘80 μια και καλή. Σε «μισοανεπτυγμένες» χώρες σαν την δική μας, η νέα κατάσταση επιβάλλεται τώρα με διαδικασίες κατεπείγοντος. Στα νέα αυτά μοντέλα, οι άνθρωποι μιας χώρας, οι ανάγκες τους και ο τρόπος της ζωής τους είναι μια επουσιώδης παράμετρος.

Ακούμε στη τηλεόραση ώρες ατελείωτες αναλύσεις με νομίσματα, παράγωγα, σπρεντ και επιτόκια, οι τηλεαναλυτες αμολανε με ένταση εκατοντάδες νούμερα ανά λεπτό στα μούτρα μας. Όπως στο οργουελικο 1984, τα μεγάφωνα παίζουν μέρα νύχτα ξεκάρφωτα ποσοστά, δείκτες, ισοτιμίες. Μια ασταμάτητη παρλαπίπα ψιλοκομμένης αποσπασματικής πληροφορίας στη διαπασών, που βιάζει τον κουρασμένο μας εγκέφαλο μέχρι να μαγκώσει εντελώς και να παραδοθεί χωρίς καμία αντίσταση.

Το ΔΝΤ είναι εδώ. Χρεοκοπούμε, και η επίσημη γραμμή των μέσων ενημέρωσης λέει ότι η αιτία είσαι εσύ. Παρακολουθούμε εμβρόντητοι την κατεδάφιση ΌΛΩΝ των εργασιακών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν τον τελευταίο αιώνα, όλων των περίφημων κοινωνικών κατακτήσεων της Ευρώπης σε μια νύχτα, με το άλλοθι της κρίσης. Μισθοί, συντάξεις, απολύσεις, αποζημιώσεις, πρόνοια, συμβάσεις εργασίας, όρια ηλικίας, τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Πετάμε γέρους στο δρόμο, για να πληρώσουμε την επομένη δόση από το έλλειμμα. Και μετά; Για την επομένη δόση; Να τους βγάλουμε μήπως να κάνουν κονσομασιόν; Ποιος ειλικρινά πιστεύει ότι όλα αυτά είναι λογικά και αποτελούν μέρος μιας λύσης; Για ποιο πρόβλημα συζητάμε τελικά;

Εργαζόμενοι, ηλικιωμένοι, νέοι, άνεργοι, διαδηλωτές, ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, μέχρι χθες ήταν κάτοικοι της Ελλάδας και μέλη αυτής τη κοινωνίας. Μέρα με την μέρα, η γλώσσα και οι ορισμοί αλλάζουν: όλοι αυτοί οι άνθρωποι γίνονται «ένα πρόβλημα για το οποίο πρέπει να βρεθεί λύση». Οι φτωχοί και οι διαμαρτυρόμενοι δεν είναι πλέον άνθρωποι, είναι φαινόμενο, και πρέπει να παρθούν δραστικά μέτρα για την εξάλειψή του. Λες και μιλάμε για τη μελίγκρα. Να τους ψεκάσουμε.

Δημιουργείς πρόβλημα, το καταλαβαίνεις; Ενοχλείς. Εγώ προτείνω την μαζική απέλαση όλων των Ελλήνων, να τελειώνουμε. Να μείνει η χώρα ρε παιδί μου σε δέκα οικογένειες και μερικές εκατοντάδες ακόμα τύπους που δε διστάσανε, συνεργάστηκαν, ήτανε μάγκες και τα πιάσανε. Θα λυθεί και το κυκλοφοριακό. Η χώρα αυτή δεν μας ανήκει πλέον.

Το πάρτι όντως τελείωσε. Και ναι, κάποιος πρέπει να ενημερώσει την αυτόματη χαζή με το μίνι να κατέβει από το τραπέζι στο σκυλάδικο γιατί τελειώσανε τα κέρματα. Αλλά ίσως τώρα που περάσαμε βασικές παιδικές ασθένειες σαν λαός και συνήλθαμε από την ομαδική παραίσθηση μιας ευφορίας που στηριζόταν στο τίποτα, να αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε τι γίνεται γύρω μας και τι είναι αυτό που θέλουμε πραγματικά να μας συμβεί από δω και πέρα. Ίσως μια μέρα το σύνθημα «εδώ είναι Βαλκάνια», να σημαίνει όχι μαγκιές και γραφικότητες, αλλά ότι οι πολίτες σε αυτά τα μέρη δε μασάνε από απειλές, έχουνε όραμα για τη ζωή τους και θα παλέψουν ουσιαστικά για να το υπηρετήσουν.

Λέμε τώρα.

YR

Όλα επιστρεφουν ταχύτατα στην ομαλή λειτουργία. Η Αθήνα σκουπίστηκε. Οι τράπεζες άλλαξαν τζαμαρίες, ώρες μετά τα επεισόδια. Οι υπάλληλοί τους δεν έχασαν ώρα εργασίας. Ας μην διογκώνουμε τα πράγματα. Η κυβερνηση κινήθηκε άμεσα και δίνει άτοκα δάνεια στους εμπόρους. Οι αρχηγοί των κομμάτων ήταν ξεκαθαροι, τα επεισόδια τα κάνουν σκοτεινοί κουκουλοφόροι που θέλουν να καταστρέψουν την δημοκρατία, γιατί προφανώς έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Οι υπεύθυνοι πολίτες και μαθητές κάνουν σιωπηλές διαμαρτυρίες και ανάβουν κεριά, πολλά κεριά, με συναίσθημα. Ο πυροβολισμός ήταν μια παρεξήγηση, οι αστυνομικοί ειναι άνθρωποι και αυτοί. Αυτός που πυροβόλησε ήταν μια ατυχής μεμονωμένη περίπτωση, σε όλα τα επαγγέλματα υπάρχουν κακοί επαγγελματίες. Οι πολίτες πρέπει να δείξουμε την ευαισθησία μας και να κατέβουμε στο κέντρο και να ψωνίσουμε, να τονωθεί η αγορά. Χριστούγεννα έρχονται. Τα κανάλια κάλυψαν υπεύθυνα τα γεγονότα, έδειξαν πολλές φορες σημαντικα πλανα απο μια καμερα ασφαλείας όπου αλλοδαποί κλέβουν γυαλιά ηλίου και μπλουτούθ. Η συγκίνηση ξεχείλισε, με κοντινά πλάνα απο το φέρετρο του «μικρού Αλέξη». Ενα κανάλι κάλεσε ακόμα και πραγματικούς μαθητές στο στούντιο, να ακούσουμε τη φωνή αυτής της γενιάς, και τα πράγματα σύντομα έγιναν ακόμα πιο καθαρά: Η λύση είναι ο αθλητισμός.

Ήδη δε θυμάμαι πολύ καλά τι έγινε και γιατί. Έτσι κάνω πάντα. Απλώς αντιδρώ συναισθηματικά για λίγο, λίγη έκπληξη, λίγο δάκρυ, λίγος θυμός, και μετά μου περνάει. Δεν συγκρατώ κάποια σκέψη, δε με αγγίζει τίποτα παραπάνω από κάποια λεπτά, ένας άμορφος πολτός πληροφορίας γυρίζει στο κεφάλι μου και με καθιστά ανίκανο να διαχωρίσω το σημαντικό απο το ασήμαντο, το ουσιαστικό από το περιττό, την αλήθεια απο το ψέμα. Το θέμα προβλήθηκε, σχολιάστηκε, τελείωσε. Ας μην υπερβάλλουμε. Στην τηλεόραση ήδη η Μενεγάκη μαγειρεύει σολωμό με φινόκιο. Ας είναι καλά το κορίτσι. Στενοχωρήθηκε και αυτή χτες και οι συνεργάτες της στο πάνελ με τα τραγικά επεισόδια. Είναι και μανούλα.

Η κυρία Φωτεινή στο Γαλάτσι χτες βλέποντας όλα αυτά δάκρυσε για το παιδί, μετά ασυναίσθητα αγκάλιασε σφιχτά το μίξερ γιατί φοβηθηκε ότι θα της το πάρουν οι ταραξίες. Δεν μπορεί τις φασαρίες. Ο άντρας της χτες έβριζε με τη βιτρίνα που του κατέβασαν οι αναρχικοί, σήμερα είναι μάλλον ικανοποιημένος, γιατί με το δάνειο του Καραμανλή θα κάνει ανακαίνιση στο μαγαζί σχεδόν τζάμπα. Κάτι είναι και αυτό, της λέει μέσα απ'το σαλόνι. Είδε ειδήσεις και τώρα βλέπει μπάλα. Η κυρία Φωτεινή έχει μπερδευτεί. Αλλά θα το ξεχάσει. Όλοι θα το ξεχάσουμε. Όλα θα πάνε καλά.

YR