Το καλοκαίρι είναι η χαρά του χαζο-περιοδικού.  Κι επειδή ένα περιοδικό «ποικίλης ύλης» είναι ο καλύτερος σύντροφος για την παραλία, το έχω ρίξει στο διάβασμα.  Δεν μπορώ να διαβάσω οτιδήποτε σοβαρό το καλοκαίρι.  Η γυμνή αλήθεια είναι ότι στην παραλία αποσυντονίζομαι πολύ εύκολα με αυτά που βλέπω και  χάνω πανεύκολα τον ειρμό μου οπότε τα περιοδικά  είναι η εύκολη λύση.  Εκτός αυτού το περιοδικό κρύβει τις φανταστικές εκφράσεις που παίρνω που ποικίλουν από το «πώ πω μάνα μ’», στο «γίνε ο πατέρας των παιδιών μου και των σκυλιών μου» μέχρι  το «Die, die, Die!!!!».

Τα περιοδικά που με διασκεδάζουν περισσότερο είναι τα περιοδικά τύπου Maxim, Max, Nitro κτλ.  Ξέρω ότι τα συγκεκριμένα είναι γεμάτα κώλους και βυζιά, αλλά δεν μπορώ ν’ αντισταθώ στις συνεντευξεις που δίνουνε όλα τα Ξ.  Γυμνή φωτογράφιση και η συνέντευξη από δίπλα.  Ναι,  γυμνή είναι η φωτογράφιση γιατί αν φοράς μόνο τα παπούτσια σου κι ένα σεντόνι, γυμνή θεωρείται.  Ούτε καν αισθησιακή.  Λατρεύω που καμία από όλες αυτές, δεν έχει κάνει ΠΟΤΕ τα παρακάτω:  Δεν έχει απατήσει, δεν έχει κάνει βίζιτα, δεν θα πήγαινε ποτέ για τα λεφτά, δεν έχει κάνει ποτέ τρίο ή οτιδήποτε που περιλαμβάνει πολύ κόσμο κι εννοείται ΠΟΤΕ μα ΠΟΤΕ δεν έχει υπάρξει ποτέ το τρίτο πρόσωπο σε μία σχέση!

Κι εδώ θα σταθώ.  Μετά την Μενεγάκη ο όρος «τρίτο πρόσωπο» είναι πια της μόδας.  Πριν από λίγο έγραφα για τους άπιστους Θωμάδες.  Κι αν είσαι άπιστος και την έχεις γλιτώσει, έχεις τις δικές μου ευχές και δέχομαι πάσα συμβουλή από τους ειδικούς του αθλήματος.  Αλλά τι γίνεται αν είσαι ο τρίτος ή η τρίτη της παρέας;

Αν βγεις και ρωτήσεις έξω «έχεις υπάρξει το τρίτο πρόσωπο μια σχέσης;» όλοι οι υποκριτές θα σου πουν, εγω;;;;; Αυτό είναι ανήθικο, είναι έτσι είναι αλλιώς.  Λες και όλα τα τρίτα πρόσωπα έρχονται από άλλη διάσταση και μόλις κάνουν την δουλειά τους πάνε πίσω κι επανέρχονται για να χωρίσουν ή να κολάσουν το επόμενο ζεύγος!

Εγω πάντως θα την πω την αμαρτία μου.  Τις γυναίκες και τους άντρες που καταφέρνουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να διεισδύσουν σε ένα ζευγάρι και να το χωρίσουν τις παραδέχομαι! Δυστυχώς είναι πόλεμος εκεί έξω και ο καλύτερος κερδίζει!  Δεν έχουν τίποτα απολύτως να χάσουν και στην τελική «ας προσέχες»!  Βέβαια είναι μαθηματικά αποδεδειγμένο ότι αν χωρίσεις ένα ζευγάρι, εν καιρώ θα συμβεί και σε σένα, αλλά ρόδα είναι και γυρίζει και τα πάντα μα πάντα ό,τι κάνεις θα γυρίσει σε σένα! Καλό ή Κακό!

Το λατρεμένο μου πλάσμα,  μου έλεγε πως αν γνωρίσει κάποια που του αρέσει πολύ και είναι σε σχέση μπλοκάρει αυτή την πληροφορία στο μυαλό του και προχωράει χωρίς αντιπερισπασμούς να πολεμάει το κάστρο μέχρι να πέσει.  Η έκβαση φυσικά διαφέρει ανά περίπτωση.  Το κάστρο μπορεί να δωθεί για leasing ώστε να το χρησιμοποιείς ανταποδωτικά για λίγες χρήσεις μόνο, μπορεί να ρίξεις μόνο μια ματιά για να δεις τι γίνεται μέσα ή να κάνει έξωση στους υπάρχοντες ένοικους και να εγκατασταθείς μονιμα.  Ή προσωρινά, εξαρτάται το κάστρο.  Μπορεί στο τέλος να θελήσει να τ’ αφήσει ξενοίκιαστο!

Τι κάνεις λοιπόν αν είσαι το τρίτο πρόσωπο;  Εγώ το λέω,  είμαι παντελώς άχρηστη.  Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά για κάποιο λόγο δεν έχω επιρροή σ’ αυτά! Όσο καπάτσα και να θέλω να το παίξω είμαι τόσο χαζοβιόλα που στο τέλος καταντάω πιο κουραστική κι από την μόνιμη! Οπότε όσες φορές μου έχει προκύψει είμαι όπως λένε και οι φίλοι μου οι αμερικάνοι «always the bride’s made never the bride!»

Στατιστικά πάντως όλες οι γυναίκες άνω των 30 έχουν γίνει το τρίτο πρόσωπο είτε το γνωρίζουν είτε όχι. Είπαμε τα καλά μοντέλα έχουν αποσυρθεί από την αγορά, οπότε αν δεν θελήσεις να καταφύγεις σε ρετάλια, κοιτάς τα μεταχειρισμένα.   Πολλές τις βολεύει, γιατί όπως λένε, παίρνεις τα καλύτερα μιας σχέσης.  Το πάθος, τον κίνδυνο, τα δώρα, την ανεξαρτησία σου, τα ταξιδάκια σου, το καλό σεξ  και όλο το πακέτο της ερωμένης.  Αν όμως θελήσεις παραπάνω τότε πρέπει να δράσεις βάση προγραμματισμένου σχεδίου και ειδικής μεταχείρισης γιατί διαφορετικά θα καταλήξεις να κλαις και να οδείρεσαι και να λες ότι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια! Τα δικά σου τα χαϊρια δεν τα κοιτάς που είσαι μια τσούλα και μισή που θέλει να χωρίσει ένα ζευγάρι.  Αλλά εσύ είσαι αλλιώς.  Πάντα μοναδική και ξεχωριστή περίπτωση.  Και δεν φταις ποτέ.  Τώρα που το σκέφτομαι πράγματι τα τρίτα πρόσωπα πρέπει να έρχονται από άλλη διάσταση, εκεί που οι τσούλες δεν φταίνε ποτέ!

Τελικά όλοι νούμερα είμαστε.  Άλλες φορές είμαστε το νούμερο 1 άλλες το 2 και πολλές φορές το 3.  Σε πολλές περιπτώσεις η αρίθμηση συνεχίζεται για πολύ ακόμη, αλλά εν τέλει στο χέρι μας είναι ν’ αποφασίσουμε τι θέλουμε και πότε το θέλουμε.  Γιατί την μία μέρα είσαι το 1, την άλλη το 2 και άλλη το 3.  Η κάτω βόλτα έρχεται όταν είσαι το 536833084.  Τότε νομίζω ότι πρέπει να κάνεις ότι κάνει και η Νατάσσα Θεοδωρίδου.  Τραβάω λοιπόν σ’ όλα μια κόκκινη γραμμή…. Και αντε απ’ την αρχή!

http://fantastikizargana.blogspot.com

Μία ημέρα πριν απο το ΠΣΚ και ο καιρός σκατά! Δεν μας τα λες καλά καιρέ, δεν μας τα λες καθόλου καλά! Απο την άλλη επειδή πάνω απ' όλα είμαι μία κατινάρα με την κακή την έννοια, και ο Π. φεύγει αύριο διακοπές, δεν με χαλάει καθόλου να βρέχει συνέχεια εκεί που θα είναι! Ζηλεύω τρελά και στέλνω το Δρακουμελοσύννεφο απο πάνω του.  Εγώ επειδή είμαι αυτόφωτο ζαργανοπλασμα όπου και να πάω λάμπει η πλάση και δεν έχουμε πρόβλημα. 

Ο Π. είναι σταθερή αξία στην ζωή μου.  Είναι μία πλατωνικο-καψουρο-ερωτό -φιλικό-περίεργη κατάσταση, πιο μπερδεμένη και απο τους πέντε κύκλους του Lost, οπότε για να είναι πιο απλά τα πράγματα έχουμε βαπτιστεί φίλοι, με ερωτικές επιρροές.  Ο καθένας βέβαια προχωράει την ζωή του κανονικά.  Ακόμη κι εγώ.  Σε αυτό το μοτίβο ξεκίνησα να βγαίνω κι εγώ πριν απο καιρό με τον Μ.

Ο Μ. ήταν (και είναι βασικά) αρχικά ένα φανταστικό πλάσμα.  Όμορφος με χιούμορ και λίγο γιάπις όπως ακριβώς μου αρέσει.  Ξεκινήσαμε να βγαίνουμε και όλα ήταν τέλεια.  Κατάφερα με τρομερή gadgetοπατέντα ν' αποφύγω στα πρώτα ραντεβού την ερώτηση περί γάμου οπότε απο εκεί το πεδίο ήταν ελεύθερο. Έχω ξαναπεί πως δεν υπάρχει σωστή απάντηση στην ερώτηση «Τελικά εσύ, θες να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά;», οπότε εμένα για κάποιο λόγο όταν γινόταν αυτή ερώτηση χτυπούσε το κινητό μου.  Δια μαγείας και δια τεχνολογίας... Μετά ξεχνούσα την ερώτηση και άλλαζα κουβέντα.  Επίσης προσπάθησα λίγο να συμμαζέψω το ταπεραμέντο μου, τον αυθορμητισμο μου, την τρέλα μου και γενικά στην αρχή ήμουν τύπος και υπογραμμός.  Δηλαδή πως είμαι εγώ;  Ε, καμία σχέση! Μέγα λάθος.  Μέγιστο.  Βέβαια σκέφτηκα πως καλό ειναι οι εκπλήξεις να έρχονται σιγά σιγά, γιατί τον έβλεπα κι αυτόν στο τέλος να συναγωνίζεται τον Karl Lewis στο τρέξιμο.  Οπότε, ήμουν γλυκειά και λιγο βαρετή.  Δεν τρελαινόμουν που έπρεπε να κρατιέμαι τόσο, αλλά μου άρεσε πολύ αυτό το αγόρι κι έβλεπα ότι του άρεσα κι εγώ, οπότε ήμουν πολύ προσεκτική. 

Μέχρι που έμαθε για το blog.  Όχι δεν του το είπα εγώ, το έμαθε σχεδόν τυχαία, εγώ προσπαθούσα να τον προφυλάξω απο αυτό, γιατί δεν ήξερα πως θ' αντιδρούσε.  Λες και το ξέρα.  Φύλλο και φτερό το έκανε.  Τα πάντα διάβασε.  Και μετά άρχισανε τα όργανα.  «Δηλαδή τώρα εσύ δεν ντρέπεσαι που γράφεις τα προσωπικά σου στον κόσμο;» , «Πώς θα κάνεις οικογένεια, αν φέρεσαι σαν παιδί;» και άλλα τέτοια μικρομεσαία και συντηρητικά.  Σε αυτό το σημείο συνιδειτοποίησα ότι ο Μ. δεν ήξερε τίποτα για μένα.  Κι ακόμη χειρότερα ότι ό,τι ήξερε μάλλον δεν ίσχυε.  Και λίγο μετά αρχίσανε και τα καλύτερα.  «Τι; Έχεις κανονίσει να πας ΣΚ με τις φίλες σου;  Δεν θες να κάτσουμε να χουζουρέψουμε στην τηλεόραση; Και τι έγινε που το κανόνισες πριν με γνωρίσεις; Θα σου πληρώσω εγώ τ' ακυρωτικά!»  Τότε ξύπνησε η Ζαργάνα μέσα μου και απάντησα σε όλα τα παραπάνω.  «Όσοι έχουν τέτοια αντίλληψη για το bloging είναι απλά άσχετοι χαρτογιακάδες» ΜΠΟΥΜ! «Αυτή την στιγμή, μετά απο όσα διάβασες στο blog μου, που αντικατροπτίζει  ό,τι είμαι, με φαντάζεσαι νυφούλα στην εκκλησία με παπάδες και άλλα καραγκοζιλίκια?, Αυτή την γνώμη έχεις για μένα? Γελιέσαι οικτρά!» ΜΠΟΥΜ! «Αρχικά, δεν σε ρωτάω, σε ενημερώνω, αν δεν σ' αρέσει, ξύδι για τα νεύρα.  Να μου πληρώσεις ακυρωτικάααααααα;;;;;» Εκεί γύρισε απλά το μάτι μου και ΤΕΡΑΣΤΙΟ  ΜΠΟΥΜ!!!!! Ούτε καν κατάλαβε απο που του ήρθε του τύπου...Ντύθηκα, εβαλα τα γοβάκια μου και την έκανα με ελαφρά... (Αλήθεια, γιατί πάντα αυτές οι κουβέντες γίνονται μετά το σεξ;  Νομίζουν ότι κουφαίνεσαι ή έχεις κάψει εγκεφαλικά κύτταρα και μπορούν να σου περάσουν ό,τι θέλουν;;;...)

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο όλοι μας (βάζω και την αρχοντιά μου μέσα) να θέλουμε ν' αλλάξουμε κάτι από κάποιον ή στην χειρότερη περίπτωση κάποιον.  Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό το σενάριο πάει για όσκαρ Σεναρίου και Σκηνοθεσίας Επιστημονικής Φαντασίας  και ν' αρχίσουμε ν' απολαμβάνουμε το παιχνίδι χάνουμε πολύτιμο χρόνο. 

Εμένα όλοι μου λένε «Είσαι πολύ δυναμική, τρομάζεις τους άντρες, χαλάρωσε λιγάκι».  Και τι είναι ο δυναμισμός;  Πάω στο κομμωτήριο και λέω, «Πάρε λίγο δυναμισμό απο τις άκρες, γιατί έχει προβληματάκια ο τύπος και δεν αντέχει.» Όποιος άντρας δεν έχει τ' @@@@@@@@ να με κουμαντάρει, να πάει να λύσει τα προβληματάκια του με την μανούλα του ή να το παίξει κόκορας σε άλλο κοτέτσι.  Εγώ γίνομαι κότα μόνο όταν αγαπάω πολύ και μόνο με τους σωστούς χειρισμούς... Κι εν τέλει αν προσποιείσαι κάτι άλλο απο αυτό που είσαι, όπως έκανα εγώ με τον Μ. στην αρχή, δεν είναι σαν να τον κοροϊδεύεις μες στα μούτρα;  Κάποιες γυναίκες τις οποίες τις θαυμάζω μπορούν να το κάνουν, εγώ που είμαι χαζο-περήφανα straight δεν μπορώ να το κάνω.  Και η ειρωνία είναι ότι εγώ γενικά μεταλάσσομαι με ραγδαίους ρυθμούς απλά είναι δική μου επιλογή.  Ή στην περίπτωση του άντρα του σωστού, νομίζω ότι είναι δική μου επιλογή. 

Έτσι είναι.  Όλοι σε όλους τους τομείς κάτι θέλουμε ν' αλλάξουμε στους άλλους.  Δεν κοιτάζουμε τα χάλια μας, που δεν ξέρουμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε, προσπαθούμε να κάνουμε τους άλλους σε κάτι που στην τελική δεν θα μας αρέσει. Είναι τέτοιες οι απαιτήσεις μας σε αυτά που θέλουμε που φοβόμαστε ότι στο τέλος δεν θα βρούμε αυτό που ψάχνουμε.  Έτσι προσπαθούμε ν' αλλάξουμε αυτό που ήδη έχουμε. Γνωρίζουμε κάποιον ανοιχτοχέρη και γκουβαρντά και στην αρχή θαμπωνόμαστε.  Μετά όμως θέλουμε να ξοδεύει μόνο για εμάς και αρχίζουμε την γκρίνια για τα έξοδα.  Γνωρίζουμε κάποιον που μας κάνει να γελάμε και μετά λέμε ότι φέρεται σαν παιδί.  Γοητευόμαστε απο έναν τυχοδιώκτη αλλά μετά θέλουμε να τον κλείσουμε σε τέσσερις τοίχους.  Δεν λέω για τους άντρες που γνωρίζουν μία σαύρα και μετά θέλουν να της βάλουν παντελόνια. Ούτε γι αυτούς που γοητεύονται από μία δυναμική γυναίκα και μετά ξυπνάει ο νταής μέσα τους και νομίζουν ότι τους ευνουχίζει.  Ακόμη και όταν κάποιος καταφέρει να μας αλλάξει αυτό είναι πάντα για λίγο καιρό.  Και στο τέλος ακούς την πρόταση που σ' αποτελειώνει; «Που πήγε ο άντρας/γυναίκα που αγάπησα;»

Γι αυτό κι εγώ πλέον έβαλα μυαλό.  Αυτή είμαι και δεν αλλάζω για κανέναν.  Μπορεί να προσαρμοστώ αλλά όχι ν' αλλάξω.  Και αυτό θα γίνει μόνο του, απο αγάπη και τρελό πάθος.  Γιατί όποιος το ζητήσει ή το προσπαθήσει σημαίνει πως απλά δεν του αρέσει αυτό που είμαι.  Και όλοι αυτοί,  απλά δεν με αφορούν και δεν τους θέλω στην ζωή μου.  Και στην τελική, άραγε, αν κάνεις μια ζαργάνα πανέ, ποιος σου λέει ότι θα είναι πιο νόστιμη; Κανείς.  Οπότε, το ρισκάρεις;

 http://fantastikizargana.blogspot.com

Μία εβδομάδα πριν αν μ' έβλεπες, ετοίμαζα Κωστοπουλεϊκές λίστες τύπου «10 πράγματα που δεν θα έκανα ποτέ και θα κάνω στην Μύκονο».  Δύο ημέρες πριν ήμουν στην Παράγκα της Μυκόνου, με το «Sex on the Beach» στο χέρι, αγκαλιά με τον Γιώργο, να φλερτάρω με τον Χρήστο και να ξερογλύφομαι για τον γεροδεμένο οδηγό του σκάφους που είχε τα watersports στα 10 μέτρα απο την ξαπλώστρα μου.

Πόσα μπορούν να γίνουν μέσα σε μια εβδομάδα;  Πολλά πάρα πολλά...

Μία εβδομάδα πριν που λες απλά μετρούσα μέρες και ώρες. Μέρες για την συναυλία των Aerosmith και λιγες ώρες μετά για το 4ημερο στην Μύκονο. Ούτε καν κατάλαβα πως περάσανε. 

Για την συναυλία τι να πω;  Ο Steve Tyler επιβεβαιώνει πως το Sex, Drugs & Rock n' Roll, απλά σε κρατάει για πάντα νέο.  Ό,τι και να λένε οι άλλοι.  62 χρονών και έβαζε κάτω όλα τα νέα τσουτσέκια που βάζουν ένα στενό παντελόνι και νομίζουν ότι ροκάρουν.  Δεν πάν' να λένε πως είναι άσχημος; Δεν παν' να λεν πως είναι γέρος;  Εγώ παρατάω την καριέρα της "First Impression Manager" και γίνομαι groupie του σ' ένα λεπτό.  Κι ας του αλλάζω την πάπια όταν χρειαστεί!  Στο κάτω κάτω, πόσοι άντρες σου προκαλούν μίνι οργασμούς μόνο με μία κραυγή;  Δύο.  Ο Hugh Jackman στους X-Men και ο Steve στο Love in a elevator.  Οπότε όποιον δεις απο τους δύο τον αρπάζεις, τον κλείνεις σ' ένα υπόγειο  και γίνεσαι η νέα Misery.  Ο Hugh που ήρθε πέρυσι την γλίτωσε, o Steve ήταν ο επόμενος στόχος μου.  Ένα ένα έψαξα τα κότερα στην Μύκονο. Σκέφτηκα, «στην Ελλάδα ήρθε, που θα πάει, θα περάσει μία βόλτα απο το νησί.  Μόλις τον δω, θα διαλύσω κάθε ίχνος αξιοπρέπειας, θ' αρχίσω να ουρλιάζω και πού θα πάει, ζουμπουρλούδικο κορίτσι είμαι, θα με δει και θα με πάρει κι εμένα στο κότερο».  Και μετά τον Σάκη και τον Ψινάκη θα γράψω νέα ιστορία... Τελικά όσο και να φώναξα, όσο και να έψαξα ο Steve πουθενά.  Ο Πέτρος ο πελεκάνος απάντησε μόνο με μία κραυγή απελπισίας σαν να έλεγε «αν είναι να σκάσεις, γίνομαι εγώ ο Steve Tyler".  Και τότε αναρωτήθηκα.  Ποιος είναι πιο γνωστός τελικά, ο Πέτρος ο Πελεκάνος ή ο Steve Tyler? Χμμμ, μήπως να βγάλω φωτογραφία με τον Πέτρο;

Το ταξίδι αυτό στην Μύκονο ήρθε σαν δώρο απο τον ουρανό σε μία περίοδο που όλα ήταν στασιμα και βαρετά.  Απο τότε που το κανόνισα λοιπόν όλα άρχισαν να πηγαίνουν ανέλπιστα καλά.  Παρ' όλο που η Μύκονος δεν είναι απο τους αγαπημένους μου προορισμούς, όταν κανόνισα να πάω πρώτον υπολόγιζα όταν θα πάω να πετύχω και τον Π. εκεί και δεύτερον όλοι λένε πως η Μύκονος είναι υπέροχη τον Ιούνιο και τον Σεπτέμβριο.  Κι έχουν δίκιο.  Ευτυχώς με αποζημίωσε πλήρως, αν και κάπως προκατελημένη...

Στην Μύκονο λοιπόν συνάντησα όλα αυτά που φοβόμουν κι όλα αυτά που έλπιζα.  Ελπιζα σε καταγάλανα νερά, σε όμορφες παραλίες με όμορφο κόσμο, σε εξωτικά κοκτέιλ, σε χαλαρωτικές στιγμές και σε νέες γνωριμίες.  Όλα γίνανε. 

Ο κόσμος της Μυκόνου ήταν απο τους πιο όμορφους που έχω δει ποτέ.  Κι όταν λέω κόσμος, εννοώ τους άντρες. - Για τις γυναίκες δεν με απασχολεί, έτσι κι αλλιώς όπου και να πας σαύρες έχει αυτή την εποχή.  Οι γεμάτες και οι χοντρές έχουν πέσει σε νάρκη ή πάνε στην Θάσο διακοπές.  Εγώ πάλι ζουμπουρλού, δεν μασάω πια με αυτά.  Ζαργάνα βλέπεις. - Απο άντρες λοιπόν είχε τα πάντα.  Οι πιο όμορφοι άντρες ήταν gay.  Εννοείται πως θα ήταν gay.  Οι περισσότεροι gay αν όχι όλοι είναι όμορφοι.  Δεν είναι όμως όλοι οι όμορφοι gay.  Κι αυτό αποδεικνύει πως αν θέλει κάποιος άντρας μπορεί να γίνει πολύ όμορφος.  Όλοι μπορούν.  Η τρίχα πουλόβερ είναι πια passe, και δεν προσδιορίζει την τεστοστερόνη κάποιου ούτε τις επιδόσεις του στο κρεβάτι.  Οπότε νομίζω ότι ήρθε ο καιρός να σουλουπωθείτε λίγο.  Το να έχετε λίγο στυλ δεν είναι κακό.  Το να γυρίζετε σαν τα γουρούνια πάλι είναι.

Εκτός απο τους πανέμορφους γκεί λοιπόν είχε πολλούς ανδρο-πλάτανους, ξέρεις αυτούς τους δυσκίνητους τρίγωνους, ευγενική χορηγία των τοπικών γυμναστηρίων κι όχι μόνο, οι οποίοι μετά το σολάριουμ γκαγκανιάζουν απο τον ήλιο και παίρνουν αυτό το «σαπιο-δερματί» χρώμα και συνήθως φοράνε ή κοντό σορτάκι για να φαίνεται η αποτρίχωση με κερί που έχουν κάνει σε όλο το πόδι παρακαλώ, ή λουλουδάτη μακριά βερμούδα γιατί κάποιος είπε ότι τους ψηλώνει.  Αυτοί που είδα εγώ είχαν καταπληκτικά πρόσωπα.  Μόλις όμως κάνανε να σηκωθούνε απο τις ξαπλώστρες που είχαν λουφάξει θύμιζαν λίγο απο τον Σιντ τον βραδύποδα στο Ice Age.  Κρίμα τα παλικάρια, κρίμα.  Δίπλα τους εννοείται δέσποζε πάντα μία σαύρα - γλάστρα.  Ή ένας άλλο ανδρο-πλάτανος.  Ποτέ μόνοι, πάντα με παρέα.  Υποθέτω πως ο έξτρα χρειάζεται γιατί αν πέσει, μετά δεν μπορεί να σηκωθεί.

Γενικά οι φάτσες που έβλεπες στο νησί σου έμεναν ανεξίτηλες.  Πρώτος και καλύτερος ο animateur - ιδιοκτήτης του Tropicana στο Paradise που είναι ίδιος ο Τσουκαλάς, ξέρεις,  αυτό ο τριχωτός με το μαλλί Θέμη Αδαμαντίδη δεκαετίας 80 που βρίζει και φωνάζει συνέχεια για τον Ολυμπιακό.  Φώναζε, έκραζε, και χόρευε με ένα αυτοσχέδιο στεφανι με τεράστια λουλούδια στο κεφάλι το οποίο ήταν στερεωμένο πάνω σ' ένα μαύριο κασκόλ και στο τελείωμα είχε δεμένο ένα cd.  Ναι ένα cd, σαν αυτά που βάζουν στα μπαλκόνια για να μην πλησιάζουν τα πουλια.  Πώς και γιατί θα σε γελάσω.  Υποθέτω ότι υπήρχε κάποιο concept πίσω απ' όλα αυτά, το οποίο εγώ δεν γνωρίζω.  Κι εκεί που σταμάταγες να χαζεύεις τον Τσουκαλά, έβγαινε ο dj Sascha, ο οποίος ήταν ένας καραφλός με ένα στρινγκ εσώρουχο το οποίο μπροστά κατέληγε σε μία προβοσκίδα και τριβόταν με μία χορεύτρια πάνω σε ένα πάσο.  Δεν ξέρω γιατί τον θεωρείται dj αφού το μόνο που έκανε ήταν να λέει ήταν "everybody dance now" και "Mykonos", ενώ τίναζε την προβοσκίδα του στον κόσμο.  Ο dj Sascha λοιπόν για τις επομενες 3 ώρες δεν σταμάτησε να μιλάει και να τινάζει την προβοσκίδα του.  Υποθέτω πως το περιεχόμενο της θα είχε γίνει σφεντόνα στο τέλος της ημέρας.  Αλήθεια του κολλάνε βαρέα και ανθυγιεινά αυτού;

Πάω να φύγω, πέρασε η ώρα.  Μην  φύγεις, έχει κι άλλο!  I'll be back for more...

Το ξέρω πως άργησα για το δεύτερο μέρος, αλλά είναι η πανσέληνος που μ' εχει στείλει σε άλλο σύμπαν και ο Θεός της τεμπελιάς με έχει δαιμονίσει κανονικά...

Λοιπόν που ήμασταν;  Α, ναι στο ταξίδι μου στην Μύκονο.  Ναι,  η αλήθεια, ότι δεν ήταν και το ταξίδι του αιώνα.  Στην Μύκονο πήγα, δεν πήγα στο Vegas.  Όλη η Ελλάδα έχει περάσει απο εκεί, με την καλή και με την κακή έννοια.  Αλλά σε σχέση με όλα τα βαρετά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό πιστεψέ με η Μύκονος ήταν Vegas. 

Στο νησί λοιπόν συνάντησα δύο πολύ αγαπημένους φίλους.  Δύο μεγάλα σούργελα.  Κι ένα εγώ τρία.  Μεγάλα νούμερα.   Η τέταρτη της παρέας ήταν η πιο σοβαρή για να κρατάει τις ισορροπίες και σε περίπτωση που χρειαστεί να πληρώσει την εγγύηση για να μας βγάλει ή απο την φυλακή ή απο το Δαφνί.  Ευτυχώς δεν χρειάστηκε ούτε το ένα ούτε το άλλο, γιατί δεν παρεκτραπήκαμε καθόλου.  Δυστυχώς. 

Το μέρος στο οποίο μείναμε ήταν μαγευτικό. Βοτσαλάκι το λέγανε (www.votsalaki.gr).   Με θέα στο απέραντο γαλάζιο, σε σημείο που δεν το βαράει ο αέρας, με μία πισίνα στο ίδιο επίπεδο με τον ορίζοντα.  Με φανταστικό design, πολύ καλό service και ο γιος της ιδιοκτήτριας και αρχιτέκτονας του κτίσματος ΚΟΥΚΛΟΣ!  Γαμπρός με προίκα σκέφτηκα και χάρηκα.  Έχω κι εγώ κάτι κτήματα στο Μοροέργο, αυτά είναι! Θα μου τα χτίσει τσάμπα και θα μείνουν και στην οικογένεια.  Βέβαια, το αγόρι, στα 2 πρώτα λεπτά συνομιλίας που είχαμε, ανάφερε το γεγονός ότι έχει κοπέλα, λες και τον ρωτήσαμε, ή ακόμη χειρότερα λες και μας ενδιέφερε.  Που μας ενδιέφερε, αλλά δεν θέλαμε να το δείξουμε.  Τις 3 επόμενες φορές που συναντηθήκαμε κατά την διάρκεια των διακοπών μας, μας ανέφερε 3 φορές την κοπέλα του η οποία στο μυαλό μου είναι μία σαύρα με νοημοσύνη κότας.  Αν πάτε ποτέ κατά εκεί, να ζητήσετε τον Κωνσταντίνο.  Θα με θυμηθείτε.  Μόνο αν πάτε, θυμηθείτε να πάρετε καμιά ωτοασπίδα μαζί, εκτός κι αν είστε τρελά party animals, γιατί όλα τα beach bar της γειτονιάς βαράνε 24 ώρες το 24ωρο ανελέητη house κι όχι μόνο.  Οι διπλανοί μας το ευχαριστήθηκαν πολύ, εγώ πάλι γκρίνιαζα.  Οι διπλανοί μας βέβαι κάνανε και σεξ 24 ώρες το 24ωρο απ' ότι κατάλαβα και τους έδινε ρυθμό.  Εγώ πάλι όχι.  Ωραίος και ο διπλανός γείτονας.  Η γειτόνισσα μέτρια πως το σαυρέ.  Τι άλλο θα ήταν;  Τα συμπεράσματα λοιπόν είναι 2.  Πρώτον.  Το βοτσαλάκι προσελκύει ότι κυκλοφορεί σε straight αρσενικό στην Μύκονο και μάλιστα ωραίο.  Δεύτερον.  Όλες οι γυναίκες που υπάρχουν σ' αυτή την γη και δεν συμπαθώ είναι σαύρες.  Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Αυτό που θυμάμαι πιο πολύ απο το νησί και μου λείπει είναι οι παραλίες και οι θάλασσες.  Δεν είδα πολλές αλλά όσες είδα ήταν φανταστικές.  Υποθέτω πως αν έρχεσαι απο οπουδήποτε αλλού εκτός απο την Αθήνα οι ξαπλώστρες και οι τιμές στην παραλία μπορεί να σου φανούν ακριβές, αλλά εμείς εδώ έχουμε συνηθίσει.  Κι εγώ στην αρχή μόλις πλήρωσα 5,5 ευρώ την ξαπλώστρα έπαθα ένα μίνι εγκεφαλικό αλλά μετά σκέφτηκα μια ζωή την έχουμε, δεν θα κάτσω να σκάσω.  Μετά την τρίτη μπύρα άρχισα να υπολογίζω σε πόσες μπύρες θα μου ζητήσουν το αριστερό μου νεφρό.  Και πάλι.  Έλα μωρέεεε....  Γι αυτό έχουμε 2 νεφρά.  Για να δίνουμε το ένα όπου χρειαστεί ανάγκη.  Γιατί έτσι μας αρέσει. 

Λόγω ΔΝΤ γενικά επικρατούσε ένα κλίμα οικονομίας.  Στην «Παράγκα» όταν ήμασταν και ήταν όλα τα ταβερνάκια με τα θαλασσινά πίσω απο τις ξαπλώστρες μας, έγινα για λίγο Oliver Twist.  Περνούσα απο τα τραπέζια και κοιτούσα τα αχνιστά μύδια και τις γυαλιστερές και έπαιρνα το ύφος εγκαταλελλειμένου κουταβιού, αλλά κανείς δεν μου έδινε σημασία.   Σε κανά δυο μεσόκοπους είπα να κάνω τα γλυκά μάτια, αλλά με πρόλαβε μια σαύρα.  Πολύ σουξέ τ' αχνιστά μύδια.  Μετά με πήρε χαμπάρι η παρέα μου και ήρθε και με μάζεψε.  Ο ήλιος, η θάλασσα και η πείνα που σου προκαλούν σε κάνουν να κάνεις πράγματα που δεν το περίμενες ποτέ.  Άντε και τα μπυρόνια που έχεις καταναλώσει πριν. 

Η βραδυνή ζωή της Μυκόνου είναι πολύ θορυβώδης για τα δικά μου γούστα.  Παρ' όλο που πήγα καθημερινές δεν άντεξα τον πολύ χαμό.  Χάζεμα και περπάτημα στα Ματογιάννια για να δεις τι φοριέται, τι κυκλοφορεί και με τις θα συνεχίσεις το βράδυ σου.  Μία βόλτα απ' το Caprice κλασικά για να μπερδευτείς με τον κόσμο και να κάνεις καμιά νέα γνωριμία, ποτάκι στο Scarpa και κοκτέιλ και χoρό στο Jackie O'.  Το τελευταίο το λάτρεψα.  Straight friendly μαγαζί με drug queen show και διάθεση λίγο απο Studio 54.  Τρομερά cocktails με μία μπάρα όμως που απο διάθεση και συμπεριφορά σε απογοητεύει.  Είναι όμως όλος ο άλλος κόσμος που σε φτιάχνει και δεν τους χρειάζεσαι.  Ιδανικός τόπος για γνωριμίες και πάνελ κουτσουμπολιού! Ό,τι ακριβώς ζητάω δηλαδή! Πολύς κόσμος μετά πήγαινε στο Cavo Paradiso.  Εμείς δεν χρειάστηκε να πάμε, έτσι κι αλλιώς βλέπαμε κι ακούγαμε απο το μπαλκόνι μας.  Στο τσακ ήμουν να πάρω την αστυνομία ή να τηλεφωνήσω και να πω ότι έχει το μαγαζι έχει βόμβα αλλά μετά σκέφτηκα πως έχω τα χρυσά χρόνια άνω των 60 για να κάνω τέτοιες κατινιές οπότε ας κάνω τόπο στην οργή.  Θ' αναπληρώσω τον ύπνο μου στην Αθήνα, όσο παράλογο κι αν ακούγεται...

Δεν θέλω να το παραδεχτώ αλλά μου λείπει το νησί.  Και δεν έκανα όλα όσα ήθελα.  Δεν μέθυσα, δεν τσακώθηκα, δεν ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά.  Θα ξαναπάω όμως.  Έχω unfinished business εκεί και κόσμο που με περιμένει.  Γιατί μπορεί μπορεί να μην έκανα φασαρία, αλλά σίγουρα έκανα εντύπωση!

Τώρα κανονίζω ταξίδι με νέες παρέες για νέους προορισμούς.  Για που και με ποιους δεν ξέρω ακόμα.  Είπαμε, έτσι για αλλαγή να αφήσω την καταναγκαστική ανάγκη οργανωτικότητας στην άκρη.  Το πολύ όμως μέχρι Σεπτέμβριο.  Άντε Οκτώβριο.  Γιατί Νοέμβριο φεύγουμε για Παρίσι, θα μας βάλουν απουσία, μην ξεχνιόμαστε!

Γκρινιάζω άρα υπάρχω.  Είμαι σχεδόν σίγουρη πως αν οι γυναίκες (κι εγώ πρώτη και καλύτερη βεβαίως βεβαίως!) διοχετεύαμε όλη την ενέργεια και τον χρόνο που γκρινιάζουμε καθ' όλη την διάρκεια της ζωής μας σε κάτι άλλο, θα είχαμε καταφέρει πρώτον να κυβερνάμε κι επίσημα τον κόσμο και δεύτερον να κατοικήσουμε σε ξένους πλανήτες, ώστε να έχουμε περισσότερες επιλογές για τις καλοκαιρινές μας διακοπές κι όχι μόνο.  Αυτή την στιγμή θα ήμασταν οι βασίλισσες του ηλιακού μας συστήματος, αν και πάλι η αλήθεια είναι πως πιστεύω πως και σ' αυτή την περίπτωση θα βρίσκαμε κάτι για να γκρινιάξουμε... Και μην ακούς κανέναν.  Η γκρίνια δεν έχει καμία διακριτική γοητεία.  Όποιος το είπε αυτό, ήθελε ή να σε πηδήξει ή να σε κάνει να σκάσεις. 

Εγώ είμαι η πρώτη και η καλύτερη.  Γκρινιάζω πολύ.  Κι εγώ λέω στον εαυτό μου ότι η γκρίνια είναι κομμάτι της γοητείας μου, αλλά ξέρω πως δεν πήθω κανέναν.  Βέβαια όσο γκρινιάζω, τόσο είμαι αλλεργική στην γκρίνια.  Και δυστυχώς δεν έχω διπλωματικούς τρόπους, οπότε αντιδρώ ή με φωνές, ή με βρισιές, ή με σφαλιάρες ή παίρνω τα κουβαδάκια μου και πάω σε άλλη παραλία, για πάντα και χωρίς επιστροφή!

Τώρα που μπήκε το καλοκαίρι και οι σαύρες (βλ. Το προηγούμενο Post «το καλοκαίρι έρχεται... τα μυαλά μου φεύγουν») έχουν βγει απο τις τρύπες τους, το μόνιμο νιαούρισμα που ακούω στ' αφτιά μου είναι ότι οι άντρες κοιτάζουν μόνο κώλους και βυζιά και ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι η εξωτερική εμφάνιση και τα λοιπά και τα λοιπά.  Και ότι για να βρεις άντρα την σήμερον ημέρα, πρέπει να είσαι ψιλή, αδύνατη, με στητό κώλο, μεγάλα βυζιά, έξυπνη, επιτυχημένη, ανεξάρτητη, νοικοκυρά, ερωμένη, μάνα και πολλά πολλά άλλα.  Εγώ βασικά διαφωνώ.  Αν είσαι ψηλή, αδύνατη, με στητό κώλο και μεγάλα βυζιά βρίσκεις αμέσως γκόμενο.  Αν είσαι και χαζή ακόμη πιο εύκολα.   Τι να κάνουμε, οι άντρες είναι τα πιο απλά πλάσματα στον κόσμο και δεν πρόκειται ν' αναλύσουν την τρίχα και να την κάνουν τριχιά.  Αν τους κάνεις κούκου καλώς.  Αν όχι, δεν πρόκειται να το αναλύσουν.  Δεν πρόκειται να κοιτάξουν ούτε την επιτυχία σου, ούτε το μυαλό σου, ούτε τα λεφτά σου (εκτός κι αν έχεις πολλαααααα λεφτάααααα, όπου σε αυτή την περίπτωση δεν έχει να κάνει με το φύλο...).  Απλά θα ψάξουν να βρουν μία άλλη που να τους κάνει κούκου.  Ακόμη κι αν προχωρήσουν μαζί σου, όταν σταματήσει να τους κάνει κούκου μαζί σου, θα βρουν άλλη να τους κάνει.  Ή θα φύγουν.  Το πρώτο είναι πιο συνηθισμένο, γιατί η αλλαγές δεν είναι και το πιο αγαπημένο των αντρών, οπότε θα κοιτάξουν να συνδιάσουν και τα δύο.  Όταν πια τους πιάσεις να ψεύδονται θα κάνουν θεαματική έξοδο. 

Τώρα τι τους κάνει κούκου;  Αυτό που βλέπουν τα μάτια τους.  Μπορεί να τους βοηθήσει και λίγο η ακοή τους αλλά κατεξοχήν αποφασίζουν τα μάτια τους και ο Στρατηγός εκεί κάτω.  Πιο πολύ ο Στρατηγός, γι αυτό και τα μάτια τους συνήθως σταματάνε στα βυζιά σου.  Κι αν τα βυζιά σου είναι στητά, τότε δεν πας να λες ν' αναλύεις και το σύνταγμα της χώρας, απλά δεν σ' ακούει... Όλα τ' άλλα προσόντα για τα οποία παλέυεις, όπως το χιούμορ, την  μόρφωση, ή  την νοικοκυρωσίνη και τα λοιπά και τα λοιπά θ' αρχίσει να τα εκτιμάει αφού δει τις επιδόσεις σου στο κρεβάτι.  Αν τα καταφέρεις εκεί, τότε εκεί σε θέλω μάναμ'!!!! Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα και για τους δυνατούς λύτες! Εκεί θα σου χρειαστούν όλα τα παραπάνω, συν μια δόση πουτανιάς και καπατσοσίνης... Εξάλλου γυναίκα θα πει τσαχπινιά, πουτανιά και ξυράφι μυαλό!!! Το έχει πει και ο Αριστοφάνης!

Το τι κάνει κούκου στον καθένα βέβαια δεν θα το κρίνω εγώ... Περι ορέξεως ουδής λόγος!

Έτσι που λες.  Οι άντρες είναι τα πιο απλά πλάσματα σε αυτόν το κόσμο και ζητάνε επίσης πολύ απλά πράγματα.  Σεξ, φαί και μπάλα (ή οποιοδήποτε άλλαο πανιλήθιο αντρικό χόμπυ).  Αν τους παρέχεις και τα 3 μπορείς να τους έχεις ευτυχισμένους για δικούς σου για πολύ καιρό.  Εμείς οι γυναίκες πάλι είμαστε.... Πυρ γυνή και θάλασσα.

Οι άντρες αγαπάνε με τα μάτια και οι γυναίκες με τ' αφτιά λένε.  Αλήθεια κατά 50%.  Εκτός κι αν μέσα απο άλλη οπτική γωνία δούμε ότι μία γυναίκα ερωτεύεται τον ήχο μιας Porsche ή το γκλιν γκλον που κάνουν τα γυαλιστερά χρυσά νομίσματα ή το πως ακούγεται το ονομά της όταν την αποκαλούν «Κυρία Προέδρου» για παράδειγμα.  Ναι ακόμη και σ' αυτές τις περιπτώσεις οι γυναίκες αγαπάνε με τ' αφτιά.  Και με τα χέρια. 

Εντάξει, η αλήθεια είναι ότι αν μας πεις δύο ρομαντικές βλακείες, τονώσεις λιγάκι την μονίμως πεσμένη αυτοπεποιθησή μας, κάνεις και κανά δυο κολπάκια απο αυτά που γράφουν τα γυναικεία περιοδικά, τότε μας έχεις κάνει δικές σου.  Εκεί αγαπάμε με τ' αφτιά.  Όταν όμως δεν συμβαίνει αυτό, όταν γνωρίσουμε κάποιον θα τον περάσουμε μέσα απο 40 κύματα μες στο μυαλό μας.  Πώς είναι;  Χμμμ, το βλέπω θα καραφλιάσει σε λίγα χρόνια.  Όλο το λίπος στην κοιλιά το παίρνει.  Αυτό μου έλειπε να μείνω χήρα στα 40 μου.  Θερίζουν τα εμφράγματα.  Χμμμ, μόνο τόσα βγάζει;  Καλά έχω τα δικά μου λεφτά, και είμαι ανεξάρτητη, αλλά τι εγώ θα βγάζω όλα τα έξοδα;  Κανένα δωράκι δεν θα μου παίρνει;  Τι;;;  Είναι απο χωριό;  Ρε ουστ βλάχε! ... Και άλλα πολλά πολλά τέτοια!  Αφού έχουμε απαριθμήσει όλα του τα κουσούρια, στο τέλος σου κάνει ένα κοπλιμέντο και τα ξεχνάς όλα!

Εγώ πάλι ερωτεύομαι με τα μάτια και αγαπάω με τα αφτιά! Τα κάνω όλα και συμφέρω! Τον τελευταίο καιρό βγαίνω με τον Μ. που τον γνώρισα μέσω της δουλειά μου.  Μιλούσαμε πάρα πολύ καιρό στο τηλέφωνο χωρίς να έχουμε συναντηθεί ποτέ και όταν πια μου ζήτησε να βγούμε, πριν πια συναντηθούμε, παρ' ολο που μου άρεσε τρομερά σαν χαρακτήρας, ήμουν σίγουρη, πως αν ήταν έστω και λιγο κάτω από αυτό που είχα φανταστεί, την επόμενη φορά θα ήμουν στο τηλέφωνο πολύ τυπική και αποφασισμένη να μην ξαναψάξω τον έρωτα στον χώρο της δουλειάς!  Ευτυχώς για μένα, τα μάτια μου χαρήκανε πολύ όταν βγήκαμε και τώρα χαίρονται τα πάντα μου όταν τον βλέπω.  Είναι φανταστικός τύπος και μου ξυπνάει μια μικρούλα δόση ανασφάλειας, έτσι ακριβώς όπως μου αρέσει.  Είμαι όμως σίγουρη πως όσο καταπληκτικός τύπος κι αν είναι, αν δεν μου άρεσε οπτικά, δεν θα του έδινα άλλη ευκαιρία, όσα κοπλιμέντα κι αν έκανε, όσα λουλούδια κι αν έστελνε.  Τα έχουμε ξαναπεί.  Είμαι πεζή και κοιτάζω μόνη τα sixpack, τι να κάνουμε;  Εννοείται πως δεν του έχω πει τίποτα για την Ζαργάνα, άσε μην μας λακίσει...

Τελικά, όπως και να το δεις το θέμα, άντρες γυναίκες, άλλοι βλέπουνε, άλλοι ακούνε και άλλοι που απλά κουράστηκαν κάθονται και παρακολουθούνε την ζωή να περνάει γύρω τους.  Ας σταματήσουμε να γκρινιάζουμε, καλοκαιράκι είναι, ας βγούμε έξω, ας κοιτάξουμε, ας ακούσουμε, ας μιλήσουμε, ας ερωτευτούμε κι εννοείται πως ... θα χουφτώσουμε! Γιατί καλή η όραση και η ακοή, αλλά η αφή είναι αυτή που κάνει την διαφορά! Κι αν μετά το κορμί σε πιάσει και στην καρδιά σου, τότε it's just fabulous!!!!! (που λέει και η φίλη μου η Carrie...)

Αυτό είναι.  Μπήκε κι επίσημα το καλοκαίρι! Αν και μέχρι πέρυσι ήμουν φανατική του χειμώνα, φέτος έχουν αλλάξει πολλά πράγματα.  Γενικά υφίσταμαι μία μετάλλαξη φέτος και ό,τι κοροϊδευα εννοείται πως το λούζομαι και το ευχαριστιέμαι.  Αλλά απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έτσι είμαι.  Κάνω δηλώσεις, διαδηλώνω για τις πεποιθήσεις μου κυριολεκτικά και μεταφορικά και μέσα σε 6 μήνες είμαι άλλος άνθρωπος που πιστεύει άλλα πράγματα και μάχεται τα παλιά.  Σταθερότης μηδέν.  Σε όλους τους τομείς.  Το μόνο σταθερό πράγμα πράγμα πάνω μου είναι η ασταθειά μου.  Δυο λαλούν και τρεις χορεύουν κοινώς.  Ό,τι του φανεί του ΛωλοΣτεφανή.  Και άλλες τέτοιες παροιμίες κατά τις οποίες σου λένε εμμέσως πλην σαφώς, ότι την βγάζεις δεν την βγάζεις την δεκαετία, έξω απο τα κάγκελα.  Μπορεί εκεί μέσα να είναι και καλύτερα, δεν ξέρεις ποτέ.  Όλοι την ημέρα μαστουρωμένος χωρίς να πληρώνεις τίποτα και με τις ευλογίες του κράτους.  Δεν ακούγεται κακό...

Το καλοκαίρι λοιπόν δεν μου άρεσε ιδιαίτερα μέχρι πέρυσι, γιατί πρώτον με άγχωνε.  Κάτι σαν τα Χριστούγεννα ένα πράγμα.  Είναι καλοκαίρι.  Πρέπει να πας διακοπές.  Πρέπει να περάσεις τέλεια.  Πρέπει να μαυρίσεις.  Πρέπει να ερωτευτείς.  Απ' όλα τα παραπάνω, μόνο διακοπές πήγαινα.  Και σε αυτές δεν πέρναγα και καλά στο τέλος.  Ήταν υψηλές οι απαιτήσεις Άρη μου και στο τέλος έτρωγα τα μούτρα μου.  Καλά να ερωτευτώ, ούτε που πλησίασα.  Το καλοκαίρι των μεγάλων μου ερώτων έτυχε να το περάσω στην Αθήνα, όπου ήταν και το καλυτερό μου.  Βέβαια έχουν περάσει αιώνες απο τοτέ, οπότε δεν πιάνεται.  Δεν μπορούσα να καταλάβω απο που πηγάζει όλη αυτή η αισιοδοξία και το κέφι όλων των ανθρώπων γύρω μου.  Όλο το καλοκαίρι κάνεις οικονομια για να πας μία εβδομάδα διακοπές, όπου πας, εύχεσαι να περάσεις καλά, αλλά συνήθως οι προσδοκίες σου πέφτουν κατά πολύ έξω.  Και στο ενδιάμεσο κάνεις σχέδια τα οποία δεν τα πραγματοποιείς. Σαββατοκύριακα, τριήμερα, κοσμικές εξόδους, μίνι εκδρομές, αλλά στο τέλος, μία ο καύσωνας, μία η αύξηση της βενζίνης, μία που πλακώνεσαι με τους κολλητές σου, στο τέλος κάθεσαι στο σπίτι και βλέπεις τις επαναλληψεις του Ρετιρέ.  Και αναρωτιέσαι:  Τελικά είναι στραβός ο γυαλός, ή στραβά αρμενίζουμε; (είναι η μέρα της παροιμίας σήμερα...)

Εκτός απο τα καλοκαιρινά σχέδια που δεν πραγματοποιούνταν ποτέ υπήρχε και το φαινόμενο της σαύρας.  Ναι ναι,  της σαύρας.  Όπως το καλοκαίρι με τις ζέστες όλες οι σαύρες βγαίνουν απο τις τρύπες του, έτσι και όλα τα μικρά και τα μεγάλα Ξ. που συνήθως τους χειμερινούς μήνες δεν μπορούν να εκφραστούν, λόγω της πολυπλοκότητας και της μαζικότητας των ρούχων, με το που πιάσουν οι πρώτες ζέστες, πετάνε όλα όσα τους βαραίνουν απο πάνω τους και βγαίνουν με τα σορτσάκια τους και τα τριγωνάκια τους να μας κάνουν τα νεύρα σκοινιά.  Και αν ανήκεις στην κατηγορία της μίνι μπαλότσας και άνω όπως η αφεντια μου, τότε για τους επόμενους 3 μήνες είναι σαν να έχεις περίοδο κάθε μέρα.  Ζηλεύεις και φθονείς τρελά, βρίζεις και καταριέσαι, γιατι πάνω απ' όλα είσαι γυναίκα κι εννοείται πως η ανασφάλεια σου ανεβαίνει μαζί με τον υδράργυρο, και αρχίζεις να διαδίδεις κάθε είδους φήμη και δοξασίες για την κάθε μικρή Ξ. που γλυκοκοιτάζει το αντικείμενο του πόθου σου. Ακόμη κι αυτές που δεν σε απειλούν τις βρίζεις, γιατί υπάρχουν.  Εννοείται, πως αν ήσουν κι εσύ στα κιλά τους, θα κυκλοφορούσες όλη την ημέρα γυμνή, αλλά δεν μιλάμε για εμάς τώρα, αλλά για τα μικρά και τα μεγάλα Ξ.  Κοινώς τις σαύρες.  Στο τέλος καταλήγεις στην Αιδυψό για λουτρά μαζί με τα ΚΑΠΗ του Αιγαλέω, όπου εκεί δίπλα στις γιαγιάδες απλά δείχνεις σαν δροσοσταλιδα.  Γιατί ως γνωστόν, στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος...

Μέσα στο πλαίσιο της μεταλλαξής μου, φέτος άρχισα να έχω και διαφορετική στάση απέναντι στο καλοκαίρι.  Υποτίθεται βέβαια ότι μεγαλώνω, σοβαρεύω και αλλάζω προτεραιότητες.  Μπααααα.... Κολοκύθια.  Υποθέτω πως επιτέλους τώρα μετά απο 6 χρόνια που οι Ταυροι  βγήκαμε  απο τον ανάδρομο Ερμή άλλαξε η διαθεσή μας.  Φέτος δεν θέλω να κάνω σχέδια.  Δεν κανονίζω διακοπές.  Αν και έχω μία εξαναγκαστική διαταραχή με την οργάνωση, νομίζω πως θα τα καταφέρω.  Θέλω ν' ακολουθήσω απλά την διαθεσή μου και την παρέα μου.  Τι κι αν προκύψει και δεν πάω πουθενά;  Σιγά τα ωα... Θα κάνω διακοπές στην Αθήνα.  Εδώ άλλοι πληρώνουν ένα σκασμό λεφτά για να έρθουν εδώ, κι εγώ θα παραπονιέμαι;  Η Ανάβυσσος και το Σούνιο κοντά είναι, το αμαξάκι μου το έχω, κι αν ακόμη δεν έχω παρέα, παίρνω το βιβλιαράκι μου και το mp3 μου και το παίζω ελεύθερη και ωραία (και πολιορκημένη εννίοτε!). 

Ακόμη και τα Ξ.  για κάποιο λόγο δεν μ' ενοχλούν τόσο φέτος. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι πια έχουν αλλάξει και τα γούστα μου στην επιλογή της παραλίας και της νυχτερινής ζωής, αλλά και πάλι, σαν κάτι να έχει αλλάξει.  Μην είναι που φέτος είναι η χρονιά μου, μην είναι πως  σκέφτομαι ότι μπορώ να κατακτήσω έναν άντρα και με το μυαλό μου, μην είναι που βρήκα μια άκρη και μπορώ να εφοδιαστώ με πολλά roofies οπότε μπορώ ανα πάσα στιγμή να ναρκώσω το αντικείμενο του πόθου μου και να περάσουμε καλά, θα σε γελάσω. Το σίγουρο είναι ότι κάτι έχει αλλάξει προς το καλύτερο. Εκτός αυτού, ξέρω πως αν ζηλέψω καμία τόσο πολύ, μπορώ απλά να την φωτογραφίσω και μετά την κράξω μέσα απο το blog μου.  Αξιοπρεπές όχι, ευεργετικό ΝΑΙ!

 Η αλήθεια είναι ότι έχω εστιάσει το βλέμα μου στα αρσενικά Ξ. με τους γραμωμένους κοιλιακούς και το ωραίο μαύρισμα.  Και δεν ντρέπομαι καθόλου να παραδεχτώ πως ναι, ξερογλύφομαι στην παραλία όταν περνάει το μελαχρινό αρσενικό με six pack.  Εγώ το έχω πει.  Ο άντρας των ονείρων μου πρέπει να είναι πανέμορφος, να έχει τουπέ, να έχει πρόβλημα με την δέσμευση, να είναι εγωιστής και γενικά να μου κάνει την ζωή δύσκολη.  Ναι μου αρέσουν τα δύσκολα, και είμαι τόσο ρηχή όσο δεν παει άλλο, αλλά τι να κάνουμε;   Και ο Π. κάπως έτσι είναι, με την διαφορά ότι συνδιάζει και μυαλό, χιούμορ και ότι μαζί τους είμαι απόλυτα ο εαυτός μου, αλλά που θα πάει κάποια στιγμή θα ξεστραβωθεί και θα δει.  Βέβαια και να μην δει, ένα roofies δρόμος είναι μέχρι την καρδιά του.  Έτσι κι αλλιώς μια δεκαετία μου μένει έξω απο τα κάγκελα, τουλάχιστον να την ευχαριστηθώ όπως της αρμόζει!

Λοιπόν, επίσημα ξεκινάει σήμερα κι αυτό το καλοκαίρι.  Εγώ σας εύχομαι λοιπόν φέτος να περάσετε όλοι όπως εσείς νομίζετε καλύτερα, να ερωτευτείτε, να αγαπηθείτε, να γ@@@@@@ (με την καλή έννοια πάντα), να διασκεδάσετε, να ταξιδέψετε, να πιείτε, να μεθύσετε, να δοκιμάσετε νέες γεύσεις και νέες εμπειρίες και να κάνετε όλα αυτά που ίσως να μην έκανα ούτε κι εγώ!  Και μην ξεχνάτε:

ΟΧΙ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΟΧΙ ΠΛΑΣΤΙΚΑ ΣΕ ΘΑΛΑΣΣΕΣ ΚΑ ΑΚΤΕΣ

Για να τις χαιρόμαστε μαζί και αυτό το καλοκαίρι!

Και να με διαβάζετε, εεεεεε?

Ααααα, δεν μπορώ να πω οι άντρες φίλοι και αναγνωστες μου σκοτώθηκαν να με εξυπηρετήσουν και να με βοηθήσουν να ολοκληρώσω κι αυτό το post! Απο την ώρα που δημιοσιεύτηκε το προηγούμενο και ζήτησα να μου στείλουν τις ιστορίες τους ώστε να πω και την δική τους εκδοχή για  τα Συμβάντα Ερωτικού Ξενερώματος, ούτε φωνή ούτε ακρόαση.  Τίποτα... 

Έστυψα κι εγώ το μυαλό μου προσπαθώντας να θυμηθώ τις καλύτερες ιστορίες που μου έχουν διηγηθεί κι όπου είχα κενά έπαιρνα τηλέφωνο.  Και όταν ανέφερα το γεγονός ότι θέλω να χρησιμοποιήσω την ιστορία για το μπλογκ μου ανώνυμα εννοείται, όλων λυνόντουσαν οι γλώσσες και μπίρι μπίρι μπίρι δεν λέγανε να σταματήσουν.  Τελικά τα 15 λεπτά της διασημότητας που αναλογούν σε όλους εξαντλήθηκαν για τους φίλους μου και συνεντευξιαζομενούς μου.  Απ' όλη την εμπειρία αυτή έχω να σημειώσω δύο πράγματα.  Πρώτον ότι οι φίλοι μου είναι μεγάλα ψώνια και δεύτερον ότι τελικά όσο αφορά το σεξ δεν έχει σημασία το φύλο, αλλά «αν το' χεις ή όχι».  Και οι παρακάτω περιπτώσεις σίγουρα δεν το έχουν...

Όταν η Κατίνα Παξινού συναντά την Μιμή Ντενίση

Σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα των αντρών φίλων μου, καταλαβαίνουν πότε και πώς μία γυναίκα προσποιείται στο σεξ.  Επίσης ισχυρίζονται ότι το γεγονός ότι θέλουν και τους ενδιαφέρει να ικανοποιήσουν την γυναίκα κατά την διάρκεια του σεξ, δεν είναι αστικός μύθος.  Ότι εκτός απο την πάρτη τους σκέφτονται και το άλλο άτομο (ή δύο ή τρία ανάλογα)  που είναι στο κρεβάτι (ψυγείο, πάτωμα, αυτοκίνητο κτλ) μαζί τους.  Όταν λοιπόν εμείς οι γυναίκες για τον Α ή Β λόγο αρχίζουμε το ρεσιτάλ ερμηνείας, ίσως θα πρέπει να γίνουμε λίγο πιο προσεκτικές.  Τα επιφωνήματα «με πεθαίνεις», «τι μου κάνεις μάνα μου», «έλα παιχταρά μου» και άλλα τέτοια, θεωρούνται κλασικό μονόπρακτο απο την σχολή της Μιμή Ντενίση και απορρίπτονται δια ροπάλου.  Επίσης υαχές και κραυγές άνω των 5 ντεσιμπέλ θεωρούνται υποψήφια όχι για όσκαρ αλλά για το χρυσό βατόμουρο.  Σύμφωνα πάντα με τους άντρες φίλους μου, μπορούν να διακρίνουν και να εντοπίσουν τις ερμηνευτικές δυνατατότητες τις εκάστοτε γαμήσιμης συντρόφου και στην περίπτωση αυτή, ξενερώνουν τόσο που δεν τους ενδιαφέρει πια να την ικανοποιήσουν και πάνε πάνω κάτω μέχρι να τελείωσουν. Εμ, πέστα Χρυσόστομε! Έτσι λύνεται λοιπόν το μυστήριο του παρτάκια εραστή. Προσποιείσαι εσύ;  Κι εγώ χέστηκα! Θα κουνιέμαι πάνω κάτω και τέρμα.  Αν κουνιέσαι πάνω κάτω ρε φίλε πως θέλεις να μην προποιηθώ;  Φαύλος κύκλος... Τελικά ο παρτάκιας φέρνει την προσποίηση, ή προσποίηση τον παρτάκια; 

Το μικρόφωνο της Αλίκης

Όλοι μα όλοι οι φίλοι μου είχαν να μου πουν μία ιστορία κι επίσης να μου δώσουν οδηγίες και επεξηγήσεις για το τι ορίζει και τι σημαίνει να κάνεις το τέλειο ... πως να το πω τώρα να μην μας φάει και η λογοκρισία... το τέλειο στοματικό σέξ (τσιμπούκι δηλαδή, αλλά τέλος πάντων).   Αναφέρθηκανε στο γεγονός  ότι το το εργαλείο τους  δεν είναι μικρόφωνο ωστε να τραγουδάνε μπροστά σε αυτό, επίσης δεν είναι βόας δεν είναι κροταλίας (θα θέλανε βασικά αλλά που τέτοια τύχη!) για να τους φάει, δεν είναι χειρουργικό σωληνάκι ώστε να του κάνουν αναρόφηση και τέλος είναι ο καλυτερός μας φίλος, που αν του φερθούμε σωστά τότε μας περιμένει η καλύτερη έκπληξη (εεεεεεεεεε?????)! Επίσης απαγορεύεται δια ροπάλου να το βαφτίζουμε (αυτό είναι μοναδικό προνόμιο του ιδιοκτήτη) και να το χρησιμοποιούμε σαν μπεγλέρι τις ώρες της μεγάλης βαρεμάρας (επίσης αυτό είναι προνόμιο μόνο του ιδιοκτήτη).  Η συμβουλή που μου δώσανε όλοι είναι:  «Να βλέπετε τσόντες, πολλές τσόντες μήπως μάθετε και τίποτα απο τους επαγγελματίες!!!!» .  Προτεινόμενη ταινία: Το βαθύ λαρύγγι.  Αντε στην υγειά μας!

Τα παιδιά του Πειραιά

Κι όχι μόνο.  Θα θέλα να' χα κι ένα και δύο και τρία και τέσσερα παιδιά που έλεγε και η Μελίνα.  Η Ελλάδα κι όχι μόνο είναι πια ένα μεγάλο κρεβάτι.  Ο ένας άνθρωπος συνδέεται με τον άλλο με 6 διαφορετικούς τρόπους εκ των οποίων ο ένας σίγουρα είναι καποιος σεξουαλικός σύντροφος.  Το να κάνεις τρίο ή να μπεις σε μια πιο πολυπληθή παρέα πλέον δεν είναι τόσο ασυνήθιστο και όχι τόσο ταμπού.  Κι εγώ στην αρχή είχα τις επιφυλάξεις μου για το πόσο αυτό είναι αλήθεια, αλλά τελικά φαίνεται πώς όλοι έχουνε κάνει τουλάχιστον ένα τρίο. (Όργιο θεωρείται όταν χάσεις το μέτρημα, οπότε θεωρώ πως αυτή η περίπτωση είναι πιο σπάνια).  Έχω ακούσει πολλές ιστορίες, στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση οι άντρες φίλοι μου ήταν πολύ φιδωλοί.  Ίσως γιατί το τρίο αποτελούνταν απο 2 αγόρια και 1 κοπέλα και ίσως καποιος ήθελε να κρύψει κάτι.  Πάντως σε όλες τις περιπτώσεις άκουσα την ίδια ιστορία.  Για μία κοπέλα που ορκιζόταν «ότι δεν το έχει ξανακάνει και ότι είναι η πρώτη της φορά», αλλά οι επιδόσεις της σε σχέση με την ευχαρίστηση 2 ερωτικών συντρόφων παράλληλα,  μαρτυρούσαν πως ο κος Χταπόδης δεν χειριζόταν τα πλοκάμια του με τόση χάρη και τόση πρακτικότητα.  Η ιστορία της μαθήτριας που γίνεται πόρνη σε ένα βράδυ δεν πιάνει στην συγκεκριμένη περίπτωση και μάλιστα δρα σαν ξενερωτικός παράγοντας! Αφού το έχεις κορίτσι μου, μην το κρατάς μέσα σου!!!! Έτσι κι αλλιώς κανείς απο τους δύο δεν θα σου τηλεφωνήσει, τι σε νοιάζει;; Αν το χεις, δηλωσέ το.  Ό,τι έχει κανείς, καλό είναι ;)

Όταν η Megan Fox γίνεται Transformer

Αυτή είναι κλασική περίπτωση.  Κι έχουν δίκιο 100%.  Αν μας γνωρίσει κάποιος βράδυ ειδικά, το 70% απο αυτό που θα δει, είναι αν όχι ψέυτικο, τουλάχιστον οφθαλμαπάτη.  Ένας τύπος γνωρίζει μία ψηλή μελαχρινή, κούκλα.  Όταν φτάνει η ώρα να κάνουν σεξ, υπάρχει μία πολύ μεγάλη περίπτωση να συμβούν τα παρακάτω.  Ξεκινάει το σεξ και μέχρι να τελειώσει, ο τύπος συνειδητοποιεί ότι βλέπει μία άλλη γυναίκα.  Έχει φύγει η τρέσσα εξτένσιον απο τα μαλλιά, έχει φύγει το Push-up bra που μεγαλώνει το βυζί 2 νούμερα, έχουν φύγει τα 10ποντα, επίσης το μασαζοκαλσόν της Τζίνα Βαρώνη που το φοράς και πετας και αφαιρεί και 5 κιλά, ίσως οι ψέυτικες βλεφαρίδες και το μακιγιάζ.  Στο τέλος της βραδιάς καταλήγει με μια κοντή, χοντρή, χωρίς βυζί, χωρίς μαλλιά και με ένα μάτι κάτι ενδιάμεσο μεταξύ του Alex από το Κουρδιστό Πορτοκάλι και της Ρούλας Βροχοπούλου.  Αν το σεξ είναι καλό, τότε η ψιλοκατάσταση ψιλοσώζεται διαφορετικά... βάζεις πίσω το μασαζοκαλσόν και περπατάς και πετάς προς την έξοδο!

Τελικά δεν ξέρω τι να πω.  Άντρες γυναίκες, όλοι έχουμε κουλές ιστορίες να διηγηθούμε.  Το θέμα είναι είτε είσαι άντρας είτε γυναίκα, να το ευχαριστηθείς, να το απλοποιήσεις, να το απενεχοποιήσεις (ειδικά για τις γυναίκες), να το εμπλουτίσεις, να το διαφοροποιήσεις μα πάνω απ' όλα να το κάνεις  γιατί έτσι γουστάρεις! Γιατί ας λένε ό,τι θέλουν, το σεξ ήταν, είναι και θα είναι η μεγαλύτερη απόλαυση σε αυτη την ζωή.  Και είναι απο τις λίγες απολαύσεις που τις περισσότερες φορές είναι δωρεάν.  Γι αυτό βουρ!

Διάβαζα τις προάλες μία ιστορία σ' ένα τρομερό blog του τρελαμένου "George is your man" για την Λίζα.  Η Λίζα μία κοπέλα που γνώρισε κάποιον, τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, και όταν μετά απο πολλά και διάφορα έφτασε η στιγμή που περίμενε ν' ακούσει και να νιώσει το «Λίιιιιζαααααα Μπανάνααααα», ήρθε αντιμέτωπη με τον χειρότερό εφιάλτη κάθε γυναίκας πάνω στο κρεβάτι.  Προετοιμαζόταν το κορίτσι για αστακό και τελικά της σερβίρανε γαριδάκι.  Και όχι απλά γαριδάκι, σημιακό γαριδάκι αυτό το μικρό που δεν θέλει ούτε ξεφλούδισμα.  Το τρως ολόκληρο.  Και θες 30 τέτοια για να χορτάσεις, διαφορετικά δεν καταλαβαίνεις τίποτα. 

Είναι απο αυτές τις περιπτώσεις που τις συζητάς μετά και γελάς.  Είναι καλύτερα όταν αναφέρεσαι σε αυτές σε τρίτο πρόσωπο, σαν να μην σου έχουν συμβεί ποτέ, αλλά δυστυχώς όλες και όλοι έχουμε κάτι τέτοιο να διηγηθούμε και να ξεχάσουμε βεβαίως βεβαίως.  Και δεν γίνεται να μην το συζητήσεις γιατί σε τρώει σαν σαράκι.  Σε κυνηγάει σε στοιχειώνει.  Αφού το βγάζεις απο μέσα σου, νιώθεις ότι φεύγει η γκαντεμιά απο πάνω σου και ευελπιστείς ότι θα κάτσει στο κεφάλι της ξανθιάς απέναντι. 

Η περίπτωση της Λίζας δυστυχώς έχει χτυπήσει και την δική μου πόρτα.  Αυτοί οι τύποι είναι εκεί έξω και παραμονεύουν.  Και συνήθως σε κάνουν να νομιζεις ότι έπιασες το τζακ - ποτ. Και μετά πας να πιάσεις και ... άνθρακες ο θησαυρός! Το καλύτερο είναι βέβαια ότι σχεδόν πάντα πριν την ώρα της κρίσης υπάρχουν οι καλύτερες δηλώσεις του τύπου «θα τα δεις όλα» και 'δεν θα μπορείς να κουνηθείς' και τέτοια.  Οι γιαγιάδες μας λέγανε, «Οπου ακούς πολλά κεράσια κράτα και μικρό καλάθι κορίτσι μου», ξέρανε τι λέγανε.  Ομοιοπαθούσες κι αυτές.  Και σκέφτεσαι και προσπαθείς να θυμηθείς το άρθρο του Cosmopolitan στο εγχειρίδιο της μικρής τσούλας, στο κεφάλαιο «Ο Τσέστερ και η παρέα του», και σε πιάνει πανικός.  Και βάζεις ένα μαξιλάρι κάτω απο την μέση, βάζεις κι άλλο, βάζεις και τρίτο και στο τέλος καταλήγεις με λόρδωση σαν την Πετρούλα και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι η Πριγκήπισσα με το ρεβύθι, που της είχαν βάλει 100 στρώματα και πάλι την ενοχλούσε το ρεβύθι.  Μετά θυμάσαι την Θεϊκή ατάκα της Μιράντα που έλεγε «κάποτε έβγαινα με έναν τύπο, που τον είχε τόσο μικρό σαν αυτά τα μολυβάκια με την γόμα που έχουν οι μαραγκοί στ' αυτιά τους.  Δεν ήξερα αν θέλει να με γαμήσει ή να με σβήσει» και προσπαθείς να μην γελάσεις με τα χάλια σου.  Κι εκεί επειδή πάνω απ' όλα είσαι καλός άνθρωπος, δίνεις ρεσιτάλ ερμηνείας που ανταποκρίνεται τουλάχιστον στις υποψηφιότητες για Όσκαρ.  Τώρα στο μόνο που έχεις να ελπίζεις, είναι να μην σου κάνει την ερώτηση που σπάει κόκαλα στο τέλος «Σου άρεσε;».  Δεν φταις εσύ, εγώ φταίω που έδωσα τέτοια ερμηνεία! Θυμάσαι ότι πρέπει να κατεβάσεις τα ανοιξιάτικα απο την ντουλάπα, και ντύνεσαι και φεύγεις. Φσσσσσσσσσσς!!! Μπιπ μπιπ!!!

Είναι πολλές οι περιπτώσεις Άρη μου.  Η φίλη μου η Δ. Είχε μπλέξει με έναν τύπο που απο την πρώτη φορά ήθελε να την μυήσει στα μυστικά του μαγικού κόσμου του S&M.  Κι εγώ δεν έχω πρόβλημα, περί ορέξεως ουδής λόγος (έτσι κι αλλιώς λιγο spanking δεν χάλασε ποτέ κανέναν, χι χι χι ), αλλά καλέ μου, ακόμη δεν σε ξέρω καλά καλά, πώς ν' αρχίσω να σε δέρνω;  Κάτσε να γνωριστούμε λιγάκι καλύτερα και μετά έχει να πέσει παντόφλα που θα πάει σύννεφο! Και φαντάσου την πρώτη φορά που είναι ακόμη ερασιτεχνικά τα πράγματα κι απλά θέλει να σε δέσει, να σου κάτσει αντίστοιχα και η πρώτη περίπτωση.  Δηλαδή δεμένη με τον Τσέστερ.  Κι εκεί τι κάνεις; Εκεί ειλικρινά, λύνεσαι όπως όπως και τον αρχίζεις στα χαστούκια, ενώ παράλληλα βρίζεις την παλιοζωή που σ' εφερε εκεί που σ'έφερε.  Αυτός πάλι την βρίσκει, εσύ ξεσπάς και οι δύο φεύγετε τουλάχιστον ξαλαφρωμένοι.  Στο τέλος, του συστήνεις την Μαντάμ Μυστήρια η οποία είναι ό,τι πρέπει στην περιπτωσή του και φεύγεις.  Σε άλλη περίπτωση, μένεις κι ανοίγονται νέοι ορίζοντες μπροστά σου.  Ορίζοντες που περιλαμβάνουν πολύ βινίλ και πολλούς κορσέδες.  Άντε στην Υγεία μας!

Όλες μας έχουμε να διηγηθούμε κάτι.  Η Κ. ήταν απο τις τυχερές που είχε την τιμή να γνωρίσει κάποιον απο την νέα κατηγορία.  Μετροσέξουαλ.  Ωραίος, σέξυ, με τρομερό κορμι και γάμπες γυαλί.  Ναι, το στέρνο μου αρέσει κι εμένα να μην είναι σαν του Μπεν του αρκούδου, αλλά η γάμπα δεν γίνεται να είναι γυαλί.  Απλά δεν γίνεται.  Και να σου βάζει χέρι, γιατί χρησιμοποιείς ξυράφι και όχι κερί.  Όποιος νομίζει ότι αυτό αρέσει στις γυναίκες, πέφτει έξω.  Επίσης να είσαι σίγουρος πως έχει πέσει σε γυναίκες συναδέλφισες, δηλαδή μεγάλες τραγωδούς με τρομερές ερμηνείες.

Κάποτε είχα βγει με την Ζ. και γνώρισα κάποιον.  Παλιά βέβαια, όχι τώρα.  Πανέμορφος και πανέξυπνος.  Στο τέλος της βραδιάς παράτησα την Ζ. και πήγαμε σπίτι του.  Ωραίο σπίτι, ωραίος γκόμενος.  Jack Pot σκέφτηκα.   Στην διαδρομή πήρα κι ένα μικρό preview και σκεφτόμουν «Μεγάλα γλέντια με περιμένουν». Ναι καλά.  Για πήγαινε να δεις αν έρχομαι.  Ξεκίνησαν τα προκαταρκτικά και εκεί με περίμενε η kidder έκπληξη.  Ο πανέμορφος και  πανέξυπνος γκόμενος φορούσε ένα φούξια δαντελωτό μπόξερ μέσα απο το παντελόνι του.  Ήταν της πρώην του λέει, που τον κεράτωσε και την εκδικείται έτσι.  Φορώντας το και κάνοντας σέξ με άλλες γυναίκες.  Δεν θυμάμαι αν διακτινίστηκα ή έτρεξα σαν τον άνεμο.  Run Forrest Run! Από τότε βλέπω τα δαντελωτά μπόξερ με άλλο μάτι...

Αχ, πόσες ιστορίες, πόσα ξενερώματα.  Για άντρες που δεν το βουλώνανε με τίποτα, για άντρες που παίζανε τ' αγαλματάκια ακούνητα & αμίλητα, για άντρες που δεν αποχωρίζονται τις κάλτσες τους, για τους άντρες που δεν καταφέρνουν να σηκώσουν τα πανιά (και ΝΑΙ  δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει και ΝΑΙ μας ενοχλεί ΠΑΝΤΑ!), για άντρες που νομίζουν ότι μόνοι τους στο κρεβάτι, για άντρες που απλά θα έπρεπε να τους είχε απαγορευτεί η είσοδος στην Σεξο-χώρα και για τόσους άλλους που θα μπορούσανε να φτιάξουν δική τους πολιτεία.  Πόσα γούρια και πόσα φυλακτά μπορείς να φορέσεις για να μην πέσεις στο γκαντεμο-σεξ με τον Δρακουμέλ;  Κι αν σου κάτσει;  Κλείνεις τα μάτια και προσπαθείς να το απολαύσεις ή βάζεις τ' αθλητικά σου και τρέχεις;  Από την άλλη λένε, πως τα σκουπίδια μιας γυναίκας μπορεί να γίνει ο θησαυρός μιας άλλης.  Κοινώς είναι καθαρά θέμα οπτικής γωνίας.  Μπορεί να μην είναι ο φίλος μας «μικρός» απλά να είσαι εσύ πολύ «μεγάλη».  Ρε παιδιά χάσαμε μια βέσπα μήπως την είδε κανεις;;;;;

Υ.Γ. Προς τους άντρες φίλους μου.  Επικοινωνήστε μαζί μου για τις δικές σας ιστορίες.  Τι νομίζετε ότι μόνο οι γυναίκες έχουν να λένε για ΣΕΞ (Συμβάντα Ερωτικού Ξενερώματος);  ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως το αντίστοιχο Post για τις γυναίκες... ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΣ ΣΗΚΩΣΕΙ!

Πρέπει να το παραδεχτώ.  Τα σιχαίνομαι τα πρώτα ραντεβού.  Μακάρι να μπορούσαν τα πρώτα ραντεβού να είναι σαν το speed dating.  Δύο λεπτά κι έξω απο την πόρτα.  Αποφασίζω αν μου αρέσεις ή όχι και μετά δρόμο.  Και να πηγαίναμε κατευθείαν στο δεύτερο ραντεβού που είναι πιο ανθρώπινο.  Αλλά όοοοοοοχι.  Εκεί να περάσεις όλη αυτή την διαδικασία, να χάσεις 2 ώρες τουλάχιστον απο την ζωή σου για να μπορέσεις είτε να πας σε δεύτερο ραντεβού, ή ν' αποφασίσεις ότι τελικά έπρεπε να κάτσεις σπίτι να δεις τον Λάκη τον Γλυκούλη.

Το πρώτο ραντεβού είναι σαν ένα κουτί σοκολατάκια.  Ξεκινάς με λαχτάρα όταν ανοίγεις το κουτί ελπίζοντας πως το σοκολατάκι είναι απο τα καλά κι όχι απο αυτά με την τρισάθλια γέμιση κι αναγκαστείς να το φτύσεις.  Αν το σοκολατάκι είναι καλό προχωράς και σε δεύτερο, αλλά αν σου κάτσει κανένα απο αυτά τα γλιώδη, τότε λες πως δεν θα ξαναφάς σοκολατάκι! Τουλάχιστον όχι άμεσα... Να ξεπεράσεις πρώτα το σοκ.

Όλα ξεκινάνε απο την προετοιμασία.  Ξεκινάει με ένα απλό ερώτημα, και συνεχίζεται με μία μικρή κρίση πανικού, πάντα εννοείται εξαρτόμενη του ραντεβού.   Τι να βάλω;  Κάτι όχι πολύ τολμηρό, μην σε περάσει και για τσούλα, όχι κάτι πολύ καλό, όχι όμως και κάτι πολύ casual.  Να βάλω τακούνια, και που θα με τρέχει τώρα; Κι αν δεν είναι και το πρώτο μπόι, λες να κομπλάρει που θα του ρίχνω με το 12ποντο;  Αλλά δεν μπορώ να πέσω και κάτω απο τους 8 πόντους τακούνι, θα φαίνεται ο κώλος μου μεγάλος.  Αδιαπραγμάτευτο τελικά.  Ξυρίζεις πόδια και μπικίνι; Εξαρτάται απο το πόσο κυρία θες να είσαι.  Καλύτερο τρόπος για να αποφύγεις το σεξ απο την πρώτη βραδιά (ενώ θες σαν τρελή, αλλά όσο να' ναι κρατάς χαρακτήρα!) απο τα πόδια του Βαμβακούλα και την βράκα της γιαγιάς δεν υπάρχει.  Πάντα έπιανε και πάντα θα πιάνει.  Σε καταστάσεις εκτάκτης ανάγκης σταματάς στο περίπτερο παίρνεις ένα ξυραφάκι bic κι ετοιμάζεσαι για την σφαγή του αιώνα.  Το ρισκάρεις όμως, δεν το ρισκάρεις!

Και φτάνεις στο ραντεβού, που εννοείται πως πρέπει να είναι σε ενδιάμεσο και ουδέτερο έδαφος, ώστε σε περίπτωση που δεν προχωράει καλά να υπάρχει εύκολη πρόσβαση προς την ελευθερία.  Και περιμένεις.  Αν αργήσει σε ζώνουν τα φίδια.  Καλά αρχίσαμε! Αν αρχίσαμε να αργούμε απο τώρα, σκέψου αργότερα.  Μετά σου μπαίνει η ιδέα στο μυαλό ότι μπορεί να λάκισε και να μην έρθει και καθόλου.  Έχω κρατήσει κάτι γνωριμίες απο παλιά, πόσο στοιχίζει άραγε να του σπάσουν τα πόδια; Πόδι ή χέρι; Πώς θα πάρει το μήνυμα καλύτερα; Μετά έρχεται καθυστερημένος, εσένα σου περνάνε τα νεύρα αυτόματα, και σκέφτεσαι τι σκύλα που είσαι καταβάθος. 

Αν είσαι απο τις «τυχερές» και βγεις γι απλά έναν καφέ ή ένα ποτό, τότε προκύπτει το ερώτημα, να κάτσεις δίπλα ή απέναντι; Να τον κοιτάζεις στα μάτια ή να τον μυρίζεις; Κι αν δεν σου αρέσει αυτό που θα μυρίσεις, πώς αλλάζεις μετά θέση;  Αν κάτσεις δίπλα και πάει σχετικά καλά το ραντεβού, θα υπάρξει και φιλί και γενικά προθερμαντική φάση, το θες αυτό, ή θα την πατήσεις; Τελικά κάθεσαι απέναντι και το παίζεις κυρία, αλλά όλο το βράδυ θες να κάτσεις δίπλα, να το χουφτώσεις λίγο το γκομενάκι.  Αντε να σε χουφτώσει κι αυτός.

Και η υποκρισία αρχίζει.  Αν ήσουν ο Πινόκιο σίγουρα η μύτη σου θα έφτανε στο Σούνιο.  Δεν είναι ότι ψεύδεσαι ακριβώς, απλά εμφανίζεις την αλήθεια με έναν διαφορετικό τρόπο.  «Ναι είμαι κι εγώ κατά του γάμου» λες.  Εννοείς «Ναι, είμαι κι εγώ κατά του γάμου.  Του Σάκη Ρουβά με την Ζυγούλη.  Όχι τον δικό μου.  Τρελός είσαι;  Κι εγώ πότε θα γίνω μάνα;».  Κάπως έτσι ξεκινάει το θέατρο παραλόγου.  Στο τέλος ξεχνάς τι έχεις πει κι ελπίζεις να τον ζαλίσεις τόσο πολύ με όλα τα άλλα χαρισματά σου, που δεν θα θυμάται τίποτα απο τις ψευδείς δηλώσεις σου.  Αυτό ισχύει αν θες και δεύτερο ραντεβού, αν δεν θες λες τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα κι απλά με έναν μαγικό τρόπο ο υποψήφιος εξαφανίζεται.  Τον ψάχνει η Νικολούλη, αλλά εσένα δεν σε ενδιαφέρει. 

Οι καλύτερες ερωτήσεις όμως έρχονται.  «Γιατί δεν έχεις παντρευτεί ακόμη;» «Γιατί κλάνει το γατί! Γιατί μου κάνουν τέτοιες ερωτήσεις και μόλις απαντάω λακίζουν οι γαμπροί!» Γιατί πάντα στο πρώτο ραντεβού γίνονται ερωτήσεις και συζητήσεις που δεν θες να κάνεις, αλλά τελικά δεν μπορείς ποτέ να αποφύγεις; Μυστήριο.  Δεν με νοιάζει καλέ μου γιατί χώρισες απο την πρώην σου.  Δεν θέλω να ξέρω.  Επίσης δεν θέλω να σε βοηθήσω να αναλύσεις γιατί χώρισες μαζί της.  Δεν θέλω να αναλύσω την πρώην σχέση σου, ούτε γιατί είμαι μόνη μου.  Δεν υπάρχει λόγος.  Ό,τι έγινε έγινε και τελείωσε.  Τι σε κόφτει εσένα; Και τι με κόφτει εμένα;  Αν είσαι βλαμένος θα φανεί στο χειροκρότημα.  Επίσης αν είσαι ωραίος, όσο βλαμένος και να είσαι ό,τι και να ακούσω δεν θα με πτοήσει.  Απλά μετά θα κοπανάω το κεφαλι μου στον τοίχο.  Σιγα πρώτη φορά θα είναι;

Όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού τότε αρχίζει το γλέντι.  Μμμμμ.... Θα με φιλήσει ή όχι;  Αν δεν θες να σε φιλήσει εννοείται πως το έχεις κάνει ξεκάθαρο με την συμπεριφορά σου απο πριν.  Διαφορετικά βγάζεις τα κλειδιά σου, τα κουδουνίζεις, τα γυρίζεις.  Καθυστερείς.  Κάνεις ότι ψάχνεις την τσάντα σου.  Κοιτάς το κενό.  Δεν καταλαβαίνει τίποτα.  Μα γιατί δεν καταλαβαίνουν το σινιάλο; Καλά κανείς άντρας δεν έχει δει το Hitch;  Αν είσαι τυχερή καταλαβαίνει.  Κι αν καταλάβει (και σ' αρεσει και το φιλί, γιατί παίζει κι αυτό το σενάριο του φιλιού για κλάμματα) τότε επιστρέφεις στο σπίτι σου ευχαριστημένη. Κι ανακουφισμένη που έφυγες χωρίς εμφανή σωματικά ή ψυχολογικά τραύματα κι απο αυτό το ραντεβού.

Τα σιχαίνομαι τα πρώτα ραντεβού.  Μακάρι να μπορούσαμε να πάμε κατευθείαν στο δεύτερο.  Ούτε καν στο δεύτερο.  Στο 4^ο ή στο 5^ο.  Εκεί που αισθάνεσαι και πιο άνετα  που δεν σκέφτεσαι τόσο πολύ τι θα πεις πριν και εννοείται πως θα κάνεις και σεξ.  Γιατί καλά τα ραντεβού δεν λέω, αλλά χωρίς σεξ, είναι σαν να παίρνεις αμάξι χωρίς test drive.  Γιατί καλή η εμφάνιση, αλλά η οδηγική συμπεριφορά είναι που κάνει την διαφορά... Κι αν είσαι τυχερός, τότε ετοιμάσου για το τρελό road trip, διαφορετικά καλύτερα να πας με τα πόδια...

Δεν ξέρω τι γίνεται αυτόν τον καιρό.  Πλανητικά τουλάχιστον.  Κάποια συναστρία παράλληλα με κάποιον ανάδρομο πλανήτη.  Δεν εξηγείται διαφορετικά.  Οι μισοί ανθρώποι που γνωρίζω ζευγαρώνουν και οι μισοί χωρίζουν.  Δεν υπάρχει ντεμί κατάσταση.  Και καλά αν ζευγαρώνεις. Όλα ωραία όλα καλά.  Αν είσαι στο άλλο στρατόπεδο.  Αν χωρίζεις;  Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα φίλε μου...

Πριν από έναν χρόνο, τότε που δεν με ενδιέφερε τίποτα ήταν ωραία.  Κι έκανα την μεγάλη δήλωση.  «Αχ, να υπήρχε ένας έρωτας στην ζωή μου, ακόμη κι αν δεν κρατούσε.  Να νιώσω ζωντανή βρε παιδί μου, να καταλάβω ό,τι αισθάνομαι ακόμη, ότι δεν έχει νεκρώσει το σύστημα εσωτερικά...» Βρε μάυρη ώρα και στιγμή που έκανα αυτή την δήλωση! Ένας μπάσταρδος άνοιξε το κουτάκι και τώρα χαιρέτα μου τον πλάτανο!!!! Πήρα την κάτω βόλτα κι αυτό το σκατόπαιδο με τα pumpers και το μαλακισμένο βέλος μου έχει αλλάξει τα φώτα.  Ή του ύψους ή του βάθους. Ή θα είσαι αναίσθητος, ή θα ερωτεύεσαι ό,τι περνάει από το διάβα σου.  Κι επειδή όσο και να θέλω να πιστεύω στα happy endings εμένα δεν έχει έρθει το δικό μου, ανοίξανε οι 7 πύλες της Κολάσεως... Κοινώς:

1.     Γίνεσαι το πιο κυκλοθυμικό άτομο του κόσμου.  Την μία πετάς στα σύννεφα, την άλλη βρίζεις Θεούς και Δαίμονες.  Και συνήθως την πληρώνουν όλοι οι άσχετοι.  Σαν να έχεις περίοδο 365 μέρες τον χρόνο.  Τσατάλια τα νεύρα σου.  Ποιος συνταγογραφεί Prozak;

2.     Αφού επίσημα η ερωτική απογοήτευση δεν συμπεριλαμβάνεται στις νοητικές παθήσεις, λες να τρελάνεις όλους τους άλλους.  Τους φίλους σου.  Μιλάς, μιλάς, μιλάς και ουσιαστικά δεν λες τίποτα.  Αναφέρεις λεπτομέρειες από το αντικείμενο του πόθου σου που είναι παντελώς άχρηστες.  Όταν δεις τον κολλητό σου να μοιάζει με τον Rain Man τότε αρχίζεις να ψυλιάζεσαι ότι πρέπει να σταματήσεις.  Αλλά δεν σταματάς.  Γι αυτό είναι οι φίλοι όμως.  Ο φίλος δεν είναι αυτός που που θα σε σταματήσει από το να πιεις μία μπουκάλα ουίσκι.  Φίλος είναι αυτός που θα πιει άλλη μία μαζί σου, θα πέσει ξερός στο πάτωμα και θα σου δώσει έμπνευση για να συντάξεις το απόλυτο sms της απόλυτης ξεφτίλας. 

3.     Καταστρέφεις το στομάχι σου.  Την μία τρως σαν το ζώο και την άλλη θυμάσαι ότι είσαι σε δίαιτα τα τελευταία 30 χρόνια και δεν τρως τίποτα.  Την μία πίνεις, την άλλη μέρα λες ότι δεν θα ξαναπιεις, αλλά το hangover περνάει μόνο με αλκοολ, οπότε ξαναπίνεις.  Κι από εκεί που ήσουν στους Ανώνυμους Αγάμητους, πας στους Ανώνυμους Αλκοολικούς.  Ακόμη κι εκεί βέβαια παρακαλάς μήπως βρεις τον έρωτα.  Και ξανακυλάς.  Φαύλος κύκλος.

4.     Χάνεις κάθε προσωπικό γούστο και προσωπικότητα.  Εσύ που έτρεχες στα Rock Wave Festival, τώρα βρίσκεις μαγικούς τους στίχους της Αννούλας «Δώδεκα, και ούτε ένα τηλεφώνημα» ή του Γονίδη που πάντα σιχαινόσουν «Όλα σ' αγαπάνε, όπως σ' αγαπώ» κι από εκεί που ήσουν μια Rock & Roll Queen είσαι απλά μία ξεπεσμένη σκυλού με διπολική διαταραχή.

5.     Χρεοκωπείς.  Ψωνίζεις.  Τα πάντα όμως.  Από τις 12 ποντες γόβες που σου κλείσανε το μάτι στο Asos μέχρι καναβούρι στο super market.  Ακόμη κι αν δεν έχεις καναρίνι.  Όσο ψωνίζω υπάρχω και ξεπερνάω τον πόνο μου.  Και μετά σε κλείνουν φυλακή για χρέη.  Και ακόμη ελπίζεις ότι στην φυλακή μπορεί να γνωρίσεις τον έρωτα όπως η Στεφανία στον παλιό καλό κινηματογράφο.

6.     Γίνεσαι τσούλα πρώτης κατηγορίας.  Λες, που θα πάει, ο έρωτας με έρωτα περνάει.  Και βγαίνεις ραντεβού με όλους τους αποτυχημένους της γειτονιάς.  Και λες, δεν πάει και το παλιάμπελο, ας κάνω και σεξ, τώρα που είναι εδώ, γιατί πότε θα το ξαναβρώ.  Αλλά πάντα το σεξ είναι χάλια.  Και κοπανάς το κεφάλι σου στον τοίχο την άλλη μέρα.  Γιατί καλυτερα αγάμητη, παρά κακογαμημένη.

7.     Κλαις.  Αλλά κλαις για τα πάντα.  Περισσότερο κι από την Rachel στα Φιλαράκια.  Για όλα και παντού.  Κλαις στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο γυμναστήριο, στην τουαλέτα, στην δουλειά.  Και μετά δεν θυμάσαι γιατί έκλαιγες πριν.  Κι επειδή νομίζεις ότι εκτός από όλα τα κακά που σου συμβαίνουν, σου έρχεται και το αλτσχάιμερ, κλαις και γι αυτό. 

Και πάλι αφού καταφέρνεις και ξεπερνάς όλα τα παραπάνω, πάλι κάνεις ηλίθιες δηλώσεις του τύπου «Αχ, ο έρωτας είναι το πιο όμορφο πράγμα στο κόσμο»! Και πάλι κάνεις όνειρα, και πάλι περιμένεις το Happy Ending αλλά δεν έρχεται.  Δεν λέω για πολλούς ανθρώπους υπάρχει, αλλά για πολλούς άλλους που δεν συμβιβάζονται μπορεί να μην υπάρξει ποτέ.  Και τελικά ποιο είναι το Happy Ending;  Ποια είναι η Ιθάκη για τον καθένα μας; Ένας γάμος, μία σχέση, μια οικογένεια, μια αξιοζήλευτη καριέρα;  Όλα μαζί;  Δεν ξέρω δεν έχω καταλάβει ακόμη... Πώς ορίζεται η ευτυχία; Από τους ανθρώπους ή από τις στιγμές;

Εγώ πάντως επειδή ως γνωστόν είμαι μια αδιόρθωτη ζαργάνα, κι ακόμη, μέσα από την παράνοια, τον πόνο, την τρέλα και την παρακμή βγάζω πάντα κάτι καλό, δεν παύω να ελπίζω.  Που θα πάει, θα έρθει και το δικό μου Happy Ending και πάλι εδώ θα είμαι για να αναιρώ αυτά που μόλις είπα.  Γιατί Φανταστική Ζαργάνα χωρίς ζουρλομανδία, γίνεται; Δεν γίνεται...